Het was vandaag een flink stuk frisser dan gisteren en het is ook niet meer tot onweer gekomen. Toch vertoonde de atmosfeer onstabiele trekjes en kort na de middag dook er een erg aktieve bui op die het duidelijk op Malderen gemunt had. De stortregen die daarop volgde vertoonde opnieuw tropische allures met zeer dikke druppels en een wegvallen van de wind en met een neerslagsom van 2,4 mm was deze duidelijk aktiever dan het onweer dat we gisteren kregen, althans toch wat Malderen betreft. De neerslagintensiteiten waren lager met slechts 33,0 mm/h als piekwaarde, maar de bui leek eerder in zijn lengte voorbij te trekken waardoor deze langer duurde. Nadien sprong de zon weer tevoorschijn en deze zorgde voor zeer welgekome verwarming in het eerder gure weertype. Er schoven nog een paar buien voorbij maar op deze lokatie leverde dat niet meer op dan wat gedruppel. Vervolgens nam de bewolking af en werden de opklaringen breder, doch de naar het noorden gedraaide wind was weer nadrukkelijk aanwezig met snelheden tot 42 km/h en zo bleef het net als gisteravond guur aanvoelen. Vanuit het westen is de bewolking ondertussen weer gaan toenemen op middelbaar niveau en hierdoor zullen de kansen op regen en buien de komende uren weer toenemen. De temperaturen schommelden bij dit alles tussen 11,1 en 19,4 graden.
De Stratocumulusvelden die we gisteren door de dag heen te zien kregen, waren vandaag opnieuw van de partij. Ze sprongen deze keer echter een stuk egoïstischer om met het Malderse luchtruim want die ene opklaring die tijdens de voormiddag nog voor korte tijd een zomerse sfeer opriep, werd meteen weer verdreven door steeds dikker wordende wolkenpakken. Het bleef wel droog, maar de maximumtemperatuur van 15,7 graden spreekt boekdelen over de weerskwaliteit die ons vandaag werd aangeboden. De minima waren echter wel aan de zachte kant met 8,2 graden terwijl de naar het noordwesten gedraaide wind het erg bescheiden hield met hooguit 12, 9 km/h. Tegen de avond trok de bewolking zich terug en maakte plaats voor een waterig zonnetje terwijl hoge en middelhoge wolkensluiers de nadering van een zwakke regenzone aankondigen vanuit het noordwesten.
Aan het begin van de dag heerste er een herfstachtige sfeer door toedoen van veel laaghangende wolken die uiteindelijk het grootste deel van de voormiddag in een grijze stemming deden verlopen. De wolken waren wel goed voor erg hoge minimumtemperaturen die niet beneden de 13,7 graden uitkwamen. Vooral na de middag slaagde de zon erin om een paar gaatjes in de bewolking te prikken en begon het weersbeeld geleidelijk meer kleur te bekennen. We konden dus alsnog temperaturen tot 25,8 graden optekenen in het tweede deel van de namiddag toen er slechts wat Cumulus humilis en Stratocumulusrestanten overbleven van het uitbundige gewolk waardoor we vandaag geplaagd werden. De avond verliep dan weer lichtbewolkt en het bleef tot laat in de avonduurtjes aangenaam zacht. Het werd ondanks de talloze wolken vandaag een droge dag al zijn er onderandere in Nederland en net ten zuiden van ons land een aantal buien aktief geweest waar ook onweer bij zat. De dag werd voorts gekenmerkt door een noordoostelijke stroming waarin zich windsnelheden tot 16,1 km/h voordeden.
De zware stortregens die kort voor middernacht begonnen, bleven nog enkele minuten duren, maar dan werd de neerslag al snel lichter en keerde uiteindelijk de rust weer voor de rest van de nacht. De omgeving lag er tegen de ochtend erg zompig bij door het waterballet, maar het was ondertussen nog steeds droog en rustig. Al die nattigheid in combinatie met de zwakke wind zorgde er echter voor dat er weer laaghangende bewolking werd gevormd die deze dag in erg mistroostige omstandigheden van start deed gaan en daar konden de zachte ochtendtemperaturen van 15,2 graden weinig aan veranderen. De Stratusbewolking ging vervolgens over in Stratus fractus, maar daarboven bevond zich Altostratusbewolking die ervoor zorgde dat de zon geen enkele kans kreeg om tot op de begane grond door te dringen. Ook na de middag was dit het geval waarbij er af en toe nog wat lichte regen of motregen viel. Op andere momenten leek de bewolking wat dunner te worden, wat net voldoende was om het kwik op 20,0 graden te brengen. Van de zon was er echter nagenoeg geen sprake terwijl iedere poging om door te breken werd afgestraft met dikkere wolkenpakketten en motregen. Gelukkig was de wind bij dit alles erg zwak met snelheden tot 17,7 km/h uit het noordwesten. Tijdens de avond was de bewolking opnieuw merkbaar dikker en ondernam de zon geen nieuwe doorbraakpogingen meer. De 2,8 mm als neerslagtotaal was voornamelijk te danken aan de stortbuien van afgelopen nacht, al heeft de lichte regen en motregen overdag ook een duit in het zakje gedaan.
