Tja, eindelijk. Ik ben er eens voor gaan zitten. Het was een ongelooflijk intense periode. Momenteel is de sneeuw nagenoeg verdwenen. Hoe tijdelijk dat zoiets kan zijn. Het drukt je met je neus vriendelijk op de feiten. Heb ook een filmpje gemaakt met mijn gsm (op dinsdag). Op Youtube heb ik problemen met een kanaal aan te maken. Ik zie niets in het venstertje als ik op 'kanaal aanmaken' klik maar dat zal ik wel uitzoeken, anders dan plaats ik het op een andere webpagina.
Terug naar dinsdag: uiteindelijk leverde de 'sneeuwdump' zo'n 13 centimeter aan vers wit spul op. In de patio lag nog wat meer doordat de wind daar vrij spel had. Tot 22 centimeter heb ik daar gemeten.
Tot slot nog een stukje uit mijn eindwerk, mijn boekje, dat ik verleden jaar geschreven heb (goh, alweer een jaar geleden is dat) over... sneeuw.
O ja: Er zijn nog steeds problemen om foto's te posten. Het gaat per tien (de uploadfunctie maar meer niet). Heb het dan maar in verschillende keren klaargespeeld.
Groetjes,
Katya
Aankomst in Hasselt omstreeks iets na zeven in de ochtend. De sneeuw lag kunstig verspreid op kantjes en in de doorgang naar de Koningin Astridlaan. Het is een koud trekgat waar je doorheen moet wandelen en de sneeuw werd tot aan de andere kant geblazen. Dat gaf wel een mooi effect tussen al die graffiti. Natuurlijke, tijdelijke verf. Af en toe kwam er ook nog eens een mooi strijklichteffect voorbij in de vorm van passerende auto's met brandende koplampen...
Op weg naar mijn werk, met de 'benenwagen'. Uitkijken dat je niet uitglijdt.
Ik had dus ijverig geveegd (rond 8.30u). Maar na twee uur lag het trapje van de achteruitgang alweer vol...
Terug naar de parking. Natuurlijk ben ik een paar foto's kwijtgespeeld met kopiëren en plakken. Enfin, het is zo. Ik ga er geen potje om huilen. Ça c'est la vie
.
Knappe sublimatie op het stoepje van de patio. Gesmolten sneeuw die vrijwel meteen terug bevriest.
Zoek de patio, de potten en de bakstenen, alles is bedekt met een witte laag. Oe, verslavend mooi.
Een romantische tête à tête met een laag sorbet.
De dag erna. Knappe staaltjes sublimatie.
Ik had dus al wat stoeltjes buiten gezet. Met dat mooie weer van vrijdag, 8 maart... 20,2°C (Tx).
Foto van vrijdagochtend (15/03/2013).
Uit mijn eindwerk 'Stapelwolken'.
Kleine magie.
Alles spiegelt, blinkt. Glinstert als diamant. Wit, puur.
Zuivere kristallen dwarrelen naar beneden. Ik rij door een
glad landschap.
Er valt nog meer sneeuw. Aangezogen door de trage beweging
van de auto en een krachtige wind. De kristallen komen recht
op me af. Ik zie ze, kan ze bijna aanraken. Alleen een autoruit
scheidt me van magie. De sneeuw mist haar doel niet: ik word
gehypnotiseerd in een tunnel van sierlijk wit. Ik zeg nooit vlok
tegen sneeuw. Wel kegeltjes, staafjes, kristallen, korrels. In
alle maten en gewichten. Droog en licht, zwaar en nat.
Je zult maar sneeuw zijn. Je wordt pas geboren als alles klopt:
temperatuur, dauwpunt en luchtvochtigheid. Als je valt, ben
je niet zeker van je bestaan. Is de bodem niet te warm? Is het
niet te laat in het seizoen? Is de lucht niet te droog? Een
wankel evenwicht tussen tijd en beweging. Maar voor het
zover is, zie je de wereld vanuit een prachtig perspectief. Je
valt naargelang je gewicht, grootte en vorm. Je dwarrelt,
waait en botst. Zoals een trage wals. Alle neerslag begint als
sneeuw, de perfecte vorm. Valt pas als je zwaar genoeg bent.
Een combinatie van ontelbaar veel moleculen. Water en lucht
die je vorm vastleggen. Je komt in contact met soortgenoten.
Trekt elkaar aan en stoot elkaar af. Een gevecht om
waterdamp. Daar beneden volgen nog meer botsingen.
Ongewenste intimiteiten met ruitenwissers en borstels.
Sneeuwschoppen en voeten verpletteren je. Of: van jou
worden de mooiste dingen gemaakt. Sneeuwmannen die
lachen, blinken in de lage winterzon. Een kunstwerk van
triljarden kristallen. Je pracht zit in het detail. Zelden perfect,
zelden symmetrisch. Zonlicht wordt weerspiegeld, alle
kleuren vormen samen wit. Als het koud genoeg is, kan je
lang op aarde blijven. Sneeuw smelt niet voor warm weer.
