Meer tekst dan foto's deze keer. Het was een mooie
chase geweest om nooit meer te vergeten. Ondanks dat
ik er maar bitter weinig gelukte foto's aan over heb
gehouden, deze chase staat voor altijd in mijn
geheugen (en bijna letterlijk op mijn netvlies)
gegrift. Ik hoop dat ik mijn chase-avonturen van
gisteravond bij gebrek aan beelden goed heb weten te
omschrijven hieronder:
-----------
De mooie weerdag van maandag 11 augustus 2014 begon
voor mij toen ik rond 1800 van het werk in Aalsmeer
naar huis reed. Ten oosten trok een mooie bui langs
en toen ik bijna thuis waren er tussen alle gebouwen
en bomen door flarden te zien van de mooie lage
regenboog zoals die door anderen fraai op de foto
was vastgelegd. Tijdens het avondeten doemde een
volgende bui op, de bui die uiteindelijk over Het Gooi trok en daar in tweeën splitste.
Mijn aandacht werd eerst getrokken door verdachte,
turbulent ogende uitzakkingen maar ik had daar helaas
geen goed zicht op om er iets verder zinnigs over te
zeggen. Wel had het weer vanaf dat moment helemaal
mijn volle aandacht en kon ik me nergens anders meer
op concentreren. Maar goed ook, want rond 19u30 maakte
ik een foto van de schitterende kap van deze bui. Met
mijn telefoon toen nog, want de echte cam was even te
ver buiten bereik (lees: ik wilde niet naar binnen,
wilde gewoon even genieten)
De radar bleef aanstaan en mijn aandacht was gericht
op de kustconvergentie. Zou die echt bij de kust blijven of ver het land optrekken. Dat wil nog wel eens verschillen. Al was de meer landinwaartse kans
met de stevige stroming natuurlijk behoorlijk groot.
Mochten er buien ontstaan dan stond mijn besluit al
vast: De deur uit, want de kans op onweer bij de
buien was m.i. nog steeds groot! Alleen even wachten
waar ze zouden ontstaan.
Rond 2130 werden de eerste lichte buitjes zichtbaar
boven in Noord-Holland. Schoenen klaargezet en
cameratas bij de hand en vervolgens de F5 knop
versleten om maar zo snel mogelijk de nieuwe
radarbeelden te kunnen zien. Een kwartiertje later
de eerste rode pitjes te zien maar nog geen onweer.
Ik voelde dat dat goed zou gaan komen, meldde mijn
vrouw dat ik eruit ging om mooie foto's te gaan
maken. liet de PC voor wat het was. Schoenen
aangeschoten, flesje drinken mee, sigaretten niet
vergeten (jaja, met die adrenaline bij het chasen...
sorry
). Snel terug naar binnen om vooral de
telefoon wel op zak te hebben en hup naar beneden de
auto in. Precies in het nieuws van 22u startte ik de
auto en vertrok richting mijn inmiddels wel bekende
plek bij Durgerdam.
Ik reed nog maar net weg en zag al snel een fraaie CG
hoog uit een wolk omlaag schieten en slaakte een
vreugdekreetje. In de volgende 20 minuten die ik
nodig had om op de bestemming aan te komen volgden
meer flitsen uit steeds meer richtingen.
Een blik buienradar op de telefoon leerde mij dat er
inmiddels vele pitjes met toenemend aantal
ontladingen vanuit het ZW precies mijn kant opkwamen.
Een plekje zoeken op de dijk tussen Durgerdam en
Uitdam leek mij niet bepaald verstandig en natuurlijk
waren de ontladingen toen net precies vanuit de
richting ten Z die werd afgeschermd door de dijk.
Ik stapte even uit, en zag toen duidelijk diverse
buienkernen om me heen en dook snel weer de auto in.
Na het nog een 10-tal minuten te hebben aangekeken
besloot ik toch maar om langs de dijk richting Marken
te gaan rijden om daar op de parkeerplaats langs de
Zeedijk thv de hoge windmolens te parkeren. Alleen
ben je daar overgens zelden met onweer, er zijn bijna
altijd wel wat kijkers.
Ook hier bleef ik weer in de auto zitten. Ontladingen
leken spontaan op verschillende plekken te schieten
en dus maar met de hand uit de auto gaan
fotograferen. Al snel was het raak! Natuurlijk moest
er precies op dat moment ook een auto passeren.
Baalde ik eerst van maar eigenlijk geeft het de foto
ook juist weer wat speciaals.
