Lang verslag Snowchase 27-12-2014 (met 22 foto's)
Bericht van: RemcoF (Amstelveen) , 28-12-2014 22:11
Al dagenlang zag het er naar uit dat het zou gaan
sneeuwen in Nederland. Ook de Telegraaf pakte weer
groots uit en kondigde de sneeuw aan. Normaal
gesproken ga je je dan zorgen maken, want meestal
als de Telegraaf een weersverwachting meeneemt in
de nieuwsberichten weet je al bijna zeker dat er
niks van terecht zal komen.
Ik had Sita beloofd dat als er zaterdag sneeuw zou
vallen, we zondag lekker het Amsterdamse Bos in
zouden gaan met de slee. En toen, de laatste dagen,
werd het laagje steeds zuidelijker ingetekend.
Enige zenuwen maakten zich van mij meester, ik had
mijn dochter immers sneeuw beloofd...
En dan breekt de zaterdagochtend aan. 'PAPA, HET
SNEEUWT!', zo klonk mijn wekker. Ik was natuurlijk
meteen wakker. De gordijnen had ik voor deze nacht
(natuurlijk!) opengelaten en ik zag inderdaad wat
omlaag dwarrelen. 'O, het gras is maar een beetje wit
pap', is het volgende wat Sita zei. Daar lag, net als
op de autodaken, inderdaad een heel klein beetje
witte drab. Niet echt bemoedigend, maar ach, de dag was maar net begonnen.
Al snel werd duidelijk dat wij te noordelijk zaten.
De centimeters vlogen rond op Twitter en Weerwoord.
9 centimeter! In Hellevoetsluis nota bene. We moeten
hier in Amstelveen toch maar vaker op internet gaan
klagen en roepen dat het met die sneeuw toch niks zal
worden hier. Het blijkt maar weer eens te helpen
Snel foto's kijken, radar kijken, verwachtingen
kijken. Nee, het ziet er voor hier niet super uit, al
is er een klein kansje. 'Papa, wat is dat roze en
gele op de radar?'. Ik leg uit dat dat sneeuw en
natte sneeuw is. 'Komt dat ook naar ons toe?'. Ik sta
met een mond vol kunstgebit en leg haar uit dat ik
het ook niet wist.
Er komt een foto voorbij op Twitter. Van de
Winterefteling in een dik pak sneeuw.
'Gaan we daarheen?', vroeg Sita.
Ik vertel haar dat dat eigenlijk veel te ver is.
En te koud voor zoiets.
Dan open ik een link in een draad 'De mooiste webcam
met het dikste sneeuwdek'. Ik zie beelden van
Zaltbommel met een voor mensen uit Amstelveen
onmogelijk lijkend dik sneeuwdek waar auto's uiterst
voorzichtig doorheen ploegden.
'Daar wil ik heen', riep Sita.
Ik had haar sneeuw beloofd dit weekend, en dus
werd haar vorig jaar niet gebruikte maar nog wel
passende winterpak uit de kast getoverd. Ook haar
ongebruikte winterlaarzen paste ze gelukkig nog
steeds. Het ongeduldige enthousiasme spatte eraf
bij mijn 6-jarige meid. En ook bij pappa kriebelde
het. Sneeuw! Beiden zijn we er gek op.
Rond 13u15 konden we dan vertrekken. Eindelijk!
Het beetje sneeuw dat er eerder op de dag lag
was inmiddels allang weer verdwenen.
Een paar mensen keken gek op toen we met de slee
beneden kwamen. Je zag de vraagtekens haast boven hun
hoofd. Helemaal toen we de slee ook nog eens op
het diepgroene gras zetten om wat foto's te maken.
Daarna hup de auto in. De slee ook natuurlijk.
Het sneeuwde redelijk door onderweg, maar wit werd
het niet. Sneeuw was er genoeg te zien. Niet op de
weg of op het land, maar op de auto's uit
tegenovergestelde richting. Auto's met soms wel tot
10cm dik sneeuw op hun dak (mensen wees eens niet zo
lui en haal het er gewoon af voor je gaat rijden!)
