Hoewel het tijdens de ochtend erg fris was met temperaturen die gedaald waren naar 1,7 graden, konden we vandaag alweer genieten van een zeer mooie en aangename lentedag. Op een aantal vliegtuigsporen na, bleef de lucht azuurblauw en een oostelijk briesje tot 20,9 km/h wist het kwik op te drijven naar 18,6 graden. Na de middag verschenen er wat Cirrusplukjes maar daar bleef het ook bij. 's Avonds zette zich weer een gevoelige afkoeling in waardoor er weer terecht mag gevreesd worden voor grondvorst.
We kregen tijdens de ochtend een erg dreigend weersbeeld te zien waarbij donkere Altocumulusvelden te zien waren die overgingen in Altostratus in het zuiden. Er leken ook valstrepen van flinke regenbuien in te herkennen te zijn terwijl er in het noordoosten nog een smalle strook van opklaringen net boven de horizon zichtbaar was. Hier scheen de zon eventjes door waardoor de wolken van onderaf belicht werden en er een indrukwekkende rode gloed te zien was die de hemel gedurende enkele minuten in vuur en vlam leek te zetten. De verwachting was dat de neerslag ons dadelijk zou overspoelen vanuit het zuiden, maar daar kwam uiteindelijk niks van in huis. De wolkenband inclusief neerslag werd door onzichtbare krachten teruggedrongen naar vanwaar hij gekomen was en het resultaat was een erg fraaie lentedag waarbij we weliswaar veel hoge bewolking en nog wat veldjes Altocumulus moesten incasseren, maar waarbij de zon toch nog uitvoerig aan bod kon komen. Vooral na de middag was het aangenaam toeven in de buitenlucht met temperaturen die opliepen van 9,6 tot 21,2 graden bij een zijdezacht briesje uit het oosten dat de agressieve pollen en stuifmeel met snelheden tot 22,5 km/h over Malderen deed strijken. Tijdens de avond bleef het rustig en tamelijk zacht waarbij de bewolking uit Cirrus en Cirrostratus bestond en het een beetje nevelig werd. Ondanks de dreigingen van de regenzone komen we er vandaag met een neerslagtotaal van 0,0 mm vanaf.
Net als gisteren waren het weer de zomerliefhebbers onder ons die aan hun trekken kwamen. De winterliefhebbers bleven bij het zonnige weerbeeld en zomerse temperaturen tot 21,9 graden immers in de kou staan, al was het vanochtend vrij fris bij minima van 5,6 graden. De nevelige atmosfeer werd overdag opgesmukt met een aantal onschuldige mooiweerswolkjes die zich vooral tijdens de namiddag en avond vertoonden. Een eindje ten westen van ons deden de oceanische depressies echter verwoede pogingen om dichterbij te krabbelen, en één van hen slaagde erin om een eerste wolkenband op ons af te sturen. Gelukkig ging het echter om hoge sluierwolken (Cirrus en Cirrostratus) waardoor het ding veel onschuldiger bleek dan het er op de satellietbeelden uitzag. Minder onschuldig waren dan weer de uitgestrekte mistvelden die zich boven de zee ophielden, en grote delen van de Belgische en Nederlandse kust met kil en grijs weer plaagden. Door de noord- noordwestelijke stroming die met windsnelheden tot 20,9 km/h voldoende tegengas gaf, had de Stratustroep echter weinig kans om verder door te stoten terwijl het naar de avond toe verijwel overal zonnig werd. Wel koelde het na zonsondergang flink af. Aangezien de wolkenband geen neerslag aan boord had, eindigen we opnieuw met een ronde 0,0 mm als neerslagtotaal.
Een sterk verzwakt koufrontje heeft tijdens de voorbije nacht en ochtend de oversteek van de Lage Landen gewaagd, en zorgde voor een grijze ochtendhemel. De bewolking hield het kwik op peil waardoor het niet verder dan een vijftal graden afkoelde en vorstige toestanden nog niet aan de orde waren. Het erg flauwe vertoon van het front - dat niet eens in staat was om neerslag te produceren - was echter bedrieglijk. De luchtmassa's waarin we nu terecht kwamen waren immers wel degelijk een flink stuk kouder en de temperaturen op het 850 hPa niveau waren zelfs gedaald naar een niveau dat ook op een koude midwinterdag niet zou misstaan (-5 tot -10 graden). Met een krachtige lentezon die in deze tijd reeds 14 uur per dag aan het Malderense luchtruim staat te branden, werd het op de begane grond gelukkig een stuk warmer. Geen ijsdagen of elfstedenkoorts dus, maar maxima van 13,7 graden die uit de wind en in de zon nog best te pruimen vielen. In de zon blijven was echter niet zo evident als het ontwijken van de schrale noordenwind die 25,7 km/h haalde want de Stratusbewolking ging over in Stratocumulus terwijl de spaarzame opklaringen ertussen gedeeltelijk met Cumulus werden opgevuld. Het was wachten tot de late namiddag en avond voordat het helemaal opklaarde, maar toen begon de nieuwe luchtsoort haar ware aard te tonen door het snel te laten afkoelen. Na zonsondergang voelde het ronduit koud aan en het duurde niet lang voordat het kwik weer over de vijf graden dook. Tegen middernacht was het reeds afgekoeld tot 0,7 graden en aan de grond kwam er al iets in zicht dat op een vriespunt leek. De afkoeling werd bovendien nog eens versneld door het wegvallen van de wind terwijl de uitgedroogde bodem (neerslagtotaal bedroeg immers alweer 0,0 mm) al evenmin warmte kon vasthouden.