Na deze foto wilde het niet meer lukken. Ten eerste
begon het enorme druppels te regenen en ten tweede
nam opeens het onweer ook af. Camera was inmiddels
met aangesloten draadontspanner provisorisch op het
dashboard gezet maar gedurende een minuut of 5 was er
behoudens in de verre verte geen ontlading meer te
bespeuren en ook regende het inmiddels niet meer.
Mooi moment om even uit te stappen en wat te roken
toch? Of toch maar niet. Ik twijfelde, want het
voelde niet goed die vele verschillende buienkernen.
Dit was anders dan een 'gewone' buienchase waar bij
je de losse en grote buien vrij makkelijk in de gaten
kan houden. Toch maar even wachten dus, is immers ook
nog gezonder dacht ik erbij.
Nou, gezond was dat zeker, want een 10-tal seconden
na mijn besluit IN de auto te blijven zie ik vlak
rechts van mijn auto een oogverblindende straal
omlaag schieten onmiddelijk gepaard gaande met een
droge knetter. Over adrenaline gesproken!
Snel de foto op de camera gechecked en dan vreselijk
balen dat de ontlading zelf NET buiten beeld is
gebleven. Herkenbaar?
De schrik zat er goed in en ik besloot dat het beter
was even weg te gaan en dus de auto gestart en in de
richting van Monickendam gereden. weg van de bui en
ver de naderende opklaring in. Op een parkeerplaats
even gepauzeerd, geconstateerd dat de buien inmiddels
ver van me verwijderd waren en ietwat trillend van de
schrik toch maar even de sigaret aangestoken. Een
nieuwe bui werd zichtbaar en kwam mijn kant op en dus
was ik 20 minuten nadat ik er vertrok weer terug op
de parkeerplaats bij de windmolens.
Daar aangekomen kennisgemaakt met een Purmerendse
vader en zijn 2 jonge dochters die van het onweer
stonden te genieten, mijn ervaring van even daarvoor
gedeeld,en omdat de atmosfeer in de directe omgeving
rustig oogde het statief met camera buiten opgesteld.
Samen met mijn medegenieters genoten van de bliksems
die op zeer ruime afstand van ons in diverse
richtingen omlaag kwamen. Nog wel een paar op afstand
gevangen op de foto's, maar niet mooi genoeg om ze te
plaatsen. De mooiste waren natuurlijk altijd net de
kant op waar de camera niet op gericht stond. Het
begon langzaamaan dikke druppels te regenen en een
ieder dook zijn eigen auto weer in.
De regen hield aan en ging steeds heviger, de
bliksemfrequentie ging weer drastisch omlaag.
De gedachte aan iets eerder die avond,en het late tijdstip, deden me besluiten dat het tijd was
richting huis te gaan.
Dat werd een rit die ik niet snel zal vergeten. Ik
was nog maar net weggereden of de hemelsluizen gingen
echt vol open. Ik had geen zin om met dat weer op een grote weg te gaan rijden waar nogal eens gejakkerd
wordt, dus besloot toch maar 'binnendoor' weer langs
de Zeedijk via Uitdam richting Durgerdam te rijden.
De ruitenwissers stonden inmiddels in de hoogste
stand, en toen besloten de weergoden om even echt alle
registers open te gaan trekken. Nooit eerder reed ik
in zulke landurige aanhoudende zware regen, de
ruitenwissers konden het haast niet aan en de wind
trok ook nog eens aan waardoor ik af en toe zelfs het
licht van de spaarzame boerderijen nauwelijks meer
kon zien, laat staan de weg. Even voorbij Uitdam kletterde er zelfs even hagel omlaag.
Met een gangetje van nog geen 30km/u kroop ik langs
de dijk, stilstaan durfde ik ook niet want natuurlijk
nam de bliksemactiviteit ook weer toe in een
aggressieve vorm met diverse bijzonder felle
ontladingen om me heen. Vlekken voor de ogen
daardoor, wat het zicht niet direct bevorderde.
Normaal gesproken doe ik over het stuk van de
windmolens tot Durgerdam een minuut of 10, dit
keer bijna een half uur! En op wat drogere vlagen na
bleef het maar zwaar regenen. Gezien de radarbeelden
reed ik haast precies evenwijdig aan (in!) de buienlijn. Tegen de stroom in, letterlijk
Pas even voor de brug over het IJ werd het beter en
de rest van de weg naar huis was het op wat zeer
korte felle buitjes na droog, behalve in
Buitenveldert waar het nog wel even wat langer goed
los ging met de regen. Het onweer had het inmiddels
even voor gezien gehouden.