Tot we na een kleine 20 minuten onze eerste
tussenstop bij het tankstation thv Maarssen maakten.
Daar werd de eerste noemenswaardige sneeuwbedekking
gespot:
Snel weer verder. De weg was goed te berijden en we
reden de Leidsche Rijntunnel bij Utrecht in.
Tegen het eind van de tunnel zie ik in de verte al
dat er daar opeens wel accumulatie van sneeuw op de
snelweg is. Ik neem rustig gas terug zodat ik wat
minder hard rij. Dat gebeurt achter mij logischerwijs
ook. Voor mij niet. Menigeen trapt opeens op
zijn/haar rem aan het eind van de tunnel wat dan weer
tot paniekremreacties leidt bij de mensen daar vlak
achter. Het ging allemaal net goed, en voor ons was
het geen probleem omdat we door tijdig snelheid
minderen ruim afstand voor ons hadden. Na knooppunt
Oudenrijn was de snelweg wel weer prima te berijden,
wel werd het landschap steeds witter. Wat een
verschil met voor de tunnel! Tijd voor een volgende
tussenstop bij Nieuwegein:
Snel weer verder. De volgende tussenstop langs
de A2 is bij Beesd. Hier duidelijk accumulatie
op straat, al is het een zeer nat papdek.
Op de velden is het ook nog niet 100% grasbedekkend:
'Dit is wel genoeg sneeuw papa', riep Sita.
Nou, we waren aardig op weg, maar voor mij was
dit natuurlijk nog niet voldoende. Zaltbommel had ik
op de webcam gezien en dat moest ik met eigen ogen
zien. Dus na een tussenstop van misschien 1.5 minuut
in Beesd waren we alweer op weg.
Het was niet al te druk op de weg, maar toch stonden
de matrixborden aan bij de brug bij Zaltbommel
(Martinus Nijhoffbrug). Eerst 90, toen 70 en toen
terug naar 50. Dat kwam gezien het verkeer en de
staat van de weg best vreemd over. Totdat mij snel
duidelijk werd gemaakt wat daar mogelijk de reden
van was: Een flinke brok sneeuw zeilde van hoog in de
brug naar beneden en spatte een meter of 15 voor mijn
auto uit elkaar op het wegdek. Vreemde gewaarwording,
en een gevaar waar ik tot dat moment nog niet eens
aan gedacht had.
Inmiddels is, slecht 10 km van het drabdek in Beesd,
het landschap spierwit geworden. Dat was te
verwachten, we naderden immers afslag Zaltbommel.
Eenmaal de afslag genomen moest ik de auto bij het
voorsorteren naar de baan voor rechtsaf door een rand
opgeschoven plakdrabsneeuw van 15-20 cm hoogte
heenploegen. Ik reed blijkbaar nog iets te hard, want
bij het doorploegen spoot de sneeuw op tot ruim boven
de auto. Wel een mooi gezicht
Meteen na het afslaan valt mijn oog op een kantoren-
terrein meteen rechts naast de weg. Mooie maagdelijk
witte parkeerplaatsen lonken daar, alsmede een nog
onaangetast grasveld. De locatie van onze
eindbestemming werd daar bepaald.
Hoera! We zijn er! In de sneeuw!
Natuurlijk moest er ook een foto gemaakt worden die
we konden vergelijken met de slee-foto uit Amstelveen.
Ter vergelijk, een foto van hoe het eruit ziet in de
zomer daar (via Google Streetview)
Even heerlijk in de redelijke sneeuw spelen.
