Na mijn heupoperatie ben ik sinds een week weer bezig om te wennen aan het fietsen op een racefiets. Het weer speelt daarbij een niet onbelangrijke rol met als voornaamste criteria: droog en niet te veel wind.
Vanmorgen rond een uur of tien werd aan beide voorwaarden voldaan en bovendien was het onbewolkt en al aangenaam warm met een graad of 19. Kortom, het best denkbare fietsweer.
Ik koos ervoor om eerst tegen de zuidoostenwind in te fietsen en dus vanaf Hurdegaryp richting Groningen te gaan. De zon brandde flink, maar de wind zorgde voor een aangename verkoeling.
Na een kilometer of 20 diende zich een sanitaire stop aan. De zon brandde nog volop en omdat je toch een minuutje even niks te doen heb - behalve voorkomen dat je fietsschoenen vol water lopen - keek ik wat verder dan het fietsstuur en de naaste omgeving.
Mijn mond viel letterlijk open, toen ik in zuidelijke richting keek. Wat tot een kwartiertje terug nog een strakblauwe hemel was, bleek nu een inktzwarte lucht met razendsnel opbollende Cb's. Hier en daar was zelfs al een pileus te zien. Nooit eerder in mijn inmiddels niet meer zo jonge leven heb ik zo lang en zo volstrekt verbijsterd naar wolken staan kijken. Toen ik de trekrichting bepaald had, wist ik dat er geen ontkomen meer aan was.
Ik gokte er op, dat ik nog net tijd genoeg zou hebben om een cafe tussen Surhuisterveen en Rottevalle te bereiken. Tegelijk moest ik mijn heup ontzien. Het steeds intenser worden van de dreunende donderslagen en de rap naderende inktzwarte lucht noopten echter tot een steeds hoger tempo. Zelden ben ik zo verheugd een café binnengestapt.
Minder dan een minuut later barstte de hel los. Dat klinkt zwaar overdreven, maar is het in dit geval niet. Knetterende donderslagen, een tot krachtig aantrekkende wind en geen druppen, maar kleine emmertjes met water zorgden samen voor een van de heftigste onweersbuien die ik in tientallen jaren heb meegemaakt. En dat uit een atmosfeer die hooguit een half uurtje eerder nog volledig onbewolkt was. Echt....nog nooit eerder op deze manier meegemaakt.
Na een minuut of twintig stopte het geweld even plotseling als het was begonnen. Met als vervelende bijkomstigheid, dat ik de terugreis ook weer tegenwind/zijwind had. Wat dat betreft is zo'n convergentielijn een onding.
Terwijl ik dit type, bloeit de verbazing over vanmorgen opnieuw op. Niets, maar dan ook helemaal niets wees rond tien uur op de meest markante weersomslag die ik in mijn leven heb meegemaakt. Al met al een memorabel fiets(weer)tochtje.