Afgelopen maandag 26 mei ben ik ook net als veel anderen op pad geweest in de hoop iets moois te onderscheppen. Zoals gesteld in mijn bericht van de 26e wilde ik nog een fotoverslag schrijven, dus bij deze. Wegens het slechte licht heb ik bij de bewerking de foto’s iets bijgetrokken. Als je op een goed scherm kijkt (groot kleurbereik), komen de foto’s het best tot hun recht.
Nu dan de chase zelf. Ik had eerlijk gezegd weinig aandacht besteed aan het weer in de dagen en uren voor het daadwerkelijke moment. Eigenlijk was de chase gewoon een spontane actie en op goed geluk/nowcasten. ’s Ochtends had ik nog wel globaal wat dingen bekeken, zoals ik dat wel vaker doe de laatste tijd, maar niet echt in detail. Zo had ik tot ongeveer 13.45u gewerkt en terwijl ik naar huis reed, zag ik in oosten overduidelijk een kleine arcuskraag hangen. Hiervan een radaroverzicht, met dank aan Hans (Diemen):
Voor iedereen die het gat van Doetinchem inmiddels nu echt wel weet te vinden: mijn startlocatie (Zeddam) van deze dag ligt er 10km onder.
Gestrest dat je dan kunt zijn omdat je natuurlijk je camera niet mee hebt genomen en uitgerekend op dit moment 2 langzame trekkers op hele weg voor je moeten zitten. Nou ja, toch maar even de tijd genomen om rustig naar huis te rijden. Eenmaal thuis snel de spullen gepakt en vanaf de brandtrap van ons appartementencomplex de kleine overtrekkende arcus proberen vast te leggen. Het was toch al een kolkende massa en ik zei nog tegen mijn buurman die uit het raam hing, dat dit magere ding nog best eens iets moois kon worden verder westwaarts.
1.
2.
3.
Nadat de arcus was overgetrokken, begon het te gieten en ging ik vlot naar binnen om te bedenken of ik nog zou gaan chasen. De apparatuur heb ik over het algemeen wel klaar liggen, dus wat dat betreft kon ik inladen en wegwezen. Op dat moment zat op de zuidelijke cel die boven ons dorp hing nog aardig wat onweer (zie radar van daarnet), maar vanwege de hevige neerslag verwachtte ik dat ik toch geen bijzondere foto’s meer zou maken. De lucht was vrijwel egaal grijs en het zicht beperkt door de neerslag. Daarom toch besloten om te chasen: dus noordwestelijk te rijden, de arcus/shelf in te halen en dan op onbekend terrein een open plekje met uitzicht vinden.
Eenmaal in de auto besloot ik richting Didam te rijden, dit is immers een klein stukje verder maar toch noordwestelijk gelegen vanaf Zeddam. Op het moment dat ik de grens van de bebouwde kom bereikt had, was daar ook net de woelige arcus over getrokken. Ook hier begon het flink te regenen, dus ging ik maar richting de A18 om daar het kleine stukje autobaan te nemen voor de A12 richting Arnhem. Onderweg op de autobaan had iedereen last van de overvloedige neerslag die viel. Desondanks heb ik toch uit het raam wat foto’s weten te maken die maar aangeven hoe weinig zicht er was.
4.
5.
Voorbij bedrijvenpark A12 Nieuwgraaf stuitte ik pas op de achterzijde van de arcus, ik kwam dus weer in de buurt. Een plekje zoeken langs de IJsseldijk bij Giesbeek of Rheden zat er nu al niet meer in, dus besloot ik weer verder te rijden.
6.
7.
Pas tussen Velp/Arnhem (Velperbroek) en de afslag Arnhem Noord (knooppunt Waterberg A12-A50) kwam ik onder de arcus terecht, welke inmiddels toch wel wat shelfachtige trekken kreeg. Het ding trok redelijk snel en dankzij de lichtval gaven hier de contrasten een behoorlijke dreigende indruk.
8.
9.
10.