Thuisgekomen de foto's overgezet en ja hoor, de radar
toonde nieuw naderend onweer. Toch nog maar even
wakker blijven, al was de klok de 1 uur al ruim
gepasseerd. Camera gepakt en het statief.. oh nee,
statief ligt nog in de auto. De verre dreunen kwamen
dichterbij en de klok kroop richting 2 uur. Slapen of
niet? Ach, dan maar ouderwets met een steunpunt en
een hopelijk wat vaste hand proberen. Ik loop net
naar de balkondeur om die te openen, een korte, zeer
felle flits en een 3-tal seconden later 3 (of 4, ik
weet het door de schrik niet meer) enorm zware
dreunen volgden. Alsof er bommen ontploften. Ik
trillen op mijn benen en Sita roept me huilend vanuit
haar kamer. Die is bang geworden, logisch.
Dan haar maar geruststellen. Zulke zware klappen
komen zelden voor enz enz. Had ik beter niet kunnen
zeggen. Het bleek NOG erger te kunnen. Wederom een
felle flits en na 2 seconden een doordonderende
dreun die werkelijk alles deed trillen en alleen
overstemd kon worden door schreeuw van Sita. Wat
natuurlijk ook gebeurde. Ze wilde nu in het grote bed.
Vooruit dan maar, slaap ik wel op de bank. Was het ook
wel hoog tijd voor natuurlijk, 3 uur later zou de
wekker al gaan. Zo gezegd zo gedaan.
Vreemd genoeg kalmeerde het grote bed van papa en
mama onze kleine meid enorm en lag ze opeens te
genieten van de flitsen die ze zag en de donders die
ze hoorde. Lachend en enthousiast vertelde ze elke
flits die ze zag. Dat waren er best nog een paar.
Maar ik heb ze maar gelaten, kon moeilijk de hele
nacht wakkerblijven. Een paar keer werd ik nog wakker
van een klap of kletterende regen maar toch nog wat
slaap meegekregen. Net als mijn vrouw en de klaine
meid. Dat ze bang was en schrok van de harde dreun is
niet erg. Immers, datzelfde had ik een paar uur
eerder ook al meegemaakt bij mezelf....
Gr, Remco
chase geweest om nooit meer te vergeten. Ondanks dat
ik er maar bitter weinig gelukte foto's aan over heb
gehouden, deze chase staat voor altijd in mijn
geheugen (en bijna letterlijk op mijn netvlies)
gegrift. Ik hoop dat ik mijn chase-avonturen van
gisteravond bij gebrek aan beelden goed heb weten te
omschrijven hieronder:
-----------
De mooie weerdag van maandag 11 augustus 2014 begon
voor mij toen ik rond 1800 van het werk in Aalsmeer
naar huis reed. Ten oosten trok een mooie bui langs
en toen ik bijna thuis waren er tussen alle gebouwen
en bomen door flarden te zien van de mooie lage
regenboog zoals die door anderen fraai op de foto
was vastgelegd. Tijdens het avondeten doemde een
volgende bui op, de bui die uiteindelijk over Het Gooi trok en daar in tweeën splitste.
Mijn aandacht werd eerst getrokken door verdachte,
turbulent ogende uitzakkingen maar ik had daar helaas
geen goed zicht op om er iets verder zinnigs over te
zeggen. Wel had het weer vanaf dat moment helemaal
mijn volle aandacht en kon ik me nergens anders meer
op concentreren. Maar goed ook, want rond 19u30 maakte
ik een foto van de schitterende kap van deze bui. Met
mijn telefoon toen nog, want de echte cam was even te
ver buiten bereik (lees: ik wilde niet naar binnen,
wilde gewoon even genieten)
De radar bleef aanstaan en mijn aandacht was gericht
op de kustconvergentie. Zou die echt bij de kust blijven of ver het land optrekken. Dat wil nog wel eens verschillen. Al was de meer landinwaartse kans
met de stevige stroming natuurlijk behoorlijk groot.
Mochten er buien ontstaan dan stond mijn besluit al
vast: De deur uit, want de kans op onweer bij de
buien was m.i. nog steeds groot! Alleen even wachten
waar ze zouden ontstaan.
Rond 2130 werden de eerste lichte buitjes zichtbaar
boven in Noord-Holland. Schoenen klaargezet en
cameratas bij de hand en vervolgens de F5 knop
versleten om maar zo snel mogelijk de nieuwe
radarbeelden te kunnen zien. Een kwartiertje later
de eerste rode pitjes te zien maar nog geen onweer.