Op straat was de onderkant wel nat, op het gras viel
het mee! Sneeuwballen werden gegooid, papa
mocht rondrennen met de slee, en Sita op de slee
natuurlijk. Dat was alweer 2 jaar geleden dat we dat
konden doen en in die tijd is ze toch ietsje groter
en dus zwaarder geworden. En papa 2 jaartjes ouder
ook. Dat alles is te voelen
Sneeuwengelen werden gemaakt:
En natuurlijk een sneeuwpop.
Het rollen gaat makkelijk als de sneeuw nat is, maar
ik had me iets vergist in het gewicht, dus de 2e
gerolde bal kwam niet op maar naast de 1e terecht.
Gelukkig stonden er struiken rond het veld die
alle benodigdheden voor een sneeuwpop konden bieden.
Ogen (rozenbottels), neus(groen blad), mond(krom
takje), en... haren(takjes van een dorre heg)!
Natuurlijk moest er toen de pop af was wel even een
snowfie worden gemaakt van ons drieën:
Ook even poseren naast de sneeuwpop, om te showen
hoe groot of dat ze wel niet was. Een zij ja. Want
Sita gaf deze sneeuwpop de naam Rosa:
En toen kwam, na nog even spelen, het onvermijdelijke
moment bij een kind: Sita moest plassen.
Tsja, waar doen je dat? Een snelle plas in de bosjes
zat er met de kou, en de kleren die ze aanhad, niet
in. Dus maar de auto in, op zoek naar een gelegenheid
waar we op temperatuur konden komen en even wat
konden eten.
"Papa, mag ik nog wel Rosa even een knuffel geven
voor we gaan?"
Natuurlijk mocht dat:
Terug naar de snelweg, tussenstop 'De Lucht' was
immers dichtbij zo herinnerde ik me. Daar lag
werkelijk een kleddernat sneeuwdek dat alle kanten
opspatte zelfs tijdens het lopen:
We gingen wel binnen zitten, want het terras zag er
niet erg uitnodigend uit
Broodje kruidenboter en wat drinken bij de La Place
ging er prima in bij ons beiden.
Ondertussen liep het verkeer op de A2 richting
Utrecht helemaal vast. Vertraging 20 minuten en
oplopend gaf het internet aan. Via de A59 en de A27
was er niks aan de hand, dus dan maar verder de
sneeuw in, na bij het tankstation nog wat chips en
chocola te hebben ingeslagen. Ondertussen was het wel
weer begonnen met sneeuwen. Dat had het sinds onze
aankomst in Zaltbommel bijna niet meer gedaan.
Een bordje afslag Efteling flitst voorbij.
Ik zeg maar niks, en ben stiekum blij dat ze nog
niet alles goed kan lezen.
Bij Waalwijk de volgende tussenstop. Het begon al te
schemeren en de blauwe schemergloed icm de liggende
en vallende sneeuw was sprookjesachtig.
Een vol veld onaangetaste sneeuw. Heerlijk!
Toen weer verder. Het ging steeds harder sneeuwen
en de snelweg werd lastiger te berijden. Het tempo
ging omlaag en de meeste mensen hielden ruim afstand
van elkaar.
Even vroeg ik mij af of we de juiste routekeus hadden
gemaakt want de situatie op de A59 voorbij Waalwijk
werd steeds slechter. Dat bleef zo tot de afrit naar
de A27 bij Raamsdonkveer. Eenmaal op de A27 zag de
weg er weer prima uit! Tijd voor een tussenstop bij
Hank. Verrassing! Hier kraakte de sneeuw zoals sneeuw
dat hoort te doen. De sneeuw glinsterde zelfs.
Sita maakte ook nog snel wat foto's en hup, we gingen weer.
De volgende tussenstop volgde bij de Mc Donald's bij
Meerkerk. Van al die sneeuw hadden we behoorlijk trek
gekregen. Heel toepasselijk met dit weer, bij de
Happy Meals kregen de kinderen pinguins.
Eenmaal weer buiten was duidelijk dat de ingang
gebruiken niet zonder risico was. De sneeuw hing
dreigend boven de ingang:
Hoewel het bleef sneeuwen werd de situatie op de weg
steeds beter. Tot we op de A2 thv Vianen kwamen.
