Dag weerwoordlui,
Mijn naam is Katya, ben 39 jaar jong, geen fiere moeder of zo. Een gewone vrijgezel (saaaaai). Mijn fascinatie voor het weer is ook vrij vroeg begonnen. Niet tijdens de hete zomer van 1976. Ik heb een bloedhekel aan hitte. Mijn brein functioneert dan nóg minder. Allemaal overblijfselen van die hete zomer en een uit de hand gelopen vakantie in het zuiden van Spanje.
Verderop in de jaren zeventig en tachtig begon het bij mij wel zachtjes te kriebelen. De sneeuwrijke winters waren zalig. Iets bewuster van de omstandigheden vond ik het gewoon fijn om te spelen in de sneeuw. Wist ik veel dat het allemaal zo kostbaar ging worden.
Nog wat later, in de vroege jaren negentig, werd ik helemaal opgewonden tijdens een vakantie in Italië. Meerdere vakanties zelfs. Nee, het is niet wat u denkt. Al had ik in die tijd wel een vakantielief. De weersomstandigheden deden het. Een keertje in het Noorden van dat prachtige land zonken boten in het meer van Lago D'Iseo tijdens een bruut onweer dat uren bleef hangen tussen de bergen.
Een andere keer toen een waterhoos passeerde aan de hiel van Italië en ik geen film in mijn camera had gestopt én ik bijna een ober bewusteloos had geslagen terwijl ik wild gebarend 'Que, que?' riep en de manspersoon tegelijkertijd naar beneden trok om hem onder het luifeltje van het terras door richting 'de slurf' te laten kijken.
In het begin van die jaren negentig herinner ik me ook een woeste storm met windsnelheden tot 160 km per uur die over Limburg raasde. Een sprongetje voorwaarts dan: 1996-1997. Samen met Hale-Bopp (de komeet) en de fantastische jaarovergang waar we al vierend, stilstaand op spekgladde wegen de jaarwisseling meemaakten. En ik om vier uur in de ochtend met Hale-Bopp aan de hemel een half uur heb staan krabben om mijn auto ijsvrij te krijgen. Zaaaaalig. Ik zag sterretjes.
In die tijd begon ook mijn interesse voor fotografie meer vorm te krijgen. Ik studeerde af in 1993 en fotografeerde alles toen nog op film. Eigenlijk maakte ik al foto's, in navolging van mijn vader die het als hobby beoefende, op zesjarige leeftijd. Ik vond het magisch hoe hij beelden tevoorschijn toverde op papier. Een herinnering die me bijblijft en ik wilde het ook kunnen. Met succes.
2000, de eeuwwisseling. Alles bleef overeind staan. Geen bug die roet in 't eten gooide. Internet was een opkomende hype. Zelf zat ik er al op in 1998, toen nog met inbelverbinding. Op een dag heb ik eens iets opgezocht over 'het weer' en een 'forum' en die combinatie leverde me dit beroemde forum als resultaat op.
Sinds 28 juni 2003 ben ik lid van weerwoord. In het begin kreeg ik zelfs nog op mijn donder omdat ik niet wist wat 'bundelen' wilde zeggen, postte ik veel foto's uit mijn archief en digitaal, nu is dat allemaal wat verminderd. Ik heb me omgeschoold naar milieubeheer en werk deeltijds in de milieu- en natuursector. Daarbuiten ben ik bezig met schrijven, lezen, wandelen, tuinieren, tekenen en muziek. Dieren en het leven. De natuur en de mens. En het weer.
Groetjes,
Katya
Ps: Kort verhaal, kon nog twintig bladzijden langer zijn
.
Mijn naam is Katya, ben 39 jaar jong, geen fiere moeder of zo. Een gewone vrijgezel (saaaaai). Mijn fascinatie voor het weer is ook vrij vroeg begonnen. Niet tijdens de hete zomer van 1976. Ik heb een bloedhekel aan hitte. Mijn brein functioneert dan nóg minder. Allemaal overblijfselen van die hete zomer en een uit de hand gelopen vakantie in het zuiden van Spanje.
Verderop in de jaren zeventig en tachtig begon het bij mij wel zachtjes te kriebelen. De sneeuwrijke winters waren zalig. Iets bewuster van de omstandigheden vond ik het gewoon fijn om te spelen in de sneeuw. Wist ik veel dat het allemaal zo kostbaar ging worden.
Nog wat later, in de vroege jaren negentig, werd ik helemaal opgewonden tijdens een vakantie in Italië. Meerdere vakanties zelfs. Nee, het is niet wat u denkt. Al had ik in die tijd wel een vakantielief. De weersomstandigheden deden het. Een keertje in het Noorden van dat prachtige land zonken boten in het meer van Lago D'Iseo tijdens een bruut onweer dat uren bleef hangen tussen de bergen.
Een andere keer toen een waterhoos passeerde aan de hiel van Italië en ik geen film in mijn camera had gestopt én ik bijna een ober bewusteloos had geslagen terwijl ik wild gebarend 'Que, que?' riep en de manspersoon tegelijkertijd naar beneden trok om hem onder het luifeltje van het terras door richting 'de slurf' te laten kijken.
In het begin van die jaren negentig herinner ik me ook een woeste storm met windsnelheden tot 160 km per uur die over Limburg raasde. Een sprongetje voorwaarts dan: 1996-1997. Samen met Hale-Bopp (de komeet) en de fantastische jaarovergang waar we al vierend, stilstaand op spekgladde wegen de jaarwisseling meemaakten. En ik om vier uur in de ochtend met Hale-Bopp aan de hemel een half uur heb staan krabben om mijn auto ijsvrij te krijgen. Zaaaaalig. Ik zag sterretjes.
In die tijd begon ook mijn interesse voor fotografie meer vorm te krijgen. Ik studeerde af in 1993 en fotografeerde alles toen nog op film. Eigenlijk maakte ik al foto's, in navolging van mijn vader die het als hobby beoefende, op zesjarige leeftijd. Ik vond het magisch hoe hij beelden tevoorschijn toverde op papier. Een herinnering die me bijblijft en ik wilde het ook kunnen. Met succes.
2000, de eeuwwisseling. Alles bleef overeind staan. Geen bug die roet in 't eten gooide. Internet was een opkomende hype. Zelf zat ik er al op in 1998, toen nog met inbelverbinding. Op een dag heb ik eens iets opgezocht over 'het weer' en een 'forum' en die combinatie leverde me dit beroemde forum als resultaat op.
Sinds 28 juni 2003 ben ik lid van weerwoord. In het begin kreeg ik zelfs nog op mijn donder omdat ik niet wist wat 'bundelen' wilde zeggen, postte ik veel foto's uit mijn archief en digitaal, nu is dat allemaal wat verminderd. Ik heb me omgeschoold naar milieubeheer en werk deeltijds in de milieu- en natuursector. Daarbuiten ben ik bezig met schrijven, lezen, wandelen, tuinieren, tekenen en muziek. Dieren en het leven. De natuur en de mens. En het weer.
Groetjes,
Katya
Ps: Kort verhaal, kon nog twintig bladzijden langer zijn
.
De temperaturen buiten worden gemeten vanop de eerste verdieping .
.
