Het was een mooie dag: De verdwijning van de mast.
Bericht van: Stefan (Maarssenbroek-Utrecht) , 03-12-2004 19:02
Ik heb hier een dag mogen beleven, waarbij de lucht eindelijk weer eens schoon was. Het leek wel alsof de lucht in reinheid was teruggekeerd. Ik snoof de frisse adem op die me deed beven geluk.
En toen gebeurde het. Zodra de zon onderging, sprongen me tranen in de ogen, veroorzaakt door de mooiheid (de glorie) die de hemel toonde. Want er heerste een prachtige roze gloed, net nadat de zon haar bedje was ingekropen. Op dat moment vond ik dat de tijd wel even mocht blijven stilstaan. Het tikken van mijn horloge verdween. Stiekem sloop ik weg uit de werkelijkheid en begon ik te dagdromen. De mast die ik in de verte zag, verdween voor mijn gezicht. Het werd wit voor mij ogen. Het was zo vredig, zo rustig zo kalm, alsof niets die vrede kon verstoren. Maar plotseling zag ik die mast weer verschijnen, waardoor ik weer besefte, dat ik o zo gewoon op het trottoir in een mistige, kalme Hoogezand stond.
De roze gloed en de mast verdwenen opnieuw en het zicht liep sterk terug. Geluiden in de verte van mensen hoorde ik wel, maar de mensen zelf zag ik niet meer. De rustheid deed mij rillen. Plotseling dacht ik in de verte een merel te horen zingen. Ook keek ik in de lantaarnpaal tegenover mijn huis en tot mijn grote verbazing zag ik in het licht vlokjes naar beneden dwarrelen. Maar op mijn jas was niks te zien, en ik zelf voelde ook helemaal geen vlokjes neerdalen op mijn gezicht. Klaarblijkelijk was ik nog niet helemaal uit mijn droomwereld ontwaakt. Dat gebeurde later wel, toen mijn buurman mij heel harterlijk begroette
Iets minder van dit alles, waren de hoge temperaturen. Want ik mat hier een Tmax van jawel 8.2 graden. Maar na een uur of 1 of half 2 viel mevrouw kwik naar beneden, alsof de grond onder haar voeten was verdwenen.
Groetjes van Stefan Wittenberg.
En toen gebeurde het. Zodra de zon onderging, sprongen me tranen in de ogen, veroorzaakt door de mooiheid (de glorie) die de hemel toonde. Want er heerste een prachtige roze gloed, net nadat de zon haar bedje was ingekropen. Op dat moment vond ik dat de tijd wel even mocht blijven stilstaan. Het tikken van mijn horloge verdween. Stiekem sloop ik weg uit de werkelijkheid en begon ik te dagdromen. De mast die ik in de verte zag, verdween voor mijn gezicht. Het werd wit voor mij ogen. Het was zo vredig, zo rustig zo kalm, alsof niets die vrede kon verstoren. Maar plotseling zag ik die mast weer verschijnen, waardoor ik weer besefte, dat ik o zo gewoon op het trottoir in een mistige, kalme Hoogezand stond.
De roze gloed en de mast verdwenen opnieuw en het zicht liep sterk terug. Geluiden in de verte van mensen hoorde ik wel, maar de mensen zelf zag ik niet meer. De rustheid deed mij rillen. Plotseling dacht ik in de verte een merel te horen zingen. Ook keek ik in de lantaarnpaal tegenover mijn huis en tot mijn grote verbazing zag ik in het licht vlokjes naar beneden dwarrelen. Maar op mijn jas was niks te zien, en ik zelf voelde ook helemaal geen vlokjes neerdalen op mijn gezicht. Klaarblijkelijk was ik nog niet helemaal uit mijn droomwereld ontwaakt. Dat gebeurde later wel, toen mijn buurman mij heel harterlijk begroette
Iets minder van dit alles, waren de hoge temperaturen. Want ik mat hier een Tmax van jawel 8.2 graden. Maar na een uur of 1 of half 2 viel mevrouw kwik naar beneden, alsof de grond onder haar voeten was verdwenen.
Groetjes van Stefan Wittenberg.
Bericht laatst bijgewerkt: 03-12-2004 19:05
StayV the Weather and Piano man.