Daar lag er wel weer sneeuw op de snelweg. En ook
naast de weg was het gras goed wit.
Dit bleef zo tot aan de tunnel bij Utrecht.
Voorbij de tunnel was de weg weer prima. Naast de weg
was steeds meer groen te zien. Nog 1 tussenstop bij
Breukelen dan, waar je de sneeuw tussen het gras
moest zoeken!
Voorbij Breukelen was van de winter niks meer te zien.
Wat aangekoekte sneeuw op de verkeersborden en
matrixborden, meer niet.
Nou ja, het was 1900 geweest en dus mocht er 130
gereden worden. Met als resultaat dat mensen dat ook
gaan doen. Niks mis mee, als je je auto sneeuwvrij
maakt! (nogmaals: Mensen doe dat gewoon!) Nu vlogen
de brokken sneeuw van andere auto's nu en dan om de
orden en tot 2 maal toe zelfs een flink stuk op mijn
voorruit. Gelukkig vroor het nog niet, dat was nog
vele malen linker geweest!
Eenmaal thuisgekomen was er helemaal niks meer
aan sneeuw en ijs te vinden.
Hoewel...
Niks meer?
Jawel!
De voorkant van de auto had door de lange sneeuwrit
nog wat bewaard voor ons. Een soort soevenir zeg maar
Weer in de flat aangekomen en naar beneden kijkend
drong de realiteit weer tot ons door...
GEEN winter in Amstelveen.
We hebben genoten van deze dag.
We zijn uiteindelijk dik 6 uur onderweg geweest voor
een klein uur echt spelen in de sneeuw. Elke minuut,
elke kilometer was het waard. Ik kan het elke ouder
aanraden, zeker als er langere tijd geen sneeuw is
geweest: Doe het gewoon. Is de sneeuw redelijkerwijs
bereikbaar, doe het! De dankbaarheid van een kind is
1 van de waardevolste dingen die je kan krijgen!
Gr. Remco
sneeuwen in Nederland. Ook de Telegraaf pakte weer
groots uit en kondigde de sneeuw aan. Normaal
gesproken ga je je dan zorgen maken, want meestal
als de Telegraaf een weersverwachting meeneemt in
de nieuwsberichten weet je al bijna zeker dat er
niks van terecht zal komen.
Ik had Sita beloofd dat als er zaterdag sneeuw zou
vallen, we zondag lekker het Amsterdamse Bos in
zouden gaan met de slee. En toen, de laatste dagen,
werd het laagje steeds zuidelijker ingetekend.
Enige zenuwen maakten zich van mij meester, ik had
mijn dochter immers sneeuw beloofd...
En dan breekt de zaterdagochtend aan. 'PAPA, HET
SNEEUWT!', zo klonk mijn wekker. Ik was natuurlijk
meteen wakker. De gordijnen had ik voor deze nacht
(natuurlijk!) opengelaten en ik zag inderdaad wat
omlaag dwarrelen. 'O, het gras is maar een beetje wit
pap', is het volgende wat Sita zei. Daar lag, net als
op de autodaken, inderdaad een heel klein beetje
witte drab. Niet echt bemoedigend, maar ach, de dag was maar net begonnen.
Al snel werd duidelijk dat wij te noordelijk zaten.
De centimeters vlogen rond op Twitter en Weerwoord.
9 centimeter! In Hellevoetsluis nota bene. We moeten
hier in Amstelveen toch maar vaker op internet gaan
klagen en roepen dat het met die sneeuw toch niks zal
worden hier. Het blijkt maar weer eens te helpen
Snel foto's kijken, radar kijken, verwachtingen
kijken. Nee, het ziet er voor hier niet super uit, al
is er een klein kansje. 'Papa, wat is dat roze en
gele op de radar?'. Ik leg uit dat dat sneeuw en
natte sneeuw is. 'Komt dat ook naar ons toe?'. Ik sta
met een mond vol kunstgebit en leg haar uit dat ik
het ook niet wist.
