Jawel, jawel. Denkt u dat u van die afgrijselijke foto's af bent uit het land waar het altijd wél lukt, komt deze sjappie met een heel verslag. Jammer joh!
Maar om u niet langer te kwellen met al het bovenstaande gedram, het verslag.
Het is de zwoele nacht van zaterdag 4 op zondag 5 juli, als ik in een half bezopen bui op mijn brakke telefoontje plots een bericht krijg waarin iets met lijnenspel over en landkaart te zien is. Binnen de binnenste roze lijn staat een cijfer. Een 3 deze keer. Het is het estofex kaartje. Level 3, goed, heerlijk de nacht in, want dat gaat wat worden, die zondag.
Al vroeg klinkt er een vaag gebrom voor Huize Klein. Het is de ongepoetste bolide van Wilfred, die mij naar Oldenzaal moet brengen om samen te voegen bij Mikal en Yoram. Nadat ik van zenuwen nog even een potje heb zitten kleien, m'n spullen gepakt en vertrokken.
In Oldenzaal aangekomen vonden we na even zoeken het huis waar we moesten zijn, aangegeven met een windmeter op het dak. Meestal wel raak. De plannen waren eigenlijk al snel duidelijk, maar het was nog even afwachten op enkele andere chasers om in een groep van 3 auto's het beloofde land in te crossen. Na wat onweersbuitjes van middelbaar niveau was het dan eindelijk zover. Op richting het oosten. Op richting: Osnabruck. Nabij Osnabruck zagen we op de radar dat er nabij Köln een interessante bui was ontstaan, die richting Bielefeld leek te trekken. Pal oost van ons hing tussen Osnabruck en Bielefeld een forse onweerslijn. In eerste instantie wilden we deze buienlijn links laten liggen, en via Munster richting Bielefeld rijden, om daar de zuidkant van deze lijn én de mogelijke supercel, die nabij Köln hing, te onderscheppen.
Al snel werden de plannen omgegooid, en was ons doel de voorkant van de actieve buienlijn te pakken. Corepunchen dus. Nabij Bad Oeynhausen zaten we in de kern van dit gedrocht, en begonnen er hagelstenen te vallen zo groot als normale, gezonde keutels. Wilden we aan de voorkant komen, moesten we dus doorrijden en was schuilen voor de hagel not done. Net ten oost van Bad Oeynhausen stonden kwamen we onder de lijn uit en was achter ons een mooie shelfcloud zichtbaar. Tijd om een plekje in het veld te zoeken. Ofwel, afgelopen met deze lap tekst en over naar de foto's.
Geintje, nog een lap tekst. We waren Hannover al genaderd toen we een afslag vonden nabij Rodenberg. Toen we ons uitzichtspunt gevonden hadden, kwam de shelf in redelijk tempo onze kant uit. Althans, dat wat er nog van over was. En nu echt een foto:
Helaas, de fut ging uit het deel van de lijn dat voor ons hing. Gelukkig schoof deze langs ons op, en zou de actieve zuidkant zo in beeld komen. En hoe verrassend, hij kwam in beeld. Het beloofde een behoorlijk buitje te worden. De lucht kleurde er aardig groen bij. Echter, de shelf die er voor hing zat vrij verscholen in de neerslag, en het werd gevaarlijk buiten wegens vele inslagen vóór de bui uit.
Boeltje ingepakt en snel een plan gemaakt. We hadden via de radar en via berichten lucht gekregen van een flinke supercell nabij Bonn. Trekrichting: Kassel. We stonden bij Hannover, dus het zou een flinke race tegen de klok worden om deze te halen. En het werd opnieuw door die vreselijk natte regenkern rijden. Het regende harder dan ooit en op verschillende plekken stond er een dikke laag water op de toch al niet al te beste snelwegen. Daarbij vlogen de inslagen ons om de oren.
Nadat we deze rommel gehad hadden kregen we in de opklaringen zicht op nieuwe buien. Bij Paderborn werd ook ons doel zichtbaar, en op ongeveer een half uurtje van Kassel zagen we laag aan de zuidelijke horizon een enorme muur over de grond schrapen. Geen echte muur van baksteen of beton natuurlijk, maar gewoon een wolkenmuur. Snel werd er uitzicht gezocht, en probeerden we ons zo goed mogelijk te positioneren t.ov. de ''hook'' die deze cel had.
Istha, Hessen. De plaats waar het allemaal moest gebeuren. Net buiten dit pittoreske dorf vonden we op een heuvel enig zicht op dit gevaarte. Veel tijd om van locatie te veranderen hadden we niet meer, maar het was te doen. Het zicht was fantastisch!
Kijk en geniet mee.
Ja hee, kijkt u nog? Aandacht er bij!
Het gevaarte kwam sneller op ons af dan we gehoopt hadden. De lucht erachter voorspelde ook niet veel goeds, en met de kans op grote hagel in ons achterhoofd werd het dus zoeken naar onderdak voor ons en de auto. Tijdens deze zoektocht keken we aan tegen een prachtige whales mouth met de meest onaangename structuren. We werden er bijna bang van.
In het iets zuidelijker gelegen Balhorn vonden we een mooie doorgang onder wat woningen, waar de auto geparkeerd kon worden. Een matige downburst (eindcijfer 6,8) volgde. Er viel in korte tijd in ieder geval flink wat water. Direct na het hevigste deel zijn we teruggereden richting Istha om bij een ander uitzichtspunt de eventueel prachtige stijgstroom vast te kunnen leggen. Deze viel helaas wat tegen. Wel werden ten zuiden van 'ons' buitje nieuwe cellen zichtbaar.
