Wandel even mee over de Kalmthoutse Heide | Sneeuwfoto's
Bericht van: Timothy (Merelbeke) , 29-12-2014 20:22
We vertrokken in Gent met een minuscuul sneeuwdekje van om en bij de één centimer, maar al snel nam dat dek toe tot een tiental cm nabij Waasmunster en Sint-Niklaas. Bij het voorbijflitsen van Antwerpen bleek duidelijk dat daar veel minder sneeuw gevallen was, of toch alleszins dat er veel minder sneeuw was blijven liggen. Misschien gevolg van het stadseffect? Meer naar het noorden, waar de Antwerpse Ring plaatsmaakt voor E19, dikte het sneeuwdek weer snel aan. Op de nationale weg richting Kalmthout waren gemeente-arbeiders druk bezig met de fietspaden sneeuwvrij te maken. Sneeuw plakte overal nog heerlijk in/aan de bomen, terwijl de autothermometer nog een geruststellende -2°C aangaf, ondanks de stralende zon. We hadden de gps ingesteld op de Kalmthoutse Heide, maar blijkbaar was dit computertje van plan om ons recht naar het middelpunt van de heide te sturen. Toen het baantje te glibberig werd om me nog verder te durven riskeren op m'n zomerbanden, diende zich gelukkig 'parking zuid' aan (vreemd, aangezien die in het noorden van de heide ligt). Sneeuwbotten aangedaan, en we waren vertrokken voor 3 uur winterplezier in dit voor mij totnogtoe onbezochte heidegebied.
Zoals te verwachten viel, waren we hier niet alleen
Heerlijk dikke pakken sneeuw op de takken, ik heb eens goed geluisterd, maar kon nergens het gekende drup-drup-drup geluid horen. Super!
Opeens werd het bos omgeruild voor een wijds heidelandschap. Verrassend veel in ijs getransformeerd water was hier te vinden, ik had gedacht dat een heide droger was.
We verlieten het drukkere deel van de heide en wandelden een rustig niemandsland in. Slechts enkelingen waren ons hier voorgeweest, onder wie een langlaufer!
Het was overduidelijk van waar de wind blies toen de sneeuw viel. Alle bomen langs een zijkant bedekt met het witte goud. Van ver leek het wel alsof deze bomen een witte schors hadden
Grachtjes waren dichtgesneeuwd, aan weerskanten doken de heerlijk afgeronde sneeuwtapijten het ijswater in.
Afsluitingen om de Galloway-runden binnen het park te houden stonden er werkloos bij. Geen runderen te zien. Behalve wat sporen van vogels en hazen was er niet veel leven te herkennen.
Soms leek het alsof je in het Hoge Noorden aan het wandelen was.
Eenzame boom bij een vennetje.
Het moet hier tijdens de sneeuwval toch behoorlijk onaangenaam geweest zijn, getuige de dikke sneeuwvacht op de flank van deze bomen.
De zon begon lager aan de horizon te komen, de sneeuw kreeg langzaam aan meer en meer een geelrode gloed.
Prachtige glinsterende sneeuw, daar word ik nu eens gelukkig van
Idyllische tafereeltjes in het avond-tegenlicht.
Ondertussen kelderde de temperatuur als een baksteen.
De grondmist kwam dan ook z'n kop opsteken.
De zon stond nu echt op het punt om achter de kim te verdwijnen. Een gloeiend rood schijnsel verlichtte de heide.
Inmiddels waren we bijna terug aan de parking, en kregen we weer uitzicht op het grote ven.
Helemaal rechts is een deel van de cumulus doelus te zien, de wolk geproduceerd door de kerncentrale van Doel.
Het volk verliet de heide, de winterse rust keerde terug. De natuur maakte zich op voor een ijskoude diepvriesnacht.
Eens aan de auto wees de thermometer al weer -5°C aan, later op de avond zal ergens in de omgeving wel met de strenge-vorst-grens geflirt geweest zijn.
Op de terugweg naar huis lag de linkerrijstrook van de E17 spekglad ter hoogte van Sint-Niklaas. Opgevroren smeltwater. Even een onaangenaam moment, aangezien we eventjes naar het middenvak teruggleden zonder dat dat de bedoeling was.
Rond 19u kwamen we moe maar voldaan weer thuis. De beste weerdag van 2014 was voorbijgevolgen
Zoals te verwachten viel, waren we hier niet alleen
Heerlijk dikke pakken sneeuw op de takken, ik heb eens goed geluisterd, maar kon nergens het gekende drup-drup-drup geluid horen. Super!
Opeens werd het bos omgeruild voor een wijds heidelandschap. Verrassend veel in ijs getransformeerd water was hier te vinden, ik had gedacht dat een heide droger was.
We verlieten het drukkere deel van de heide en wandelden een rustig niemandsland in. Slechts enkelingen waren ons hier voorgeweest, onder wie een langlaufer!
Het was overduidelijk van waar de wind blies toen de sneeuw viel. Alle bomen langs een zijkant bedekt met het witte goud. Van ver leek het wel alsof deze bomen een witte schors hadden
Grachtjes waren dichtgesneeuwd, aan weerskanten doken de heerlijk afgeronde sneeuwtapijten het ijswater in.
Afsluitingen om de Galloway-runden binnen het park te houden stonden er werkloos bij. Geen runderen te zien. Behalve wat sporen van vogels en hazen was er niet veel leven te herkennen.
Soms leek het alsof je in het Hoge Noorden aan het wandelen was.
Eenzame boom bij een vennetje.
Het moet hier tijdens de sneeuwval toch behoorlijk onaangenaam geweest zijn, getuige de dikke sneeuwvacht op de flank van deze bomen.
De zon begon lager aan de horizon te komen, de sneeuw kreeg langzaam aan meer en meer een geelrode gloed.
Prachtige glinsterende sneeuw, daar word ik nu eens gelukkig van
Idyllische tafereeltjes in het avond-tegenlicht.
Ondertussen kelderde de temperatuur als een baksteen.
De grondmist kwam dan ook z'n kop opsteken.
De zon stond nu echt op het punt om achter de kim te verdwijnen. Een gloeiend rood schijnsel verlichtte de heide.
Inmiddels waren we bijna terug aan de parking, en kregen we weer uitzicht op het grote ven.
Helemaal rechts is een deel van de cumulus doelus te zien, de wolk geproduceerd door de kerncentrale van Doel.
Het volk verliet de heide, de winterse rust keerde terug. De natuur maakte zich op voor een ijskoude diepvriesnacht.
Eens aan de auto wees de thermometer al weer -5°C aan, later op de avond zal ergens in de omgeving wel met de strenge-vorst-grens geflirt geweest zijn.
Op de terugweg naar huis lag de linkerrijstrook van de E17 spekglad ter hoogte van Sint-Niklaas. Opgevroren smeltwater. Even een onaangenaam moment, aangezien we eventjes naar het middenvak teruggleden zonder dat dat de bedoeling was.
Rond 19u kwamen we moe maar voldaan weer thuis. De beste weerdag van 2014 was voorbijgevolgen
‘The Fascists of the Future Will Call Themselves Anti-Fascists’