bagger. Altijd die grijze lucht, regen in het kwadraat. Net de vogeltjes eten gaan geven. Denk je bij jezelf 'hé, het is twee seconden droog, nu is het moment.' Sta je buiten te friemelen, aan die ijzerdraadjes waar de vetbolletjes aanhangen. En om de een of andere reden maak je die dingen veel te vast, vraag je je af waarom je dat eigenlijk doet. Stelen doet niemand ze, behalve de kraaien. Maar die krijgen ze ook met wat getrek aan het netje los... Ik maak het mezelf gewoon ingewikkeld.
Kijk je af en toe eens omhoog. Grijs, donkergrijs. Voel je een druppel. Denk je weer bij jezelf 'och, houdt wel weer op.' Nog een druppel en nog eentje, nog twee, tien, vijftig... 100! Hou eens even op met die druppels! Ik probeer hier iets te doen. Nee hoor. Druppels druipen over je schedel naar beneden, in je ooghoeken pauzeren ze eventjes. Net of je een potje staat te janken bij een fijne bezigheid als vogeltjes voeren. Dan maar wat sneller werken, nog sneller dan de druppels vallen. Resultaat: ik zit hier nu gelijk een mislukte Arafat met een handdoek gewikkeld rond mijn verleden week vrijdag geknipte coupe. Geen gezicht. Het weer is dat ook niet.
Groetjes,
Katya
Quote selectie