Het rustige en stabiele uiterlijk van de Atmosfeer is er afgelopen nacht een beetje uitgegaan, wat werd aangegeven door de Stratocumulus castellanusvelden die er hingen. We reden nu richting Colorado om in een gebied met opklaringen te geraken dat later de boel zou moeten ontsteken voor nieuw onweer. De opklaringen werden ingevuld met onschuldig ogende Cumulus humilis wolkjes die ons tot in Colorado vergezelden. Tijdens de namiddag kregen we een Cumulus congestus in het vizier die zich een heel eind verderop heeft ontwikkeld. Deze groeide uit tot een onweersbui die we meteen achtervolgden tot deze zich ontwikkelde tot een typische LP supercel. Ze bestond uit een kleine wallcloud waarlangs het ettelijke tientallen kilometers lange aambeeld werd gevoed, terwijl de hele storm nauwelijks neerslag produceerde. De storm verzwakte, maar op de radar ontpopte zich ondertussen een klassic supercel die een mooie hook echo opleverde. Dit werd meteen het volgende doelwit van de chase, maar eens we het zaakje hadden ingehaald was de fut er min of meer uit. Een derde supercel die zich prompt ontwikkelde werd onmiddellijk tot doelwit van de derde chase vandaag gepromoveerd, maar deze was ons te vlug af waardoor we ze niet meer konden inhalen. Het luchtruim was ondertussen gevuld met overvloedige Cirrus densus, Cumulus en Stratus fractus uit afgestorven buien toen we het chasen voor vandaag voor bekeken hielden. We brachten de avond en nacht door in Colorado.
Ondanks de zomerse avond waar we gisteren nog van profiteerden, is het tijdens de nacht afgekoeld naar 10,1 graden. Deze ochtendkoelte werd echter snel onder handen genomen door de uitbundige junizon die in de staalblauwe hemel nog steeds in topvorm was. De lucht was droog zodat er nauwelijks nevel of mist werd gevormd, en het warmde snel op naarmate de uren verstreken. Rond de middag werden er een paar Cumuluswolkjes gevormd die echter nauwelijks op te merken waren en na amper een uurtje weer in het niets verdwenen. Ondertussen stak er een noordelijk briesje tot 17,7 km/h op en bereikten we de maxima die een aangename 28,8 graden haalden. De rest van de namiddag verliep in heldere omstandigheden, en er volgde een aangenaam zachte avond waarbij het tot na zonsondergang duurde voordat het kwik onder de 20 graden zakte. Op het einde van deze droge en zonnige zomerdag mag het uiteraard geen verrassing wezen dat het neerslagtotaal nog steeds 0,0 mm bedroeg.
De zomer bereikte vandaag een nieuw hoogtepunt en onder een diepblauwe lucht schoot het kwik in rakettempo omhoog van 16,4 naar 31,3 graden. Ondertussen dreven er Cirruswolken binnen en al snel kwam er ook Stratocumulus castellanus tevoorschijn gesprongen. Tekenen aan de wand dat het warme en droge zomerweer ons liever de rug wil toekeren na eerst nog een hoge electriciteitsrekening door te sturen. Tijdens de avond was het dan zover en zagen we in het zuiden sierlijke aambeelden van onweerswolken opdoemen waardoor het dreigend en zwoel werd. Maar het bleef bij dreigen en de wolken zorgden slechts voor een sfeervolle zonsondergang met veel Cirrus densus en Stratocumulus castellanus. Het enige dat ons bereikte waren valwinden uit de onweersbuien maar meer dan 29,0 km/h uit het noordoosten haalden deze niet. We sloten dus af met een neerslagtotaal van 0,0 mm en een verre bliksemflits als troostprijs.