Voor het eerst sinds lang waren er vanochtend weer wolken te zien terwijl het was afgekoeld naar 7,6 graden. Het ging om Stratocumulus floccus die een typische voorbode was van onstabiele luchtmassa's en toenemende buienkansen. De wolkjes werden talrijker en op de analysekaarten was ook een zwakke kromming van de isobaren te zien boven onze streken wat vermoedelijk deze wolkenvelden veroorzaakte. Eventjes was het zelfs betrokken, maar tegen de middag waren de wolken reeds lang opgelost op een paar Stratocumulus castellanus en Cumuluswolkjes na. De zon ging er weer vurig tegenaan tot er halverwege de namiddag plots nieuwe stapelwolken ontstonden die deze keer forsere afmetingen kregen. Deze zorgden voor een paar geïsoleerde buien, maar in Malderen bleef het droog en was het bijna zweten geblazen bij maxima van 27,0 graden. De wind draaide naar het zuid- zuidwesten en haalde maximaal 25,7 km/h terwijl het halfbewolkt bleef met een mix van Cumulus congestus, Stratocumulus castellanus en een paar Cirrusplukken. De lucht was nu duidelijk wat vochtiger wat zich vertaalde in warme, rode kleurentinten bij zonsondergang. De avond verliep in lichtbewolkte omstandigheden (nog een beetje Stratocumulus castellanus). Toen we de pluviometer uit het warme woestijnzand opgroeven, bleek deze nog steeds 0,0 mm aan te geven.
Wisselvalligheid was vandaag andermaal troef, maar tot echt zware buien is het niet gekomen terwijl het weertype saaier en somberder was. We gingen van start bij tamelijk frisse minima van 5,8 graden en tijdens de voormiddag waren er een aantal opklaringen waarin we uitzicht hadden op mooie wolkenlandschappen. Na de middag zorgde een troglijn voor een periode van aaneengesloten bewolking en continue regen die vanuit het westen het land binnentrok. In hoeverre Malderen hiermee te maken kreeg is niet duidelijk maar in west- Vlaanderen volgde in elk geval een behoorlijk sombere, kille en druilerige periode die enkele uren aanhield met egale regen. De bewolking zorgde voor lage maxima van 13,1 graden in Malderen, en opklaringen zorgden ervoor dat het 's avonds terug flink ging afkoelen. Voeg daarbij nog een west- zuidwestenwind met snelheden tot 38,6 km/h en het lentegevoel was ver te zoeken. De buien en de periode met continue regen bleek uiteindelijk goed te zijn voor een neerslagtotaal van 1,8 mm.
Het is afgelopen nacht flink afgekoeld, doch een uitgestrekt veld van Stratusbewolking kon zich nog net op tijd in de bres gooien voor de vorstgevoelige plantjes. Het werd niet kouder dan 1,7 graden en op het einde van de nacht zaten we alweer ruim boven de vijf graden. Hiermee was al het (letterlijk) positieve wel gezegd want de bewolking bleef hangen en zorgde voor een grijze, kille en sombere start van wat normaal een zonovergoten lentedag moest worden. Het was echter alleen de oostelijke helft van de Benelux die ermee werd geconfronteerd want het westen kon ondertussen al genieten van volledig helder weer. Voor de zonneliefhebbers in Malderen was het een ware kwelling om toe te kijken hoe de hemel in het westen mooi blauw was terwijl al de rest - inclusief de zon - onder dikke Stratocumulusbewolking verborgen zat. Maar gelukkig begon de bewolking toch nog gedeeltelijk op te lossen en kon de zon er zwakjes doorheen schijnen. Na de middag ging het opeens snel en evolueerden we naar lichtbewolkt weer met een paar Stratocumulus lenticularis wolkjes die zich tegen een diepblauwe lucht aftekenden. Het kwik kreeg meteen een flinke boost zodat we alsnog maxima van 16,9 graden konden binnenrijven. Wind stond er nauwelijks met een enkele uitschieter van 17,7 km/h uit het noorden. Dit was natuurlijk de reden waarom de Stratusbewolking vandaag zo in topvorm was. En nog steeds is want als we de satellietbeelden mogen geloven is de zon er verder naar het oosten en zelfs in het grootste deel van Nederland vandaag niet eens doorgekomen. De bewolking werd mede veroorzaakt door een zwak front dat echter geen neerslag voortbracht zodat we nog maar eens met 0,0 mm konden afsluiten. Onder de windstille, heldere hemel koelde het natuurlijk snel af en lijkt het erop dat we komende nacht nog eens op een rondje nachtvorst zullen getrakteerd worden.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.