Op zich leek het me mooi om nu ergens een plekje te zoeken, het probleem is echter dat je na Arnhem dan opeens in vrij bebost gebied komt wat toch wel tot Ede blijft. Doorrijden was dan ook het meest logisch. Het zoeken van een plekje via de vage kaarten van de TomTom is niet zo’n pretje dus uiteindelijk was ik Ede al voorbij, voordat ik zag dat ten zuiden van Ede redelijk open gebied is. Eerste optie was nu Veenendaal en dan iets noordwestelijk in het landelijk gebied kijken.
Bij Veenendaal (A12 afslag 23) kwam ik uit in een plaatsje De Klomp. Ik heb geen klompen gezien, echter wel een hele hoop bomen en een file op de lokale provinciale weg. Zo snel mogelijk omdraaien was daarom geen gek idee. Uiteindelijk toch maar weer de A12 opgedraaid om mijn weg te vervolgen. Inmiddels was er een neerslaggebied voor mij ontstaan en dus ook voor de shelf uit van de eigenlijke buien. Hiervan baalde ik een beetje, want dat zou betekenen dat de shelf straks niet meer mooi uitkomt (slecht door ontwikkelt en magere contrasten door het sombere licht van de miezerbuien die er opeens voorkropen).
Je ziet dat ook goed op de radar, waar duidelijk een miezergebied voor de oorspronkelijke lijn even actief is geweest en daarna weer oplost. Nogmaals mijn dank aan Hans (Diemen) voor de radarloop:
En een foto vanaf de A12 toen ik bij Veenendaal weer de snelweg opreed:
11.
De eerste afslag daarna is bij Maarsbergen en helaas voor ons is dat weer een bebost gebied, namelijk de Utrechtse Heuvelrug. Dat loopt door tot Driebergen-Zeist (provincie Utrecht) en dus was daar dan eindelijk een plekje zoeken de beste locatie. Bij Driebergen er dus af en in het landelijk gebied ten zuidwesten van Driebergen-Rijsenburg een uitzichtlocatie zoeken met het liefst zicht op N t/m Z natuurlijk.
Toen ik na 10 minuten wat rondjes rijden eindelijk een geschikte locatie had gevonden (Langbroekerdijk, Werkhoven) zag ik alleen maar wat vage grijze massa hangen. Mijn gevoel zei toch echt dat vanuit ZO nog iets aan moest komen, dus kon ik de tijd nog even nemen om o.a. het statief goed neer te zetten en de auto tactisch te parkeren (voor snel instappen terwijl het buiten opeens zwaar begint te hozen
). Opeens kwam aan de horizon onder het genot van minimaal contrast een shelfje met rafelige rand aanzetten. Rechts op de eerste foto die ik maakte leek een forse uitzakking te zitten, maar naar mate het spul mijn kant opschoof verdween deze.
12.
13.
14.
15.
Op het moment dat de ZO rand van de shelf voor mij hing ontstond er een vreemd verschijnsel. Volgens de mensen hier zou het scud clouds zijn, maar het meest apart ervan vond ik wel dat het langgerekt en verticaal was. De diverse foto’s die ik ervan heb, zie je die vingers ook vanuit de wolk aangroeien… je ziet dus ook geen fractus die wordt aangezogen en zodoende die langgerekte verschijning maakt. Toch wel bijzonder!
Globaal de ontwikkeling die in slechts 2 minuten ontstond:
16.
17.
18.
19.
20.
21.
Na het overtrekken begon het weer behoorlijk te regenen, de hele auto van binnen nat, maar na het maken van die best wel bijzondere foto’s maakte me dat niet meer zoveel uit.
22.
Even later zag ik in west nog wat lichte fractusachtige wolken sierlijk ronddraaien in de lucht, het leek wel een slurf van een olifant.
23.
Na een half uurtje op die locatie te hebben gestaan was er weinig meer te zien. Het enige wat resteerde was zo nu en dan wat onweerklapjes (IC/CC) en een hoop gezapige regen, wat volgens de radar nog wel een paar uur ging duren. In de hoop dat ik de spits nog voor kon zijn, ging ik weer huiswaarts. Onderweg zag ik nog wel wat leuke structuren, waar ik dan uiteraard op goed geluk wat foto’s van heb gemaakt.
24.
25.
26.