Er komt een foto voorbij op Twitter. Van de
Winterefteling in een dik pak sneeuw.
'Gaan we daarheen?', vroeg Sita.
Ik vertel haar dat dat eigenlijk veel te ver is.
En te koud voor zoiets.
Dan open ik een link in een draad 'De mooiste webcam
met het dikste sneeuwdek'. Ik zie beelden van
Zaltbommel met een voor mensen uit Amstelveen
onmogelijk lijkend dik sneeuwdek waar auto's uiterst
voorzichtig doorheen ploegden.
'Daar wil ik heen', riep Sita.
Ik had haar sneeuw beloofd dit weekend, en dus
werd haar vorig jaar niet gebruikte maar nog wel
passende winterpak uit de kast getoverd. Ook haar
ongebruikte winterlaarzen paste ze gelukkig nog
steeds. Het ongeduldige enthousiasme spatte eraf
bij mijn 6-jarige meid. En ook bij pappa kriebelde
het. Sneeuw! Beiden zijn we er gek op.
Rond 13u15 konden we dan vertrekken. Eindelijk!
Het beetje sneeuw dat er eerder op de dag lag
was inmiddels allang weer verdwenen.
Een paar mensen keken gek op toen we met de slee
beneden kwamen. Je zag de vraagtekens haast boven hun
hoofd. Helemaal toen we de slee ook nog eens op
het diepgroene gras zetten om wat foto's te maken.
Daarna hup de auto in. De slee ook natuurlijk.
Het sneeuwde redelijk door onderweg, maar wit werd
het niet. Sneeuw was er genoeg te zien. Niet op de
weg of op het land, maar op de auto's uit
tegenovergestelde richting. Auto's met soms wel tot
10cm dik sneeuw op hun dak (mensen wees eens niet zo
lui en haal het er gewoon af voor je gaat rijden!)
Tot we na een kleine 20 minuten onze eerste
tussenstop bij het tankstation thv Maarssen maakten.
Daar werd de eerste noemenswaardige sneeuwbedekking
gespot:
Snel weer verder. De weg was goed te berijden en we
reden de Leidsche Rijntunnel bij Utrecht in.
Tegen het eind van de tunnel zie ik in de verte al
dat er daar opeens wel accumulatie van sneeuw op de
snelweg is. Ik neem rustig gas terug zodat ik wat
minder hard rij. Dat gebeurt achter mij logischerwijs
ook. Voor mij niet. Menigeen trapt opeens op
zijn/haar rem aan het eind van de tunnel wat dan weer
tot paniekremreacties leidt bij de mensen daar vlak
achter. Het ging allemaal net goed, en voor ons was
het geen probleem omdat we door tijdig snelheid
minderen ruim afstand voor ons hadden. Na knooppunt
Oudenrijn was de snelweg wel weer prima te berijden,
wel werd het landschap steeds witter. Wat een
verschil met voor de tunnel! Tijd voor een volgende
tussenstop bij Nieuwegein:
Snel weer verder. De volgende tussenstop langs
de A2 is bij Beesd. Hier duidelijk accumulatie
op straat, al is het een zeer nat papdek.
Op de velden is het ook nog niet 100% grasbedekkend:
'Dit is wel genoeg sneeuw papa', riep Sita.
Nou, we waren aardig op weg, maar voor mij was
dit natuurlijk nog niet voldoende. Zaltbommel had ik
op de webcam gezien en dat moest ik met eigen ogen
zien. Dus na een tussenstop van misschien 1.5 minuut
in Beesd waren we alweer op weg.
