Re : Bizar ook hoe groot de shock is in de gemeenschap
Bericht van: Peter (Mariakerke bij Gent) , 03-06-2013 00:26
van stormchasers. Iedereen wist dat die dag zou komen, en nu het zo ver is lijkt het zo irreëel. Terwijl er elk jaar tientallen mensen sterven door tornado's. Maar niet de chasers, de onsterfelijken, ze kennen de supercells zo goed, de tornado's, hun typische gedragingen en het pad dat ze afleggen, low en high precipitation en de interactie met de outflow... En dan gebeurt het toch. Met enkele van de besten in hun vak. Een kleine vergissing, of misschien meer, ze waren in elk niet de enigen die van de weg werden geblazen, die van the weatherchannel hadden wat meer geluk al gingen ze ook 6 keer overkop, ze overleefden het. Maar dat doet er niet toe.
Ik voel me echt wel met twee voeten op de grond gezet. Vaak voel ik een sterke neiging in de wagen te gaan als er een basis optrekt: schrik voor een eerste fatale inslag. Er komt nooit iets uit zo'n basis, voorlopig toch. Vorige zomer bleef ik gewoon buiten foto's maken terwijl er zo'n tiental inslagen rondom waren, een aantal binnen 1km, één zelfs op nog geen 100m. Bart ook. Ik voel me dan zeer onveilig, maar ik ga toch door, terwijl ik de hele tijd denk: dit is erg onverstandig, en mezelf sussend: er staan palen, een schuur, nog wat afleidende objecten rondom die (hopelijk) geaard zijn. Uiteindelijk kon ik geen enkele bliksem op foto vangen, terwijl ik wel dood had kunnen zijn. Het is al eerder gebeurd in 97 in Limburg: nieuwe basis, krakende inslagen vlakbij. Toen ben ik wel in de wagen gebleven. Een kampeerder een dorp verderop overleefde een inslag niet.
Ik denk dat ik het de volgende keer ook weer waag. Anders kan je net zo goed thuisblijven (je kunt ook thuis je nek breken door van de trap te glijden). Dat is geen advies, maar een persoonlijke keuze. Het is irrationeel, maar op dat moment zijn rationele gedachten zoals achtergrondmuziek: je hoort ze maar je luistert niet. Dan denk ik aan compositie, sluitertijd en diafragma. Heel raar allemaal. Ik denk dat het ook in de VS zo zal gaan. Dit gaat niks veranderen. Misschien worden sommigen nog vastberadener?
Ik voel me echt wel met twee voeten op de grond gezet. Vaak voel ik een sterke neiging in de wagen te gaan als er een basis optrekt: schrik voor een eerste fatale inslag. Er komt nooit iets uit zo'n basis, voorlopig toch. Vorige zomer bleef ik gewoon buiten foto's maken terwijl er zo'n tiental inslagen rondom waren, een aantal binnen 1km, één zelfs op nog geen 100m. Bart ook. Ik voel me dan zeer onveilig, maar ik ga toch door, terwijl ik de hele tijd denk: dit is erg onverstandig, en mezelf sussend: er staan palen, een schuur, nog wat afleidende objecten rondom die (hopelijk) geaard zijn. Uiteindelijk kon ik geen enkele bliksem op foto vangen, terwijl ik wel dood had kunnen zijn. Het is al eerder gebeurd in 97 in Limburg: nieuwe basis, krakende inslagen vlakbij. Toen ben ik wel in de wagen gebleven. Een kampeerder een dorp verderop overleefde een inslag niet.
Ik denk dat ik het de volgende keer ook weer waag. Anders kan je net zo goed thuisblijven (je kunt ook thuis je nek breken door van de trap te glijden). Dat is geen advies, maar een persoonlijke keuze. Het is irrationeel, maar op dat moment zijn rationele gedachten zoals achtergrondmuziek: je hoort ze maar je luistert niet. Dan denk ik aan compositie, sluitertijd en diafragma. Heel raar allemaal. Ik denk dat het ook in de VS zo zal gaan. Dit gaat niks veranderen. Misschien worden sommigen nog vastberadener?
