Het begint er nu naar uit te zien dat de zonsverduistering morgen op veel plaatsen te zien zal zijn. En dat is leuk, want het is toch een bijzondere gebeurtenis.
In 1999 stond ik aan de oever van het Balatonmeer, waar we we een prachtig zicht hadden op het hele gebeuren. Het enige wat een beetje tegenviel was dat het voor het gevoel niet zo donker werd, maar dat kwam natuurlijk doordat je ogen daar nog een heel stuk voor corrigeren.
De verrassing zat in wat er voor en na de totale zonsverduistering gebeurde, voor een deel had ik daar niet op gerekend.
Doordat de lichtbron niet meer rond is krijg je rare schaduwen. Lichtplekjes onder de bomen worden projecties van de sikkelvormige zon. Schaduwen van grotere dingen zoals gebouwen worden veel scherper dan normaal, doordat de lichtbron langgerekt is zal de schaduw in de ene richting scherper zijn dan in de andere richting.
Wat ook verrassend was is de kleur van het licht. Doordat de directe lichtbron, de zon voor het grootste deel afgeschermd is blijft er relatief veel blauw strooilicht over van de onbedekte hemel. Het gevolg is een raar, metaalachtig licht, het ziet eruit alsof je in een slecht belichte film rondloopt. Ik heb daar weinig over kunnen terugvinden, zelfs Minnaert zegt er niets over (in mijn versie uit 1940). Ik ben benieuwd of dat verschijnsel morgen ook te zien is.
Je zou het denk ik met een fototoestel kunnen meten, door op verschillende tijdstippen een foto te maken van een stuk wit papier. Wanneer je fototoestel er niet voor corrigeert is het verloop van de zonsverduistering later terug te zien in de lichtsterkte en de kleurbalans. Zou ik zeggen, maar ik ben niet echt een fotograaf.
Aan fotografen de uitdaging om de kleurbalans op de foto goed uit te laten komen, en niet te laten corrigeren.
Quote selectie