De mens heeft onbetwist een sterke invloed op onze planeet en alles wat daarmee samenhangt. Wij omvatten het overgrote onderdeel van het natuurlijke leven met als evolutionaire bijkomst dat wij het vermogen hebben ontwikkelt om rationeel te beredenen, maw: na te denken over en conclusies te trekken uit onze acties. Dit vloeit daarbij voort uit ons evolutionaire vergevorderde zelfbewustzijn.
Dit vermogen blijkt naar mijn mening echter voor een groot deel ook een onvermogen te zijn; ze is de nieuwe pijler geworden waarop wij ons leven basseren, waarmee conflicten worden gecreeërt en opgelost, en waarmee wij bewust onze medegenoten in de natuur het leven zuur kunnen maken en zelfs uitroeien. Voor levensvormen zonder een dergelijk zelfbewustzijn bestaat de pijler voor het leven uit de elementen die essentieel zijn voor het eigen leven en het in stand houden van dat leven. Deze pijler omvat kortweg de volgende twee dingen: lichamelijke energievoorziening en reproductie. Je zult geen enkel dier zonder zelfbewustzijn zien vechten om een stuk land. Ze vechten om het in stand houden van hun eigen leven, dat wil zeggen dus het leven in stand houden door middel van energievoorziening van het lichaam/omvatting der leven en zelfbscherming, en de voortzetting van het leven door middel van reproductie. Dankzij het feit dat mensen een zelfbewustzijn hebben ontwikkelt hebben zij een eigen wil tot welzijn gekregen. Welzijn is niks anders dan secundaire, non-essentiële vereisten voor een vorm van leven die het leven in zijn geheel prettiger voor de levensvorm maakt. Maar zij is niet vereist.
Terug naar het onderwerp. We zullen als mens waarschijnlijk onze planeet niet kunnen vernietigen, tenzij we uiteraard een ruimtewapen weten te ontwikkelen dat de aarde zou kunnen splijten. Dat is echter niet aan de orde. Wij kunnen echter met onze verregaande technologie (elementen voor ons welzijn) en welzijn, het voortbestaan van onze eigen soort wel degelijk beëindigen en tevens het bestaan van andere vormen van leven en natuur voor een niet nader te definiëeren tijdsperiode praktisch onmogelijk maken. Maar geschiedenis wijst uit dat dit zeker niet de genadeklap voor de mogelijkheid tot het scheppen van leven op onze planeet hoeft te zijn. Er kan dus een tijd komen dat, indien wij inderdaad ons zelf uitroeien wat goed mogelijk is, dat de planeet uit zichzelf een nieuwe oplossing vind en mogelijkerwijs andere vormen van leven doet ontstaan. Het geschiedkundige perspectief biedt enige comfort, want het zou suggereren dat acties van levensvormen op onze planeet altijd wel op natuurlijke wijze te overkomen zouden zijn, maar dit is in feite niets anders dan een mythe gebasseerd op gelimiteerde ervaring uit het verleden. Er is geen plausibele theorie die suggereert dat wij mensen, ook als levensvorm, het niet voor mekaar zouden kunnen krijgen om de natuurkundige elementen van onze planeet dusdanig aan te tasten dat nieuwe vormen van leven wellicht helemaal geen kans meer kunnen krijgen. De natuurkunde heeft immers ook zijn limieten, en dit kan er zeer goed een van zijn.
Samenvattend eigenlijk: de mens staat niet onder de natuur, er niet boven, maar op een gelijk niveau. De mens ís de natuur. Daaruit voortvloeiende kan de mens dus niet alleen zichzelf uitroeien, maar ook alles wat op het gelijke niveau staat. Dus ook de natuur zelf, het klimaat (dit blijft uiteraard een subjectief begrip) en in het uiterste geval onze planeet. Wij kunnen het onze planeet de mogelijkheid ontnemen om een nieuwe oplossing te zoeken. En ik weet niet of wij, als nietige wezens die slechts enkele seconden om de hoek komen kijken als je het bestaan van onze planeet in één dag stopt, ons dat wel op de hals kunnen halen. Het zou in ieder geval zonde zijn van al de moeite die er gedaan is om ons zover te krijgen als we nu zijn...
Quote selectie