[...]
Er vallen nu vijf druppels per minuut in Veurne, en de fotografen verdringen zich om de eerste natte keien met de rest van de wereld te kunnen delen.
Alle meligheid op een stokje, veel stelt het vooralsnog niet voor. Zeker niet aan de Vlaamse kust. Al kunnen die radarbeelden ook bedrieglijk zijn.
OT: Voor mijn opleiding heb ik stage gelopen bij De Stem, toen nog de zelfstandige krant van Breda en omstreken. Maar krantenstukjes hebben mij nooit gelegen. Het gaat mij om nuance, duiding en diepgang. Daarbij ben ik te 'soft' om me als nieuwsreporter in de strijd te gooien
Ik moest als jonge fotograaf taken verdelen onder fotografen en ze desnoods met redelijk veel overtuigingskracht van bepaalde opdrachten 'afhalen' om ze dan naar ongevallen, gezinsdrama's en dergelijke te sturen. Ik kreeg dan ook nog eens af te rekenen met, meestal boze, halve trouwboeken. Die mensen waren ook meestal ouder dan ikzelf. Daarbuiten bewerkte ik foto's en scande ik negatieven in. Ik was zo'n beetje verantwoordelijk voor de fotoredactie, vooral 's avonds en ook 's nachts als de krant - eindelijk - klaar was. Hoogtepunten waren het huwelijk van Filip en Mathilde, duizenden foto's heb ik er toen van gezien, gecontroleerd en ingescand. Ook de zonsverduistering is me bijgebleven. Dat bleef ook niet bij één fotootje van een zon (we hebben er nochtans maar eentje) en één editie. Na 4 jaar had ik het er volledig mee gehad.
Was ook redelijk zacht gekookt toen. Heb er wel veel bijgeleerd over het leven en het klappen van de zweep. Maar ik kreeg geen vast contract, hoe tevreden ze ook over mij waren. Dat ging en gaat nog steeds zo in dat wereldje. Uiteindelijk ben ik zelf vertrokken. Terwijl ik er heel graag werkte.
Groetjes,
Katya
Quote selectie