Al met al niet de meest zware omstandigheden meegemaakt, echter toch wel wat niet-alledaagse dingen weten vast te leggen. Ondanks de weinige voorbereiding en de spontane actie uiteindelijk toch wel een bijzondere rit geweest. In totaal ongeveer 170km gereden en zo’n 4 uur op pad geweest. Op naar de volgende!
Nu dan de chase zelf. Ik had eerlijk gezegd weinig aandacht besteed aan het weer in de dagen en uren voor het daadwerkelijke moment. Eigenlijk was de chase gewoon een spontane actie en op goed geluk/nowcasten. ’s Ochtends had ik nog wel globaal wat dingen bekeken, zoals ik dat wel vaker doe de laatste tijd, maar niet echt in detail. Zo had ik tot ongeveer 13.45u gewerkt en terwijl ik naar huis reed, zag ik in oosten overduidelijk een kleine arcuskraag hangen. Hiervan een radaroverzicht, met dank aan Hans (Diemen):
Voor iedereen die het gat van Doetinchem inmiddels nu echt wel weet te vinden: mijn startlocatie (Zeddam) van deze dag ligt er 10km onder.
Gestrest dat je dan kunt zijn omdat je natuurlijk je camera niet mee hebt genomen en uitgerekend op dit moment 2 langzame trekkers op hele weg voor je moeten zitten. Nou ja, toch maar even de tijd genomen om rustig naar huis te rijden. Eenmaal thuis snel de spullen gepakt en vanaf de brandtrap van ons appartementencomplex de kleine overtrekkende arcus proberen vast te leggen. Het was toch al een kolkende massa en ik zei nog tegen mijn buurman die uit het raam hing, dat dit magere ding nog best eens iets moois kon worden verder westwaarts.
1.
2.
3.
Nadat de arcus was overgetrokken, begon het te gieten en ging ik vlot naar binnen om te bedenken of ik nog zou gaan chasen. De apparatuur heb ik over het algemeen wel klaar liggen, dus wat dat betreft kon ik inladen en wegwezen. Op dat moment zat op de zuidelijke cel die boven ons dorp hing nog aardig wat onweer (zie radar van daarnet), maar vanwege de hevige neerslag verwachtte ik dat ik toch geen bijzondere foto’s meer zou maken. De lucht was vrijwel egaal grijs en het zicht beperkt door de neerslag. Daarom toch besloten om te chasen: dus noordwestelijk te rijden, de arcus/shelf in te halen en dan op onbekend terrein een open plekje met uitzicht vinden.
Eenmaal in de auto besloot ik richting Didam te rijden, dit is immers een klein stukje verder maar toch noordwestelijk gelegen vanaf Zeddam. Op het moment dat ik de grens van de bebouwde kom bereikt had, was daar ook net de woelige arcus over getrokken. Ook hier begon het flink te regenen, dus ging ik maar richting de A18 om daar het kleine stukje autobaan te nemen voor de A12 richting Arnhem. Onderweg op de autobaan had iedereen last van de overvloedige neerslag die viel. Desondanks heb ik toch uit het raam wat foto’s weten te maken die maar aangeven hoe weinig zicht er was.
4.
5.
Voorbij bedrijvenpark A12 Nieuwgraaf stuitte ik pas op de achterzijde van de arcus, ik kwam dus weer in de buurt. Een plekje zoeken langs de IJsseldijk bij Giesbeek of Rheden zat er nu al niet meer in, dus besloot ik weer verder te rijden.
6.
7.
Pas tussen Velp/Arnhem (Velperbroek) en de afslag Arnhem Noord (knooppunt Waterberg A12-A50) kwam ik onder de arcus terecht, welke inmiddels toch wel wat shelfachtige trekken kreeg. Het ding trok redelijk snel en dankzij de lichtval gaven hier de contrasten een behoorlijke dreigende indruk.
8.
9.
10.
Op zich leek het me mooi om nu ergens een plekje te zoeken, het probleem is echter dat je na Arnhem dan opeens in vrij bebost gebied komt wat toch wel tot Ede blijft. Doorrijden was dan ook het meest logisch. Het zoeken van een plekje via de vage kaarten van de TomTom is niet zo’n pretje dus uiteindelijk was ik Ede al voorbij, voordat ik zag dat ten zuiden van Ede redelijk open gebied is. Eerste optie was nu Veenendaal en dan iets noordwestelijk in het landelijk gebied kijken.