Ik voelde dat dat goed zou gaan komen, meldde mijn
vrouw dat ik eruit ging om mooie foto's te gaan
maken. liet de PC voor wat het was. Schoenen
aangeschoten, flesje drinken mee, sigaretten niet
vergeten (jaja, met die adrenaline bij het chasen...
sorry
). Snel terug naar binnen om vooral de telefoon wel op zak te hebben en hup naar beneden de
auto in. Precies in het nieuws van 22u startte ik de
auto en vertrok richting mijn inmiddels wel bekende
plek bij Durgerdam.
Ik reed nog maar net weg en zag al snel een fraaie CG
hoog uit een wolk omlaag schieten en slaakte een
vreugdekreetje. In de volgende 20 minuten die ik
nodig had om op de bestemming aan te komen volgden
meer flitsen uit steeds meer richtingen.
Een blik buienradar op de telefoon leerde mij dat er
inmiddels vele pitjes met toenemend aantal
ontladingen vanuit het ZW precies mijn kant opkwamen.
Een plekje zoeken op de dijk tussen Durgerdam en
Uitdam leek mij niet bepaald verstandig en natuurlijk
waren de ontladingen toen net precies vanuit de
richting ten Z die werd afgeschermd door de dijk.
Ik stapte even uit, en zag toen duidelijk diverse
buienkernen om me heen en dook snel weer de auto in.
Na het nog een 10-tal minuten te hebben aangekeken
besloot ik toch maar om langs de dijk richting Marken
te gaan rijden om daar op de parkeerplaats langs de
Zeedijk thv de hoge windmolens te parkeren. Alleen
ben je daar overgens zelden met onweer, er zijn bijna
altijd wel wat kijkers.
Ook hier bleef ik weer in de auto zitten. Ontladingen
leken spontaan op verschillende plekken te schieten
en dus maar met de hand uit de auto gaan
fotograferen. Al snel was het raak! Natuurlijk moest
er precies op dat moment ook een auto passeren.
Baalde ik eerst van maar eigenlijk geeft het de foto
ook juist weer wat speciaals.
Na deze foto wilde het niet meer lukken. Ten eerste
begon het enorme druppels te regenen en ten tweede
nam opeens het onweer ook af. Camera was inmiddels
met aangesloten draadontspanner provisorisch op het
dashboard gezet maar gedurende een minuut of 5 was er
behoudens in de verre verte geen ontlading meer te
bespeuren en ook regende het inmiddels niet meer.
Mooi moment om even uit te stappen en wat te roken
toch? Of toch maar niet. Ik twijfelde, want het
voelde niet goed die vele verschillende buienkernen.
Dit was anders dan een 'gewone' buienchase waar bij
je de losse en grote buien vrij makkelijk in de gaten
kan houden. Toch maar even wachten dus, is immers ook
nog gezonder dacht ik erbij.
Nou, gezond was dat zeker, want een 10-tal seconden
na mijn besluit IN de auto te blijven zie ik vlak
rechts van mijn auto een oogverblindende straal
omlaag schieten onmiddelijk gepaard gaande met een
droge knetter. Over adrenaline gesproken!
Snel de foto op de camera gechecked en dan vreselijk
balen dat de ontlading zelf NET buiten beeld is
gebleven. Herkenbaar?
De schrik zat er goed in en ik besloot dat het beter
was even weg te gaan en dus de auto gestart en in de
richting van Monickendam gereden. weg van de bui en
ver de naderende opklaring in. Op een parkeerplaats
even gepauzeerd, geconstateerd dat de buien inmiddels
ver van me verwijderd waren en ietwat trillend van de
schrik toch maar even de sigaret aangestoken. Een
nieuwe bui werd zichtbaar en kwam mijn kant op en dus
was ik 20 minuten nadat ik er vertrok weer terug op
de parkeerplaats bij de windmolens.
Daar aangekomen kennisgemaakt met een Purmerendse
vader en zijn 2 jonge dochters die van het onweer
stonden te genieten, mijn ervaring van even daarvoor
gedeeld,en omdat de atmosfeer in de directe omgeving
rustig oogde het statief met camera buiten opgesteld.
Samen met mijn medegenieters genoten van de bliksems
die op zeer ruime afstand van ons in diverse
richtingen omlaag kwamen. Nog wel een paar op afstand
gevangen op de foto's, maar niet mooi genoeg om ze te
plaatsen. De mooiste waren natuurlijk altijd net de
kant op waar de camera niet op gericht stond. Het
begon langzaamaan dikke druppels te regenen en een
ieder dook zijn eigen auto weer in.
