Weerwoord | Treinreis: " Het licht ging uit, het licht ging aan"

Een aparte dag was het vandaag. Vandaag scheen de zon hier volop in het Hoogezand. Wel waren er vanochtend veel vliegtuigstrepen. Het kwik lag lekker onder nul. Ik pakte de bus en ging richting Groningen. Nog steeds scheen het zonnetje fel. Om 12 uur kwam ik op het station van Groningen. Vervolgens pakte ik de trein van 20 over 12 die naar Leeuwarden toe ging. Ik zat in de trein aan de zuidkant. Ik had mijn jas nog aan. Plotseling reeg ik het bloedheet, want de zon scheen fel op mijn linker gezicht. Bovendien, scheen de zon laag en kon ik niet goed in mijn studieboeken lezen, wat ik aan het doen was. Ik pakte op den duur mijn zonnebril. Het was inmiddels half kwart voor 1 en de zon scheen nog fel. Bovendien was het opmerkelijk dat er nog enkele plaatsen waren met rijp. Ongeveer een kwartiertje of langer toen we zuidhorn voorbij waren, werd het “licht” uitgedaan. Het was direct potdicht van de mist. Ik zag dat veel reizigers verwonderlijk naar buiten keken. Ook werd het weer door een paar personen opeens als gespreksstof gebruikt. Vanaf dat moment heb ik eigelijk geen zon meer gezien (op een knipoog) na. Ik meende zelfs iets wittig te zien vallen uit de lucht. Op het station van buitenpost (in Friesland) stopte de stoptrein, zoals gewoonlijk. En ja hoor er lagen kleine witte puntjes op de grond. Bovendien naarmate we naar het westen reden, hoe dichter de mist en hoe meer rijp er intact was. De hitte in de trein was gelijk verdwenen. Het werd donker en dan weer lichter. De mist was soms dicht en dan weer dun. Ik bereikte het station van Leeuwarden en ook daar was het nog potdicht. Ik stapte uit en het voelde daar behoorlijk koud aan. In Hoogezand was het rond een uur of 12 heel zonnige en dus daar voelde het aangenaam aan. Ik liep richting mijn school en ik merkte dat hoewel het zuidelijke windje hier zwak, wel sterker was dan in Hoogezand, waar nauwelijks wind was. Het leek in Leeuwarden in een ander opzicht meer winters dan bij ons. Bovendien hadden de mensen hier de sjaal veel hoger (tot over hun mond). Die tijd dat ik in school zat, heb ik geen glimpje zon waargenomen. Ik was benieuwd wat de temperatuur daar op dat moment was. Later toen ik klaar was, ging ik naar buiten. Er was niets veranderd. De mist hing nog steeds al leek het zicht wel iets beter. Ik pakte de trein terug naar Groningen. Het bleef maar mistig. Het gebiedje met de nog wat dichtere mist, was ook nog intact gebleven. Ik had zo al het idee dat de zon een aantal kilometers voor Groningen weer zou doorbreken. Ik pakte mijn zonnebril en zette die op. Ik zag mensen als zo dom kijk, van wat doet die gast nou. En jahoor! Op die zelfde plaats waar het licht uit ging, ging het licht weer aan. De zon was er weer helemaal bij. Ik voelde die zelfde warmte weer op mijn gezicht. Het weer was per plaats hetzelfde gebleven. Het leek wel of ik terug in de tijd was beland. Ook lag hier nog rijp in de schaduw, maar lang niet zoveel als in die mistgebieden. Ik stapte uit op het station Groningen. Het verschil nu was de hoge wolkenvelden. De zon scheen daarom niet meer fel, bovendien stond ze al laag. Het voelde frisjes aan. Toen pakte ik de trein naar Hoogezand en stapte daar uit. Zoals de dag daar begon was hij ook geëindigd. Alleen nu leken de vliegtuigenstrepen wat meer uitgesmeerd te zijn. Ook hier lag nog in de schaduw wat rijp, maar het mocht geen naam meer hebben. Wel waren enkele auto’s in de schaduw nog bevroren. Toen ging de zon onder! En nu ben ik weer thuis.

Toch weer een dag, waarbij je van de kleine dingen kan genieten. Prachtig gewoon, waarbij “het licht vanaf Friesland uit ging, en het licht vanaf Groningen weer aanging”

Haha, van die zonnebril was een grapjes hoor!

Groetjes van Stefan.