Het was niet al te druk op de weg, maar toch stonden
de matrixborden aan bij de brug bij Zaltbommel
(Martinus Nijhoffbrug). Eerst 90, toen 70 en toen
terug naar 50. Dat kwam gezien het verkeer en de
staat van de weg best vreemd over. Totdat mij snel
duidelijk werd gemaakt wat daar mogelijk de reden
van was: Een flinke brok sneeuw zeilde van hoog in de
brug naar beneden en spatte een meter of 15 voor mijn
auto uit elkaar op het wegdek. Vreemde gewaarwording,
en een gevaar waar ik tot dat moment nog niet eens
aan gedacht had.
Inmiddels is, slecht 10 km van het drabdek in Beesd,
het landschap spierwit geworden. Dat was te
verwachten, we naderden immers afslag Zaltbommel.
Eenmaal de afslag genomen moest ik de auto bij het
voorsorteren naar de baan voor rechtsaf door een rand
opgeschoven plakdrabsneeuw van 15-20 cm hoogte
heenploegen. Ik reed blijkbaar nog iets te hard, want
bij het doorploegen spoot de sneeuw op tot ruim boven
de auto. Wel een mooi gezicht
Meteen na het afslaan valt mijn oog op een kantoren-
terrein meteen rechts naast de weg. Mooie maagdelijk
witte parkeerplaatsen lonken daar, alsmede een nog
onaangetast grasveld. De locatie van onze
eindbestemming werd daar bepaald.
Hoera! We zijn er! In de sneeuw!
Natuurlijk moest er ook een foto gemaakt worden die
we konden vergelijken met de slee-foto uit Amstelveen.
Ter vergelijk, een foto van hoe het eruit ziet in de
zomer daar (via Google Streetview)
Even heerlijk in de redelijke sneeuw spelen.
Op straat was de onderkant wel nat, op het gras viel
het mee! Sneeuwballen werden gegooid, papa
mocht rondrennen met de slee, en Sita op de slee
natuurlijk. Dat was alweer 2 jaar geleden dat we dat
konden doen en in die tijd is ze toch ietsje groter
en dus zwaarder geworden. En papa 2 jaartjes ouder
ook. Dat alles is te voelen
Sneeuwengelen werden gemaakt:
En natuurlijk een sneeuwpop.
Het rollen gaat makkelijk als de sneeuw nat is, maar
ik had me iets vergist in het gewicht, dus de 2e
gerolde bal kwam niet op maar naast de 1e terecht.
Gelukkig stonden er struiken rond het veld die
alle benodigdheden voor een sneeuwpop konden bieden.
Ogen (rozenbottels), neus(groen blad), mond(krom
takje), en... haren(takjes van een dorre heg)!
Natuurlijk moest er toen de pop af was wel even een
snowfie worden gemaakt van ons drieën:
Ook even poseren naast de sneeuwpop, om te showen
hoe groot of dat ze wel niet was. Een zij ja. Want
Sita gaf deze sneeuwpop de naam Rosa:
En toen kwam, na nog even spelen, het onvermijdelijke
moment bij een kind: Sita moest plassen.
Tsja, waar doen je dat? Een snelle plas in de bosjes
zat er met de kou, en de kleren die ze aanhad, niet
in. Dus maar de auto in, op zoek naar een gelegenheid
waar we op temperatuur konden komen en even wat
konden eten.
"Papa, mag ik nog wel Rosa even een knuffel geven
voor we gaan?"
Natuurlijk mocht dat:
Terug naar de snelweg, tussenstop 'De Lucht' was
immers dichtbij zo herinnerde ik me. Daar lag
werkelijk een kleddernat sneeuwdek dat alle kanten
opspatte zelfs tijdens het lopen:
We gingen wel binnen zitten, want het terras zag er
niet erg uitnodigend uit
Broodje kruidenboter en wat drinken bij de La Place
ging er prima in bij ons beiden.