Meestal duurt de magie maar even. Maar zelfs als je smelt
ben je mooi. Druppels water die ’s nachts weer
bevriezen. Tenzij je werd ingepekeld. Dan word je helemaal
bruin, zwart en eindig je in de goot.
Het korte leven van een sneeuwvlok. Niets blijft voor eeuwig.
Terug naar dinsdag: uiteindelijk leverde de 'sneeuwdump' zo'n 13 centimeter aan vers wit spul op. In de patio lag nog wat meer doordat de wind daar vrij spel had. Tot 22 centimeter heb ik daar gemeten.
Tot slot nog een stukje uit mijn eindwerk, mijn boekje, dat ik verleden jaar geschreven heb (goh, alweer een jaar geleden is dat) over... sneeuw.
O ja: Er zijn nog steeds problemen om foto's te posten. Het gaat per tien (de uploadfunctie maar meer niet). Heb het dan maar in verschillende keren klaargespeeld.
Groetjes,
Katya
Aankomst in Hasselt omstreeks iets na zeven in de ochtend. De sneeuw lag kunstig verspreid op kantjes en in de doorgang naar de Koningin Astridlaan. Het is een koud trekgat waar je doorheen moet wandelen en de sneeuw werd tot aan de andere kant geblazen. Dat gaf wel een mooi effect tussen al die graffiti. Natuurlijke, tijdelijke verf. Af en toe kwam er ook nog eens een mooi strijklichteffect voorbij in de vorm van passerende auto's met brandende koplampen...
Op weg naar mijn werk, met de 'benenwagen'. Uitkijken dat je niet uitglijdt.
Ik had dus ijverig geveegd (rond 8.30u). Maar na twee uur lag het trapje van de achteruitgang alweer vol...
Terug naar de parking. Natuurlijk ben ik een paar foto's kwijtgespeeld met kopiëren en plakken. Enfin, het is zo. Ik ga er geen potje om huilen. Ça c'est la vie
.Knappe sublimatie op het stoepje van de patio. Gesmolten sneeuw die vrijwel meteen terug bevriest
.Zoek de patio, de potten en de bakstenen, alles is bedekt met een witte laag. Oe, verslavend mooi.
Een romantische tête à tête met een laag sorbet.
De dag erna. Knappe staaltjes sublimatie.
Ik had dus al wat stoeltjes buiten gezet. Met dat mooie weer van vrijdag, 8 maart... 20,2°C (Tx).
Foto van vrijdagochtend (15/03/2013).
Uit mijn eindwerk 'Stapelwolken'.
Kleine magie.
Alles spiegelt, blinkt. Glinstert als diamant. Wit, puur.
Zuivere kristallen dwarrelen naar beneden. Ik rij door een
glad landschap.
Er valt nog meer sneeuw. Aangezogen door de trage beweging
van de auto en een krachtige wind. De kristallen komen recht
op me af. Ik zie ze, kan ze bijna aanraken. Alleen een autoruit
scheidt me van magie. De sneeuw mist haar doel niet: ik word
gehypnotiseerd in een tunnel van sierlijk wit. Ik zeg nooit vlok
tegen sneeuw. Wel kegeltjes, staafjes, kristallen, korrels. In
alle maten en gewichten. Droog en licht, zwaar en nat.
Je zult maar sneeuw zijn. Je wordt pas geboren als alles klopt:
temperatuur, dauwpunt en luchtvochtigheid. Als je valt, ben
je niet zeker van je bestaan. Is de bodem niet te warm? Is het
niet te laat in het seizoen? Is de lucht niet te droog? Een
wankel evenwicht tussen tijd en beweging. Maar voor het
zover is, zie je de wereld vanuit een prachtig perspectief. Je
valt naargelang je gewicht, grootte en vorm. Je dwarrelt,
waait en botst. Zoals een trage wals. Alle neerslag begint als
sneeuw, de perfecte vorm. Valt pas als je zwaar genoeg bent.
Een combinatie van ontelbaar veel moleculen. Water en lucht
die je vorm vastleggen. Je komt in contact met soortgenoten.
Trekt elkaar aan en stoot elkaar af. Een gevecht om
waterdamp. Daar beneden volgen nog meer botsingen.
Ongewenste intimiteiten met ruitenwissers en borstels.
Sneeuwschoppen en voeten verpletteren je. Of: van jou
worden de mooiste dingen gemaakt. Sneeuwmannen die
lachen, blinken in de lage winterzon. Een kunstwerk van
triljarden kristallen. Je pracht zit in het detail. Zelden perfect,
zelden symmetrisch. Zonlicht wordt weerspiegeld, alle
kleuren vormen samen wit. Als het koud genoeg is, kan je
lang op aarde blijven. Sneeuw smelt niet voor warm weer.
Meestal duurt de magie maar even. Maar zelfs als je smelt
ben je mooi. Druppels water die ’s nachts weer
bevriezen. Tenzij je werd ingepekeld. Dan word je helemaal
bruin, zwart en eindig je in de goot.
Het korte leven van een sneeuwvlok. Niets blijft voor eeuwig.
De temperaturen buiten worden gemeten vanop de eerste verdieping .
.