De regen hield aan en ging steeds heviger, de
bliksemfrequentie ging weer drastisch omlaag.
De gedachte aan iets eerder die avond,en het late tijdstip, deden me besluiten dat het tijd was
richting huis te gaan.
Dat werd een rit die ik niet snel zal vergeten. Ik
was nog maar net weggereden of de hemelsluizen gingen
echt vol open. Ik had geen zin om met dat weer op een grote weg te gaan rijden waar nogal eens gejakkerd
wordt, dus besloot toch maar 'binnendoor' weer langs
de Zeedijk via Uitdam richting Durgerdam te rijden.
De ruitenwissers stonden inmiddels in de hoogste
stand, en toen besloten de weergoden om even echt alle
registers open te gaan trekken. Nooit eerder reed ik
in zulke landurige aanhoudende zware regen, de
ruitenwissers konden het haast niet aan en de wind
trok ook nog eens aan waardoor ik af en toe zelfs het
licht van de spaarzame boerderijen nauwelijks meer
kon zien, laat staan de weg. Even voorbij Uitdam kletterde er zelfs even hagel omlaag.
Met een gangetje van nog geen 30km/u kroop ik langs
de dijk, stilstaan durfde ik ook niet want natuurlijk
nam de bliksemactiviteit ook weer toe in een
aggressieve vorm met diverse bijzonder felle
ontladingen om me heen. Vlekken voor de ogen
daardoor, wat het zicht niet direct bevorderde.
Normaal gesproken doe ik over het stuk van de
windmolens tot Durgerdam een minuut of 10, dit
keer bijna een half uur! En op wat drogere vlagen na
bleef het maar zwaar regenen. Gezien de radarbeelden
reed ik haast precies evenwijdig aan (in!) de buienlijn. Tegen de stroom in, letterlijk
Pas even voor de brug over het IJ werd het beter en
de rest van de weg naar huis was het op wat zeer
korte felle buitjes na droog, behalve in
Buitenveldert waar het nog wel even wat langer goed
los ging met de regen. Het onweer had het inmiddels
even voor gezien gehouden.
Thuisgekomen de foto's overgezet en ja hoor, de radar
toonde nieuw naderend onweer. Toch nog maar even
wakker blijven, al was de klok de 1 uur al ruim
gepasseerd. Camera gepakt en het statief.. oh nee,
statief ligt nog in de auto. De verre dreunen kwamen
dichterbij en de klok kroop richting 2 uur. Slapen of
niet? Ach, dan maar ouderwets met een steunpunt en
een hopelijk wat vaste hand proberen. Ik loop net
naar de balkondeur om die te openen, een korte, zeer
felle flits en een 3-tal seconden later 3 (of 4, ik
weet het door de schrik niet meer) enorm zware
dreunen volgden. Alsof er bommen ontploften. Ik
trillen op mijn benen en Sita roept me huilend vanuit
haar kamer. Die is bang geworden, logisch.
Dan haar maar geruststellen. Zulke zware klappen
komen zelden voor enz enz. Had ik beter niet kunnen
zeggen. Het bleek NOG erger te kunnen. Wederom een
felle flits en na 2 seconden een doordonderende
dreun die werkelijk alles deed trillen en alleen
overstemd kon worden door schreeuw van Sita. Wat
natuurlijk ook gebeurde. Ze wilde nu in het grote bed.
Vooruit dan maar, slaap ik wel op de bank. Was het ook
wel hoog tijd voor natuurlijk, 3 uur later zou de
wekker al gaan. Zo gezegd zo gedaan.
Vreemd genoeg kalmeerde het grote bed van papa en
mama onze kleine meid enorm en lag ze opeens te
genieten van de flitsen die ze zag en de donders die
ze hoorde. Lachend en enthousiast vertelde ze elke
flits die ze zag. Dat waren er best nog een paar.
Maar ik heb ze maar gelaten, kon moeilijk de hele
nacht wakkerblijven. Een paar keer werd ik nog wakker
van een klap of kletterende regen maar toch nog wat
slaap meegekregen. Net als mijn vrouw en de klaine
meid. Dat ze bang was en schrok van de harde dreun is
niet erg. Immers, datzelfde had ik een paar uur
eerder ook al meegemaakt bij mezelf....
Gr, Remco
Een geslaagde chase is pas compleet als je hem deelt