Het was vanochtend nog steeds grijs en regenachtig met Stratusbewolking. Tijdens de nachtelijke uurtjes is het echter gaan opwarmen want het was om 6H 's ochtends reeds 11,5 graden terwijl het gisterenavond nog maar 9 graden was. Een typisch temperatuursverloop voor de winterperiode dus waar de maxima dikwijls tijdens de nacht worden opgetekend. Gelukkig liep het vandaag zo'n vaart niet (meer) en kwam er ook wat meer structuur in de bewolking die zelfs een paar kortstondige opklaringen toeliet. Dit gaf ons een opwarmertje tot 13,9 graden, maar werd meteen afgestraft door toenemende bewolking en buiige regen vanuit het noordwesten. De buien zaten in laaghangende bewolking ingebed waardoor we de zon niet meer te zien kregen tot in de late namiddag. Toen werd het definitief droog en klokten we af op een neerslagtotaal van 4,6 mm. Er verschenen opklaringen waarin we de lucht diepblauw zagen kleuren (Arctische lucht) en de zon voelde hierin nog tamelijk warm aan. De koude noordelijke wind die opstak liet het echter nog steeds berekoud aanvoelen daar de temperatuur ondertussen weer naar een tiental graden was gezakt. De maximumsnelheid van 33,8 km/h werd niettemin vanuit het zuidwesten gemeten. Tijdens de laatste paar uur voor zonsondergang werden de opklaringen zeer breed vanuit het westen en bleef er enkel Cumulus bewolking over met wat Stratocumulus ertussen. De stapelwolken kregen soms flinke afmetingen al had dat op deze lokatie geen verdere gevolgen. De verder afzwakkende wind in combinatie met de open hemel staat garant voor een frisse nacht en het is niet uitgesloten dat het op een enkele plaats tot grondvorst komt. De komende dagen zou het een tiental graden opwarmen maar zelfs dan zal er nog niet van aangename zomerwarmte kunnen gesproken worden...
Het was vanochtend opnieuw betrokken met laaghangende Stratus en Stratocumulus bewolking. Toch zijn er afgelopen nacht nog flink wat opklaringen geweest en kwam het terug op diverse plaatsen tot grondvorst terwijl het ook in Malderen frisjes was bij minima van 6,8 graden. De bewolking werd gelukkig dunner en loste op vanuit het noorden. Nederland baadde ondertussen reeds in de volle zon in een wolkeloze hemel. Tegen dat de Belgische bewolking opgelost was, stond de zon al zo hoog dat de vochtige zeelucht begon op te warmen en er massaal stapelwolken werden gevormd. Een temperatuursinversie hield alles echter onder controle en het bleef dus bij mooiweerswolkjes. Regio's in het westen van het land kregen wel te maken met langdurig betrokken weer doordat het koude zeewater er voor zeemist en aanverwante producten zorgde. De temperaturen liepen op tot 21,8 graden en er stond alweer een koele wind die van het noordwesten naar het noordoosten ruimde met een pieksnelheid van 22,5 km/h uit noordelijke richting. Tijdens de avond loste de bewolking grotendeels op maar dreven er plost Stratocumulus floccus veldjes binnen die op een onstabielere luchtmassa leken te wijzen. Deze eventuele onstabiliteit was echter oppervlakkig en het kwam niet tot buien zodat we konden afsluiten met de ondertussen weer vertrouwd geworden 0,0 mm.
Het was vanochtend grijs en droog bij minima van 13,2 graden. Voor wie zijn/haar wekker niet gezet heeft was het echter grijs en nat bij dezelfde minima. Een actieve regenzone stond immers reeds te trappelen aan de voordeur om Malderen binnen te vallen en omstreeks 6H45 vielen dan de eerste druppels. Aanvankelijk ging het om eerder egale regen, maar tegen de middag kwamen er ook buien aan te pas die steeds heviger werden en plaatselijk van onweer vergezeld gingen. Of dit in Malderen ook het geval was, is niet duidelijk. De buien werden afgewisseld met perioden van dunnere bewolking, maar het bleef wel bijna betrokken en de blauwe kleur van de lucht was slechts af en toe heel zwakjes te zien. Het kwik stokte uiteraard al bij 18,3 graden, al zijn dit zeker geen onaardige temperaturen voor het putje van de winter. Tegen de avond bereikte de buienactiviteit een hoogtepunt en kwam het water soms met bakken uit de lucht, afwisselend met perioden van lichtere regenval en apocalyptisch aandoende wolkenluchten die vaak met Egyptische duisternis en lugubere whalesmouth structuren gepaard gingen. Na verloop van tijd begon ook de wind in alle luchtlagen aan te trekken waardoor de wolken aan een duizelingwekkend tempo over het luchtruim joegen terwijl er aan de grond een ijzige west- zuidwestenwind opstak die door merg en been sneed. Omstreeks 20H werd het terug wat rustiger en gingen de dreigende wolkenluchten over in een luchtiger Altostratus wolkendek met Stratus fractus eronder. Op opklaringen was het echter wachten tot na zonsondergang toen er in het zuidwesten een blauwe band verscheen waar we uiteindelijk niks aan hadden behalve dan als sterrenkijker misschien.In het flauwe schijnsel van de wassende maan konden we vervolgens het indrukwekkende neerslagtotaal van exact 10,0 mm optekenen.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.