Ik kreeg hierop het volgende antwoord:
ik denk dat de meteorologen bedoelen dat ze gekeken hebben naar de mogelijkheid van zeewind. Oorspronkelijk werd hiervoor het verschil tussen de temperatuur boven land (aan de grond) en de temperatuur boven zee (of de zeewatertemperatuur) gebruikt. In mijn promotieonderzoek heb ik gekeken of dat de juiste schaling is voor de kans op zeewind en de kracht van de zeewind (hebben natuurlijk met elkaar te maken).
Wat ik toen gevonden heb ik dat het niet het temperatuurverschil is dat bepalend is voor de sterkte van en kans op zeewind, maar het verschil in opwarming boven land en boven zee. Boven zee is de opwarming (afkoeling) vaak klein, misschien niet in graden C maar wel in Watt per vierkante meter. Boven land is de opwarming groot, dus die is eigenlijk bepalend voor de sterkte van de zeewind en kan bijvoorbeeld bepaald worden uit de metingen van Cabauw.
Het probleem van de eerste methode is dat het niet gaat om het temperatuurverschil aan het oppervlak, maar het luchtdrukverschil. Die laatste wordt bepaald door het over de verticaal geintegreerde temperatuurverschil tussen de lucht boven land en boven zee uit te rekenen. En dat kan ook weer gedaan worden door naar het over de tijd geintegreerde verschil in voelbare warmteflux te kijken. De kracht van de zeewindcomponent loodrecht op de kust kan je uitrekenen door van deze flux (of de maximale als de flux een mooi sinusvormig verloop heeft gedurende de dag) de wortel te nemen en het getal dat daaruit komt te delen door ongeveer 3.
Bron: Sander Tijm
Quote selectie