Chase 10 juli 2014
Samen met mijn zus was ik deze avond naar het bezoekuur in het ziekenhuis in Winterswijk geweest, omdat onze moeder daar een paar dagen moest verblijven. Het kriebelde de hele tijd al omdat natuurlijk van tevoren al bekend was dat er mogelijkheid bestond op de ontwikkeling van interessante buien. Met mijn fingers crossed hopende op een juiste tijd en de fotografiespullen achterin de wagen, dus toch maar even naar het bezoekuur geweest.
Na een uur binnenin het ziekenhuis te zijn geweest kwamen we buiten (om 19.45u) en waren in het oosten behoorlijke witte koppen te zien. Even het kompas erbij genomen tezamen met de radar en bepaald in welke richting het beste was om naartoe te rijden. Het werd Duitsland, Nordrhein-Westfalen en dan wel richting Coesfeld. Dit was natuurlijk het meest aantrekkelijk omdat we al in Winterswijk waren en de bosrijke omgeving uit wilden.
Na kort te hebben gereden en lokaal wat ontzettend trage Duitsers op de weg (het leek wel alsof ze het erom deden
) zijn we even stil gaan staan op een landweg langs de 525-weg. Dit was in de westelijke omgeving van Holthausen. Alleen de naam al klinkt achteraf best wel houtachtig. Er stonden ook wel flink wat bomen, maar toch hebben we enigszins een plek met uitzicht weten te vinden. Inmiddels was het dan al wel een uur later, namelijk rond 20.45u. Ondertussen was het complex enorm toegenomen ten opzichte van wat we in Winterswijk zagen. Je kon de Cumulus congestus met het oog in hoogte zien groeien, heerlijk weer! Op deze locatie heb ik dan ook een flink aantal foto’s geschoten.
1.)
2.)
3.)
En nog wat detailshots.
4.)
5.)
6.)
7.)
8.)
Inmiddels was het alweer rond 21.00u en het complex naderde vrij snel vanuit noordoostelijke richting. Omdat de zon nog gunstig stond wilde ik graag nog even een andere locatie zoeken voor enkele foto’s met het overtrekken van een eventuele arcus bij ondergaande zon.
Helaas trok het onverwacht snel onze kant op, waardoor de auto al bijna verdween onder de arcus. Het was dus echt met spoed een plek vinden. Dit deden we dan ook gelukkig bij de kruising 525-K54, een afslag van de doorgaande weg Winterswijk-Coesfeld (525) richting Maria Veen (K54).
Er trok een woelige arcus over met behoorlijke whalesmouth. De witte cumulus die we eerder zagen was achteraf gezien de bovenzijde van de nog volop in ontwikkeling zijnde arcus.
9.)
10.)
11.)
12.)
13.)
Toen eenmaal de arcus over was getrokken werd duidelijk dat de werkelijke kernen van de steeds beter ontwikkelende lijn (zie radarbeelden) nog verder oostwaarts lagen. De arcus leek wel een eigen systeem dat een stuk voor de lijn uitschoof. In het noordoosten was verder regelmatig weerlicht te zien en af en toe zelfs een zichtbare ontlading rond de zuidelijke flank. Dit was voor ons reden om weer terug richting het westen te rijden en mogelijk nog even de NO cel een stukje westelijker te onderscheppen.
Ondertussen praten we al over 21.25u, waar onderstaand radarbeeld bij hoort:
Tevens hadden we alweer een volgende locatie gevonden te midden in een strangengebied met veel bomen. Met een beetje geluk bij een ongeluk vonden we een paar open velden met zicht op de cel NO-waarts welke onweersactiviteit had. Achteraf blijkt dit gebied het brongebied voor de oost-Gelderse rivier de Berkel te zijn geweest en het gebied draagt dan ook de naam Berkelaue.
Anyway, daar nog even gestaan en getracht op goed geluk wat bliksemfoto’s te schieten. Door de enorme aanlopende wind uit noordoost en uiteindelijk een behoorlijke plens is deze actie niet geslaagd. Het enige wat ik kon schieten is onderstaande foto, waar zelfs nog een stukje blauwe hemel op te zien was en dat nog wel te midden van de lijnvorming.
14.)
Ook hier werd het nu tijd om de spullen in te laden en verder westwaarts te rijden. Ik had de hoop dat de lijn intact bleef, maar achteraf gezien verzwakte deze in het midden. Onderweg richting het westen hielden we op een gegeven moment de behoorlijk ontwikkelde arcus weer in. De arcus had zich inmiddels getransformeerd naar een shelfcloud met 1 of 2 duidelijke lijnen erin. Dit moet de noordoostelijke lijn zijn geweest en lijkt dan ook overeen te komen met de foto die Erwin in de Heelweg maakte. Helaas ben ik daar de link van kwijt.
Ondertussen was de lijn al een eind zuidwestwaarts getrokken, waarvan het radarbeeld hieronder en daarbij onze locatie, waar wij ook al een eind westwaarts waren gereden. Volgend op het radarbeeld een aantal foto’s van onderweg, veelal al rijdend geschoten uit het raam door mijn zus.
