Niks voor mij, ik vind het frustrerend als ik niet boven geraak. Als ik een berg zie, moet ik erop. Niet uit geldingsdrang of overwinningszucht, maar ik moet zien wat er aan de andere kant is, en het zicht rondom. En als de volgende hoger is wordt mijn nieuwsgierigheid nog meer geprikkeld. Maar ik heb hoogtevrees (behalve als ik 100% veilig ben) en niet zo sportief dus zo'n berg raak ik helemaal niet op. Ik voel zo al de teleurstellingKleine wandelbare bergen zijn prima voor mij, maar het mag wel wat meer zijn dan de Kemmelberg.
PS: wel prachtige beelden natuurlijk!
De ander kant van dit bergmassief (Annapurna) ken ik, in mijn betere jaren ben ik er zelfs rondom gelopen inclusief die bergpas (Thorung La) van +5½km. Dus 'het probleem' dat je omschrijft ken ik niet.;):D
Hoogtevrees had is vroeger niet, zoals Hans nu nog.
Nu ik soms uit evenwicht ben, vooral na 18 uur in een Nepalese bergbus, voel ik me niet 100% zeker meer.
Een steen die je wilt vastpakken voor grip, die los blijkt te zitten is dan ............:s
Genoegdoening met zo een fantastisch dakterrrasuitzicht is voor mij meer dan voldoende.
Overmorgen ga ik op tijgerjacht heb ik vannacht besloten, nog 2 weken junglenatuur spotten.
De problemen van vandaag draaien niet om de aantallen van de bevolking hier op de planeet. We moeten die discussie heel duidelijk onderscheiden, we zijn daar vaak erg verward over. Niet de aantallen veroorzaken het probleem maar de manier waarop we produceren en consumeren en ons organiseren op deze planeet. Het is vooral ons consumptieniveau- de manier waarop de bevolking in het rijke deel van de wereld leeft- dat de planeet schade toebrengt.
