Persoonlijk vond ik 1978/1979 een fantastische winter om mee te maken. Een probleempje is bij mij wel, dat ik dat graag altijd bevestigd zie in begeleidende commentaren, net zoals tijdens een spectaculaire sportwedstrijd. En dáár schortte het toch wel een beetje aan in 1979. Ik las er van de week nog over in een ingezonden van KNMI-er Rob Sluijter op dit forum. De crème de la crème van de Nederlandse weerjournalistiek liet zich maar een beetje laatdunkend uit destijds over 1979... Dat kwam omdat deze winter weigerde zich volgens kennelijk geldende protocols voor strenge winters te ontrollen... Dus eerst wél komen met een Siberische kouinval rond Oudjaar, maar vervolgens geen continuering via Siberische hogedrukgebieden boven Noord-Europa. Integendeel, die legendarische koude opening van januari werd rond de 6e simpel afgebroken door een ordinaire IJslanddepressie.
"Winters stuntwerk van grote klasse", zo heette het later in de nabeschouwingen van dit enfant terrible onder de winters van de 20e Eeuw. Dat had dan betrekking op die cruciale ontwikkelingen tussen Kerst en Nieuwjaar 1978/1979 en op de vele ijzelsituaties nadien, uiteindelijk culminerend in die ultieme sneeuwstorm medio februari, waarvan Jan Pelleboer zo treffend dicteerde dat dit slechts eenmaal in een mensenleven voorkomt. Tot op de dag van vandaag nog altijd een ijzersterke duiding.
Maar ook nu weer was die spraakmakende sneeuwstorm geen aanzet tot groot Siberisch vertoon, neen het bleek achteraf het begin van... het einde! En ook weer op zo'n weinig inspirerende wijze, dus zonder frontale gevechten in een meridionale setting tussen Scandinavische hogedruk en bijvoorbeeld via de Golf van Biscaje opkomende lagedruk. Neen, het gebeurde door opwarming van de bovenlucht vanuit het zuidoosten, dus op de manier van een uitdovende kaars.
De gebeurtenissen in december 1978 en die van februari 1979 waren regelrechte scènes die statistisch praktisch uitsluitend in strenge winters voorkomen. Maar ertussenin zaten langdurige perioden met niets meer of minder dan heel gewoon Hollands kwakkelweer, met natte sneeuwbuien uit het noordwesten etc. Veel minder verheffend dan de verhalen achteraf willen doen geloven.
Maar ik kan je eerlijk vertellen, dat die winter van 1978-1979 voor een winterliefhebber een geweldige belevenis was ná die reeks van futloze jaren '70 winters van 1971-1978.
Overigens heerste in oktober 1978 rond deze dagen nog zeer zeldzaam fraai nazomerweer met temnperaturen tot in de 20 gr. Celsius. En er zou nog een hele saaie novembermaand volgen, met zacht, bewolkt, droog herfstweer onder een continentale hogedrukparaplu. Niemand die zich druk maakte over de a.s. winter. En geloof het of niet: Er waren ook geen strenge winter voorspellers! Alleen Pruiksma heeft een spoor van vermoeden moeten hebben gehad, toen hij begin december 1978 doceerde: "Het zag er met dat zachte novemberweer lange tijd naar uit dat wij op een strenge winter mét Elfstedentoch afstevenden. Maar het felle onweer in de laatste week van november heeft de winter de kop ingedrukt. En nu geldt: Man op ijs, ijs weer weg".
Ja, ja dat waren nog eens tijden....
"Winters stuntwerk van grote klasse", zo heette het later in de nabeschouwingen van dit enfant terrible onder de winters van de 20e Eeuw. Dat had dan betrekking op die cruciale ontwikkelingen tussen Kerst en Nieuwjaar 1978/1979 en op de vele ijzelsituaties nadien, uiteindelijk culminerend in die ultieme sneeuwstorm medio februari, waarvan Jan Pelleboer zo treffend dicteerde dat dit slechts eenmaal in een mensenleven voorkomt. Tot op de dag van vandaag nog altijd een ijzersterke duiding.
Maar ook nu weer was die spraakmakende sneeuwstorm geen aanzet tot groot Siberisch vertoon, neen het bleek achteraf het begin van... het einde! En ook weer op zo'n weinig inspirerende wijze, dus zonder frontale gevechten in een meridionale setting tussen Scandinavische hogedruk en bijvoorbeeld via de Golf van Biscaje opkomende lagedruk. Neen, het gebeurde door opwarming van de bovenlucht vanuit het zuidoosten, dus op de manier van een uitdovende kaars.
De gebeurtenissen in december 1978 en die van februari 1979 waren regelrechte scènes die statistisch praktisch uitsluitend in strenge winters voorkomen. Maar ertussenin zaten langdurige perioden met niets meer of minder dan heel gewoon Hollands kwakkelweer, met natte sneeuwbuien uit het noordwesten etc. Veel minder verheffend dan de verhalen achteraf willen doen geloven.
Maar ik kan je eerlijk vertellen, dat die winter van 1978-1979 voor een winterliefhebber een geweldige belevenis was ná die reeks van futloze jaren '70 winters van 1971-1978.
Overigens heerste in oktober 1978 rond deze dagen nog zeer zeldzaam fraai nazomerweer met temnperaturen tot in de 20 gr. Celsius. En er zou nog een hele saaie novembermaand volgen, met zacht, bewolkt, droog herfstweer onder een continentale hogedrukparaplu. Niemand die zich druk maakte over de a.s. winter. En geloof het of niet: Er waren ook geen strenge winter voorspellers! Alleen Pruiksma heeft een spoor van vermoeden moeten hebben gehad, toen hij begin december 1978 doceerde: "Het zag er met dat zachte novemberweer lange tijd naar uit dat wij op een strenge winter mét Elfstedentoch afstevenden. Maar het felle onweer in de laatste week van november heeft de winter de kop ingedrukt. En nu geldt: Man op ijs, ijs weer weg".
Ja, ja dat waren nog eens tijden....
Bericht laatst bijgewerkt: 12-10-2004 13:49
