Op 25 januari 2006 heb ik daar al eens een stukje over geschreven op mijn blog:
"Vanochtend is de eerste marathon op natuurijs gereden, in het Nederlandse Veenoord. Het is te zeggen: de organisatoren noemen het een marathon op natuurijs, maar dat blijkt niet helemaal correct te zijn. Het gaat hier niet om “natuurijs”, maar om “natuurlijk ijs”, zeggen ijsexperten, die het ongetwijfeld kunnen weten.
Het verschil tussen natuurijs en natuurlijk ijs is subtiel, maar niet onbelangrijk. Een ijsbaan in de buitenlucht mag zich op term “natuurijs” beroepen, als de ijslaag in kwestie niet in laagjes is aangebracht. Met andere woorden: men neme een groot doch volledig waterpas terrein, men legt daarrond een klein dammetje aan en laat vervolgens het terrein overstromen met een centimetertje of zes water. Even wachten tot de vorst zijn werk doet en het waterlaagje volledig tot de bodem bevroren is en voilà: de natuurijsbaan kan de deuren openen. Nadeel is dat dit proces enige nachten kan duren.
Het kan ook anders en vooral sneller, en wel op deze manier: men neme een sintelbaan van 400 meter en wacht tot het vriest. Dan haalt men de aalkar uit de loods en vult die met water. Men rijdt een rondje over de sintelbaan, die men onderwijl met water uit de kar besproeit. Als dat minuscule laagje water bevroren is, herhaalt men dit proces. Zo rijdt men talloze rondjes, lustig water sproeiend met de aalkar, terwijl de vorst zijn werk doet. Na één of in het slechtste geval twee etmalen met vorst en héél véél rondjes met de aalkar, heb je een massieve ijslaag van een centimeter of drie. Dit heet dan geen natuurijs, maar natuurlijk ijs. Een beetje tegenstrijdig als je het mij vraagt, want dit lijkt mij net de meest onnatuurlijke manier om zonder vriesinstallatie toch ijs te maken.
De marathon op natuurlijk ijs is vandaag gewonnen door André Klompmaker."
"Vanochtend is de eerste marathon op natuurijs gereden, in het Nederlandse Veenoord. Het is te zeggen: de organisatoren noemen het een marathon op natuurijs, maar dat blijkt niet helemaal correct te zijn. Het gaat hier niet om “natuurijs”, maar om “natuurlijk ijs”, zeggen ijsexperten, die het ongetwijfeld kunnen weten.
Het verschil tussen natuurijs en natuurlijk ijs is subtiel, maar niet onbelangrijk. Een ijsbaan in de buitenlucht mag zich op term “natuurijs” beroepen, als de ijslaag in kwestie niet in laagjes is aangebracht. Met andere woorden: men neme een groot doch volledig waterpas terrein, men legt daarrond een klein dammetje aan en laat vervolgens het terrein overstromen met een centimetertje of zes water. Even wachten tot de vorst zijn werk doet en het waterlaagje volledig tot de bodem bevroren is en voilà: de natuurijsbaan kan de deuren openen. Nadeel is dat dit proces enige nachten kan duren.
Het kan ook anders en vooral sneller, en wel op deze manier: men neme een sintelbaan van 400 meter en wacht tot het vriest. Dan haalt men de aalkar uit de loods en vult die met water. Men rijdt een rondje over de sintelbaan, die men onderwijl met water uit de kar besproeit. Als dat minuscule laagje water bevroren is, herhaalt men dit proces. Zo rijdt men talloze rondjes, lustig water sproeiend met de aalkar, terwijl de vorst zijn werk doet. Na één of in het slechtste geval twee etmalen met vorst en héél véél rondjes met de aalkar, heb je een massieve ijslaag van een centimeter of drie. Dit heet dan geen natuurijs, maar natuurlijk ijs. Een beetje tegenstrijdig als je het mij vraagt, want dit lijkt mij net de meest onnatuurlijke manier om zonder vriesinstallatie toch ijs te maken.
De marathon op natuurlijk ijs is vandaag gewonnen door André Klompmaker."
Ingen ko på isen!
ja rijden met de giertank (oid) he! 