En net met mijn klikken en klakken tegen het tarmac gegaan. Gestruikeld op zo'n gigantisch goed aangegeven werf, op het voetpad. Er lagen dakpannen op de grond, in stukjes en dacht nog 'ik wil geen dakpan op mijn hoofd krijgen'. Natuurlijk blijf ik met mijn voet ergens achter hangen en klabats. Daar lag de collectie veertigjarige beenderen. Wat schaafwonden en opgezwollen onderdelen maar ik leef nog. En natuurlijk heb ik weer de slappe lach gekregen. Ik heb dat dus altijd als ik zo gigantisch komisch val

.
Groetjes,
Katya
Quote selectie