... de opstaande randjes zijn alleen capillaire werking van het glas. Weinig spannends, maar zou krom zijn als je dat gaat aflezen omdat dit niet de werkelijke hoogte is van het vrije vloeistofoppervlak. En je dus anders onterecht teveel afleest.
"Te veel" is het punt niet. Daarvoor kan je de kalibrering van het maatglas aanpassen. Het is eerder omdat de hoogte van de opstaande rand van de meniscus onbetrouwbaar en moeilijk af te lezen is.
Afhankelijk van de eigenschappen van de vloeistof en eventueel plaatselijke lichte vervuiling van het glasoppervlak kan de hoogte van de rand van de meniscus verschillen.
Als ik het goed herinner was het wel regel om de vloeistof even licht te schudden voor het aflezen van een maatglas, zodat die hoogte redelijk betrouwbaar is en daarmee kleine afwijkingen van de aflezing worden voorkomen. Een iets optrekken van de vloeistof aan de wand zal immers de onderkant van de meniscus iets laten dalen.
Een maatglas werd in mijn verleden in de studie scheikunde alleen gebruikt voor een niet al te nauwkeurige afmeting van een hoeveelheid vloeistof. Bij een pipet en een buret ging het wel om grote nauwkeurigheid. Een pipet (buis die bovenaan met de vinger wordt afgesloten) moesten wij daarom eerst vullen tot boven de streep en dan langzaam er iets uit laten lopen zodat een mooie meniscus ontstond. Als de meniscus de streep had bereikt, bevatte de pipet het juiste volume en kon de vloeistof aan het een of andere reactievat worden toegevoegd.
Ook bij de buret (buis met kraantje onderaan) was er steeds sprake van dalende vloeistof en ook hier wordt de onderkant van de meniscus als afleesniveau gebruikt.
Bij aflezen is het wel zaak om het oog zo goed mogelijk op de hoogte van de af te lezen meniscus te houden en het maatglas vertikaal. Tienden van schaaldelen kunnen meestal redelijk worden geschat. Of het opgeven van tienden van schaaldelen zinvol is hangt af van de meetmethode en mogelijke andere meetfouten.
Groet,
Cees
Bericht laatst bijgewerkt: 16-09-2013 17:52
