Vandaag wist ik het weer. Toen ik op de fiets stapte om naar huis te fietsen merkte ik al een zekere standvastigheid in de vorm van de neerslag toen ik het fietsenhok uitfietste. Na vijftig meter fietsen kwam er ineens een tedere, prachtige kristallen vorm in mijn ooghoek in beeld. De vorm was echter even snel verdwenen als hij verschenen was. Na nog eens 500 meter fietsen merkte ik een soortgenoot op van de eerder geziene vorm. Het aantal nam hierna verder gestaag toe totdat ik erin verzonken raakte. Bijna reed ik door een rood licht totdat ik mij besefte dat er nog andere zaken waren buiten deze magistrale en uitermate boeiende neerslagvorm.
En toen wist ik het weer. De reden waarom ik vorig jaar verliefd werd. Die tedere vorm was het. Die vorm die mij altijd weet te grijpen, te fascineren en me ertoe kan bewegen om dingen te doen die ik anders niet zou doen. Daarom hou ik zo van het winterseizoen. Ik ben verliefd
.
En toen wist ik het weer. De reden waarom ik vorig jaar verliefd werd. Die tedere vorm was het. Die vorm die mij altijd weet te grijpen, te fascineren en me ertoe kan bewegen om dingen te doen die ik anders niet zou doen. Daarom hou ik zo van het winterseizoen. Ik ben verliefd
.
