Een uurtje of wat geleden een prachtige ervaring gehad. Reed met de wagen van Antwerpen naar Brussel. De gebruikelijke grauwe grijzigheid. Ik heb sinds vorige week dinsdag geen spiertje zon meer gezien en het ziet er ook vandaag niet naar uit dat we ze te zien krijgen. Integendeel, vanaf Londerzeel (een 10-tal km voor Brussel) wordt de hele boel nog donkerder en grauwer. "Mistroostig" ... ik bedacht dan maar leuke woordspelingen. Mijmerde maar wat aan in de wagen. Het hele weergevoel tijdens deze maand december blijft bij mij echt een zeer goed voorgevoel geven voor de komende winter. Ik bedacht in de auto dat ik al wekenlang dat gevoel heb, dcat er deze winter toch een ander gerecht zal worden opgediend dan we de laatste jaren gewend zijn. Ik heb echt bepaalde deja-vu gevoelens en moet weer terugdenken aan een paar ogenblikken uit het verleden als ik de Brusselse Ring opdraai: half december 1996 had ik ook zo'n gevoel. En eigenlijk ook in 1984 en 1985. Dat vorstige, maar nog niet echt koude, doch altijd rustige weer. Maar die zon ... ja die mis ik toch echt wel, dacht ik, toen ik uiteindelijk het Viaduct van Vilvoorde overstak.
En toen gebeurde het. Plots. Opeens. Als in een schitterende droom (... in de psychologie is daar een schitterende term voor (die ik ben vergeten) ... iets zien dat je innig gelukkig maakt ...) ... de zon in al haar pracht. En de hemel was plotseling diepblauw. De mist en stratus verdwenen in enkele tientallen seconden. Wat een ervaring.
Quote selectie