15.)
16.)
17.)
Omdat de zon inmiddels toch echt wel onder was gegaan en er nog redelijk wat onweer op de lijn zat, leek het me mooi om een plekje langs de Rijn te zoeken. Echter vanaf de Duitse zijde leek dat moeilijker dan gedacht. Na de tig kleine gehuchten, doodlopende wegen, wegen met opeens een paal in het midden, zandwegen, kwamen we uit op een klein parkeerplaatsje dat maar enkele meters vanaf de rivier lag. Geheel omrasterd en voor de rest open lijkt dit nou ook niet echt geschikt voor bliksemfotografie… haha . Uiteindelijk verder gereden naar de hangbrug bij Emmerich, dat is immers op de bezopen zwervende jongelui na een prachtige plek waar je beschut wat foto’s kunt maken.
18.)
Inmiddels was het alweer 23.00 uur en stond ik met mijn fingers crossed te hopen dat de lijn in het midden samen met de shelfcloud zich nog iets beter had ontwikkeld dan dat we eerder zagen. Het zou immers een mooi beeld geven wanneer deze wordt opgelicht door de vele stadslichten en natuurlijk door bliksem. Na een lange tijd wachten kwam hij dan eindelijk onze kant op, maar de shelf was meer uiteengevallen dan je zou verwachten. Ook het onweer was inmiddels niet meer zo actief als voorheen, dat wat er was bestond veelal uit hoogteonweer en dus weerlicht vanaf de grond. Dat was wel een tegenvaller. Ten slotte toch nog wel wat aardige platen weten te schieten bij het naderen van de rafelige arcus en het weerlicht dat het geheel nog aardig belichtte.
19.)
20.)
21.)
22.)
Na ruim 45 minuten in Emmerich te hebben gestaan bleek dat het felste deel over de Duits-Nederlandse grens trok. Mijn vermoeden is dat hier dan ook nog wel een groot deel van de shelfcloud intact moet zijn geweest. In Emmerich gaf de lijn rond 23.30u enkel vooral nog veel neerslag.
Deze neerslag is natuurlijk weinig fotografisch interessant en omdat we alweer 5,5 uur van huis weg waren (incl. ziekenhuis bezoek) werd het ook eens tijd om de chase af te sluiten. Al met al een behoorlijke (deels) onverwachte rit en ondanks wat tegenvallers m.b.t. de randverschijnselen en bliksemactiviteit toch weer een hoop gezien. Toch wel een geslaagde chase.
Gr. Marcel
Samen met mijn zus was ik deze avond naar het bezoekuur in het ziekenhuis in Winterswijk geweest, omdat onze moeder daar een paar dagen moest verblijven. Het kriebelde de hele tijd al omdat natuurlijk van tevoren al bekend was dat er mogelijkheid bestond op de ontwikkeling van interessante buien. Met mijn fingers crossed hopende op een juiste tijd en de fotografiespullen achterin de wagen, dus toch maar even naar het bezoekuur geweest.
Na een uur binnenin het ziekenhuis te zijn geweest kwamen we buiten (om 19.45u) en waren in het oosten behoorlijke witte koppen te zien. Even het kompas erbij genomen tezamen met de radar en bepaald in welke richting het beste was om naartoe te rijden. Het werd Duitsland, Nordrhein-Westfalen en dan wel richting Coesfeld. Dit was natuurlijk het meest aantrekkelijk omdat we al in Winterswijk waren en de bosrijke omgeving uit wilden.
Na kort te hebben gereden en lokaal wat ontzettend trage Duitsers op de weg (het leek wel alsof ze het erom deden
) zijn we even stil gaan staan op een landweg langs de 525-weg. Dit was in de westelijke omgeving van Holthausen. Alleen de naam al klinkt achteraf best wel houtachtig. Er stonden ook wel flink wat bomen, maar toch hebben we enigszins een plek met uitzicht weten te vinden. Inmiddels was het dan al wel een uur later, namelijk rond 20.45u. Ondertussen was het complex enorm toegenomen ten opzichte van wat we in Winterswijk zagen. Je kon de Cumulus congestus met het oog in hoogte zien groeien, heerlijk weer! Op deze locatie heb ik dan ook een flink aantal foto’s geschoten.1.)
2.)
3.)
En nog wat detailshots.
4.)
5.)
6.)
7.)
8.)
Inmiddels was het alweer rond 21.00u en het complex naderde vrij snel vanuit noordoostelijke richting. Omdat de zon nog gunstig stond wilde ik graag nog even een andere locatie zoeken voor enkele foto’s met het overtrekken van een eventuele arcus bij ondergaande zon.
Helaas trok het onverwacht snel onze kant op, waardoor de auto al bijna verdween onder de arcus. Het was dus echt met spoed een plek vinden. Dit deden we dan ook gelukkig bij de kruising 525-K54, een afslag van de doorgaande weg Winterswijk-Coesfeld (525) richting Maria Veen (K54).
Er trok een woelige arcus over met behoorlijke whalesmouth. De witte cumulus die we eerder zagen was achteraf gezien de bovenzijde van de nog volop in ontwikkeling zijnde arcus.
