Stel je stopt midden in de woestijn rond 13 u 's middags, je zet ligzeteltje buiten en zonnen maar. Ik ben benieuwd hoe aangenaam dat wel mag zijn.
Daar zit je welgeteld drie seconden, dan komen de rangers je wel halen. Er staan daar niet voor niets waarschuwingsborden van niet naar de zoutmeren te wandelen, omwille van uitdrogingsgevaar. Je voelt het niet dat je aan het verdampen bent en de lage luchtvochtigheid maakt dat nog verraderlijker. Maar je ziet er altijd wel 'dorpsidioten' die dat wel doen, zelfs met kleine kinderen. Ik ben daar ook eventjes gaan staan om te genieten van een bepaald beroemd uitzicht. Er stond daar een bank waar geen kat op ging zitten. Het was een wandelingetje van ik schat zo'n 200 meter, maar als je terugkomt ben je gewoon blij dat er een auto op je staat te wachten met airco. Ik weet nog dat mijn zolen bijna aan het asfalt bleven plakken daar. Splotsch ging dat. Het was daar toen ook rond de 50°C. Ik zou - al die zelfverklaarde hitteliefhebbers daar wel eens willen afzetten met een ligbed. Een chronometer pakken en eens afwachten hoe lang ze daar met hun blote pens en teensletsen blijven liggen
. In Las Vegas was het toen zelfs iets warmer, ik dacht 52°C. Die thermometers daar zijn lollig in graden Fahrenheit
. Ik weet nog dat ik uit de auto gestapt ben en ik gelopen heb naar het hotel. Ik was toen ook 20 jaar jonger, dus dat scheelt. Airco is dan een zaligheid. Behalve om te slapen. Op het einde ben je het beu dat er geen venstertje open kan. Het was wel één van de mooiste reizen van mijn leven. Maar de koelere plaatsen, zoals Yosemite, San Fransisco, dat was zalig. Dat zeeklimaat is misschien oersaai maar geweldig 'refreshing'. Zeker na een paar bak- en braadsessies in het binnenland. Heb er een fantastisch fotoalbum van, van die Amerika-reis .Groetjes,
Katya
De temperaturen buiten worden gemeten vanop de eerste verdieping .
.