Ondertussen liep het verkeer op de A2 richting
Utrecht helemaal vast. Vertraging 20 minuten en
oplopend gaf het internet aan. Via de A59 en de A27
was er niks aan de hand, dus dan maar verder de
sneeuw in, na bij het tankstation nog wat chips en
chocola te hebben ingeslagen. Ondertussen was het wel
weer begonnen met sneeuwen. Dat had het sinds onze
aankomst in Zaltbommel bijna niet meer gedaan.
Een bordje afslag Efteling flitst voorbij.
Ik zeg maar niks, en ben stiekum blij dat ze nog
niet alles goed kan lezen.
Bij Waalwijk de volgende tussenstop. Het begon al te
schemeren en de blauwe schemergloed icm de liggende
en vallende sneeuw was sprookjesachtig.
Een vol veld onaangetaste sneeuw. Heerlijk!
Toen weer verder. Het ging steeds harder sneeuwen
en de snelweg werd lastiger te berijden. Het tempo
ging omlaag en de meeste mensen hielden ruim afstand
van elkaar.
Even vroeg ik mij af of we de juiste routekeus hadden
gemaakt want de situatie op de A59 voorbij Waalwijk
werd steeds slechter. Dat bleef zo tot de afrit naar
de A27 bij Raamsdonkveer. Eenmaal op de A27 zag de
weg er weer prima uit! Tijd voor een tussenstop bij
Hank. Verrassing! Hier kraakte de sneeuw zoals sneeuw
dat hoort te doen. De sneeuw glinsterde zelfs.
Sita maakte ook nog snel wat foto's en hup, we gingen weer.
De volgende tussenstop volgde bij de Mc Donald's bij
Meerkerk. Van al die sneeuw hadden we behoorlijk trek
gekregen. Heel toepasselijk met dit weer, bij de
Happy Meals kregen de kinderen pinguins.
Eenmaal weer buiten was duidelijk dat de ingang
gebruiken niet zonder risico was. De sneeuw hing
dreigend boven de ingang:
Hoewel het bleef sneeuwen werd de situatie op de weg
steeds beter. Tot we op de A2 thv Vianen kwamen.
Daar lag er wel weer sneeuw op de snelweg. En ook
naast de weg was het gras goed wit.
Dit bleef zo tot aan de tunnel bij Utrecht.
Voorbij de tunnel was de weg weer prima. Naast de weg
was steeds meer groen te zien. Nog 1 tussenstop bij
Breukelen dan, waar je de sneeuw tussen het gras
moest zoeken!
Voorbij Breukelen was van de winter niks meer te zien.
Wat aangekoekte sneeuw op de verkeersborden en
matrixborden, meer niet.
Nou ja, het was 1900 geweest en dus mocht er 130
gereden worden. Met als resultaat dat mensen dat ook
gaan doen. Niks mis mee, als je je auto sneeuwvrij
maakt! (nogmaals: Mensen doe dat gewoon!) Nu vlogen
de brokken sneeuw van andere auto's nu en dan om de
orden en tot 2 maal toe zelfs een flink stuk op mijn
voorruit. Gelukkig vroor het nog niet, dat was nog
vele malen linker geweest!
Eenmaal thuisgekomen was er helemaal niks meer
aan sneeuw en ijs te vinden.
Hoewel...
Niks meer?
Jawel!
De voorkant van de auto had door de lange sneeuwrit
nog wat bewaard voor ons. Een soort soevenir zeg maar
Weer in de flat aangekomen en naar beneden kijkend
drong de realiteit weer tot ons door...
GEEN winter in Amstelveen.
We hebben genoten van deze dag.
We zijn uiteindelijk dik 6 uur onderweg geweest voor
een klein uur echt spelen in de sneeuw. Elke minuut,
elke kilometer was het waard. Ik kan het elke ouder
aanraden, zeker als er langere tijd geen sneeuw is
geweest: Doe het gewoon. Is de sneeuw redelijkerwijs
bereikbaar, doe het! De dankbaarheid van een kind is
1 van de waardevolste dingen die je kan krijgen!
Gr. Remco
Een geslaagde chase is pas compleet als je hem deelt