9.)
10.)
11.)
12.)
13.)
Toen eenmaal de arcus over was getrokken werd duidelijk dat de werkelijke kernen van de steeds beter ontwikkelende lijn (zie radarbeelden) nog verder oostwaarts lagen. De arcus leek wel een eigen systeem dat een stuk voor de lijn uitschoof. In het noordoosten was verder regelmatig weerlicht te zien en af en toe zelfs een zichtbare ontlading rond de zuidelijke flank. Dit was voor ons reden om weer terug richting het westen te rijden en mogelijk nog even de NO cel een stukje westelijker te onderscheppen.
Ondertussen praten we al over 21.25u, waar onderstaand radarbeeld bij hoort:
Tevens hadden we alweer een volgende locatie gevonden te midden in een strangengebied met veel bomen. Met een beetje geluk bij een ongeluk vonden we een paar open velden met zicht op de cel NO-waarts welke onweersactiviteit had. Achteraf blijkt dit gebied het brongebied voor de oost-Gelderse rivier de Berkel te zijn geweest en het gebied draagt dan ook de naam Berkelaue.
Anyway, daar nog even gestaan en getracht op goed geluk wat bliksemfoto’s te schieten. Door de enorme aanlopende wind uit noordoost en uiteindelijk een behoorlijke plens is deze actie niet geslaagd. Het enige wat ik kon schieten is onderstaande foto, waar zelfs nog een stukje blauwe hemel op te zien was en dat nog wel te midden van de lijnvorming.
14.)
Ook hier werd het nu tijd om de spullen in te laden en verder westwaarts te rijden. Ik had de hoop dat de lijn intact bleef, maar achteraf gezien verzwakte deze in het midden. Onderweg richting het westen hielden we op een gegeven moment de behoorlijk ontwikkelde arcus weer in. De arcus had zich inmiddels getransformeerd naar een shelfcloud met 1 of 2 duidelijke lijnen erin. Dit moet de noordoostelijke lijn zijn geweest en lijkt dan ook overeen te komen met de foto die Erwin in de Heelweg maakte. Helaas ben ik daar de link van kwijt.
Ondertussen was de lijn al een eind zuidwestwaarts getrokken, waarvan het radarbeeld hieronder en daarbij onze locatie, waar wij ook al een eind westwaarts waren gereden. Volgend op het radarbeeld een aantal foto’s van onderweg, veelal al rijdend geschoten uit het raam door mijn zus.
15.)
16.)
17.)
Omdat de zon inmiddels toch echt wel onder was gegaan en er nog redelijk wat onweer op de lijn zat, leek het me mooi om een plekje langs de Rijn te zoeken. Echter vanaf de Duitse zijde leek dat moeilijker dan gedacht. Na de tig kleine gehuchten, doodlopende wegen, wegen met opeens een paal in het midden, zandwegen, kwamen we uit op een klein parkeerplaatsje dat maar enkele meters vanaf de rivier lag. Geheel omrasterd en voor de rest open lijkt dit nou ook niet echt geschikt voor bliksemfotografie… haha
. Uiteindelijk verder gereden naar de hangbrug bij Emmerich, dat is immers op de bezopen zwervende jongelui na een prachtige plek waar je beschut wat foto’s kunt maken.18.)
Inmiddels was het alweer 23.00 uur en stond ik met mijn fingers crossed te hopen dat de lijn in het midden samen met de shelfcloud zich nog iets beter had ontwikkeld dan dat we eerder zagen. Het zou immers een mooi beeld geven wanneer deze wordt opgelicht door de vele stadslichten en natuurlijk door bliksem. Na een lange tijd wachten kwam hij dan eindelijk onze kant op, maar de shelf was meer uiteengevallen dan je zou verwachten. Ook het onweer was inmiddels niet meer zo actief als voorheen, dat wat er was bestond veelal uit hoogteonweer en dus weerlicht vanaf de grond. Dat was wel een tegenvaller. Ten slotte toch nog wel wat aardige platen weten te schieten bij het naderen van de rafelige arcus en het weerlicht dat het geheel nog aardig belichtte.
19.)
20.)
21.)
22.)
Na ruim 45 minuten in Emmerich te hebben gestaan bleek dat het felste deel over de Duits-Nederlandse grens trok. Mijn vermoeden is dat hier dan ook nog wel een groot deel van de shelfcloud intact moet zijn geweest. In Emmerich gaf de lijn rond 23.30u enkel vooral nog veel neerslag.
Deze neerslag is natuurlijk weinig fotografisch interessant en omdat we alweer 5,5 uur van huis weg waren (incl. ziekenhuis bezoek) werd het ook eens tijd om de chase af te sluiten. Al met al een behoorlijke (deels) onverwachte rit en ondanks wat tegenvallers m.b.t. de randverschijnselen en bliksemactiviteit toch weer een hoop gezien. Toch wel een geslaagde chase.
Gr. Marcel
Onwear in et kale holt, breg een veuarjoar nat en kolt....