Bij Veenendaal (A12 afslag 23) kwam ik uit in een plaatsje De Klomp. Ik heb geen klompen gezien, echter wel een hele hoop bomen en een file op de lokale provinciale weg. Zo snel mogelijk omdraaien was daarom geen gek idee. Uiteindelijk toch maar weer de A12 opgedraaid om mijn weg te vervolgen. Inmiddels was er een neerslaggebied voor mij ontstaan en dus ook voor de shelf uit van de eigenlijke buien. Hiervan baalde ik een beetje, want dat zou betekenen dat de shelf straks niet meer mooi uitkomt (slecht door ontwikkelt en magere contrasten door het sombere licht van de miezerbuien die er opeens voorkropen).
Je ziet dat ook goed op de radar, waar duidelijk een miezergebied voor de oorspronkelijke lijn even actief is geweest en daarna weer oplost. Nogmaals mijn dank aan Hans (Diemen) voor de radarloop:
En een foto vanaf de A12 toen ik bij Veenendaal weer de snelweg opreed:
11.
De eerste afslag daarna is bij Maarsbergen en helaas voor ons is dat weer een bebost gebied, namelijk de Utrechtse Heuvelrug. Dat loopt door tot Driebergen-Zeist (provincie Utrecht) en dus was daar dan eindelijk een plekje zoeken de beste locatie. Bij Driebergen er dus af en in het landelijk gebied ten zuidwesten van Driebergen-Rijsenburg een uitzichtlocatie zoeken met het liefst zicht op N t/m Z natuurlijk.
Toen ik na 10 minuten wat rondjes rijden eindelijk een geschikte locatie had gevonden (Langbroekerdijk, Werkhoven) zag ik alleen maar wat vage grijze massa hangen. Mijn gevoel zei toch echt dat vanuit ZO nog iets aan moest komen, dus kon ik de tijd nog even nemen om o.a. het statief goed neer te zetten en de auto tactisch te parkeren (voor snel instappen terwijl het buiten opeens zwaar begint te hozen
). Opeens kwam aan de horizon onder het genot van minimaal contrast een shelfje met rafelige rand aanzetten. Rechts op de eerste foto die ik maakte leek een forse uitzakking te zitten, maar naar mate het spul mijn kant opschoof verdween deze.12.
13.
14.
15.
Op het moment dat de ZO rand van de shelf voor mij hing ontstond er een vreemd verschijnsel. Volgens de mensen hier zou het scud clouds zijn, maar het meest apart ervan vond ik wel dat het langgerekt en verticaal was. De diverse foto’s die ik ervan heb, zie je die vingers ook vanuit de wolk aangroeien… je ziet dus ook geen fractus die wordt aangezogen en zodoende die langgerekte verschijning maakt. Toch wel bijzonder!
Globaal de ontwikkeling die in slechts 2 minuten ontstond:
16.
17.
18.
19.
20.
21.
Na het overtrekken begon het weer behoorlijk te regenen, de hele auto van binnen nat, maar na het maken van die best wel bijzondere foto’s maakte me dat niet meer zoveel uit.
22.
Even later zag ik in west nog wat lichte fractusachtige wolken sierlijk ronddraaien in de lucht, het leek wel een slurf van een olifant.
23.
Na een half uurtje op die locatie te hebben gestaan was er weinig meer te zien. Het enige wat resteerde was zo nu en dan wat onweerklapjes (IC/CC) en een hoop gezapige regen, wat volgens de radar nog wel een paar uur ging duren. In de hoop dat ik de spits nog voor kon zijn, ging ik weer huiswaarts. Onderweg zag ik nog wel wat leuke structuren, waar ik dan uiteraard op goed geluk wat foto’s van heb gemaakt.
24.
25.
26.
Al met al niet de meest zware omstandigheden meegemaakt, echter toch wel wat niet-alledaagse dingen weten vast te leggen. Ondanks de weinige voorbereiding en de spontane actie uiteindelijk toch wel een bijzondere rit geweest. In totaal ongeveer 170km gereden en zo’n 4 uur op pad geweest. Op naar de volgende!
Onwear in et kale holt, breg een veuarjoar nat en kolt....