Onderweg uit Afrika op de avond van 5 december (het sterfmoment van Nelson Mandela...) kreeg ik een afscheidscadeau dat ik graag met jullie deel.
Vanuit het hoogland onder de voet van Mt Elgon vertrok ik des middags om 4 uur richting zuid, dwars over de evenaar naar het lager gelegen Victoriameer.
Amper vertrokken kwam er een bui opzetten vanuit de noordelijkoostelijk gelegen jungle bij Kakamega:
Onderweg naar het vliegveld van Kisumu aan het Victoriameer trok de ontwikkelende onweercel met me mee. Zo kon ik de groei van het complex prachtig volgen. Panorama van de cel:
Linkerkant (west) van de onweerscel:
Zicht midden over de suikerrietvelden:
Steeds verder ontwikkelt het complex zich naar me toe:
Whalesmouth:
Verder het heuvelland uit ben ik sneller dan de ontwikkelende bui en komt de zon er nog even door.
Een klein stukje van het Victoriameer in zicht beneden ons door de vieze voorruit:
Een laatste zonzicht van beneden op het oeroude vulkaangesteente van Mt Elgons hooglanden:
Met wat oponthoud door deze botsing, ontwikkelt een nieuwe cel beneden aan het meer in een mum van tijd uit tot een wolkbreuk die me 15 minuten in de auto laat wachten om niet doornat in de aankomsthal van het vliegveld aan te komen.
De reis vervolg ik met winterse taferelen, die komen in deel II: Dubai-Iran-Armenië-Holland.
Dank voor uw aandacht en met vriendelijke groet, Theo.
Vanuit het hoogland onder de voet van Mt Elgon vertrok ik des middags om 4 uur richting zuid, dwars over de evenaar naar het lager gelegen Victoriameer.
Amper vertrokken kwam er een bui opzetten vanuit de noordelijkoostelijk gelegen jungle bij Kakamega:
Onderweg naar het vliegveld van Kisumu aan het Victoriameer trok de ontwikkelende onweercel met me mee. Zo kon ik de groei van het complex prachtig volgen. Panorama van de cel:
Linkerkant (west) van de onweerscel:
Zicht midden over de suikerrietvelden:
Steeds verder ontwikkelt het complex zich naar me toe:
Whalesmouth:
Verder het heuvelland uit ben ik sneller dan de ontwikkelende bui en komt de zon er nog even door.
Een klein stukje van het Victoriameer in zicht beneden ons door de vieze voorruit:
Een laatste zonzicht van beneden op het oeroude vulkaangesteente van Mt Elgons hooglanden:
Met wat oponthoud door deze botsing, ontwikkelt een nieuwe cel beneden aan het meer in een mum van tijd uit tot een wolkbreuk die me 15 minuten in de auto laat wachten om niet doornat in de aankomsthal van het vliegveld aan te komen.
De reis vervolg ik met winterse taferelen, die komen in deel II: Dubai-Iran-Armenië-Holland.
Dank voor uw aandacht en met vriendelijke groet, Theo.
De problemen van vandaag draaien niet om de aantallen van de bevolking hier op de planeet. We moeten die discussie heel duidelijk onderscheiden, we zijn daar vaak erg verward over. Niet de aantallen veroorzaken het probleem maar de manier waarop we produceren en consumeren en ons organiseren op deze planeet. Het is vooral ons consumptieniveau- de manier waarop de bevolking in het rijke deel van de wereld leeft- dat de planeet schade toebrengt.