Tijdens het maken van de eerste foto's hiervan verkeerden we helemaal in Amerikaanse sferen, toen er plots een luchtalarm afging in het dorp Istha zelf. Er schijnt een of ander park te zijn dat geëvacueerd moest worden vanwege het noodweer, en dat men dit met een luchtalarm duidelijk maakte. Best knap, ruim na de bui waarschuwen.
Nadat deze cellen achter lage bewolking verdwenen waren, hebben we nog even gewacht of de mamamtus onder 'ons' buitje nog op zou gaan lichten door de ondergaande zon. Dit gebeurde helaas niet en hierna vertrokken we weer richting... een vreetgelegenheid die u vast wel kent. Hmm Chickenbox!!<3 Chilisaus!
Na een lange rit kwamen we om 0:00 weer aan in Oldenzaal.
2 foto's van Mikal
Panorama van Wilfred
Al met al, het duurde even, maar dan heb je ook wat. Tot slot hieronder nog een panorama.
Maar om u niet langer te kwellen met al het bovenstaande gedram, het verslag.
Het is de zwoele nacht van zaterdag 4 op zondag 5 juli, als ik in een half bezopen bui op mijn brakke telefoontje plots een bericht krijg waarin iets met lijnenspel over en landkaart te zien is. Binnen de binnenste roze lijn staat een cijfer. Een 3 deze keer. Het is het estofex kaartje. Level 3, goed, heerlijk de nacht in, want dat gaat wat worden, die zondag.
Al vroeg klinkt er een vaag gebrom voor Huize Klein. Het is de ongepoetste bolide van Wilfred, die mij naar Oldenzaal moet brengen om samen te voegen bij Mikal en Yoram. Nadat ik van zenuwen nog even een potje heb zitten kleien, m'n spullen gepakt en vertrokken.
In Oldenzaal aangekomen vonden we na even zoeken het huis waar we moesten zijn, aangegeven met een windmeter op het dak. Meestal wel raak. De plannen waren eigenlijk al snel duidelijk, maar het was nog even afwachten op enkele andere chasers om in een groep van 3 auto's het beloofde land in te crossen. Na wat onweersbuitjes van middelbaar niveau was het dan eindelijk zover. Op richting het oosten. Op richting: Osnabruck. Nabij Osnabruck zagen we op de radar dat er nabij Köln een interessante bui was ontstaan, die richting Bielefeld leek te trekken. Pal oost van ons hing tussen Osnabruck en Bielefeld een forse onweerslijn. In eerste instantie wilden we deze buienlijn links laten liggen, en via Munster richting Bielefeld rijden, om daar de zuidkant van deze lijn én de mogelijke supercel, die nabij Köln hing, te onderscheppen.
Al snel werden de plannen omgegooid, en was ons doel de voorkant van de actieve buienlijn te pakken. Corepunchen dus. Nabij Bad Oeynhausen zaten we in de kern van dit gedrocht, en begonnen er hagelstenen te vallen zo groot als normale, gezonde keutels. Wilden we aan de voorkant komen, moesten we dus doorrijden en was schuilen voor de hagel not done. Net ten oost van Bad Oeynhausen stonden kwamen we onder de lijn uit en was achter ons een mooie shelfcloud zichtbaar. Tijd om een plekje in het veld te zoeken. Ofwel, afgelopen met deze lap tekst en over naar de foto's.
Geintje, nog een lap tekst. We waren Hannover al genaderd toen we een afslag vonden nabij Rodenberg. Toen we ons uitzichtspunt gevonden hadden, kwam de shelf in redelijk tempo onze kant uit. Althans, dat wat er nog van over was. En nu echt een foto:
Helaas, de fut ging uit het deel van de lijn dat voor ons hing. Gelukkig schoof deze langs ons op, en zou de actieve zuidkant zo in beeld komen. En hoe verrassend, hij kwam in beeld. Het beloofde een behoorlijk buitje te worden. De lucht kleurde er aardig groen bij. Echter, de shelf die er voor hing zat vrij verscholen in de neerslag, en het werd gevaarlijk buiten wegens vele inslagen vóór de bui uit.
Boeltje ingepakt en snel een plan gemaakt. We hadden via de radar en via berichten lucht gekregen van een flinke supercell nabij Bonn. Trekrichting: Kassel. We stonden bij Hannover, dus het zou een flinke race tegen de klok worden om deze te halen. En het werd opnieuw door die vreselijk natte regenkern rijden. Het regende harder dan ooit en op verschillende plekken stond er een dikke laag water op de toch al niet al te beste snelwegen. Daarbij vlogen de inslagen ons om de oren.
Nadat we deze rommel gehad hadden kregen we in de opklaringen zicht op nieuwe buien. Bij Paderborn werd ook ons doel zichtbaar, en op ongeveer een half uurtje van Kassel zagen we laag aan de zuidelijke horizon een enorme muur over de grond schrapen. Geen echte muur van baksteen of beton natuurlijk, maar gewoon een wolkenmuur. Snel werd er uitzicht gezocht, en probeerden we ons zo goed mogelijk te positioneren t.ov. de ''hook'' die deze cel had.
Istha, Hessen. De plaats waar het allemaal moest gebeuren. Net buiten dit pittoreske dorf vonden we op een heuvel enig zicht op dit gevaarte. Veel tijd om van locatie te veranderen hadden we niet meer, maar het was te doen. Het zicht was fantastisch!
Kijk en geniet mee.
Ja hee, kijkt u nog? Aandacht er bij!
Het gevaarte kwam sneller op ons af dan we gehoopt hadden. De lucht erachter voorspelde ook niet veel goeds, en met de kans op grote hagel in ons achterhoofd werd het dus zoeken naar onderdak voor ons en de auto. Tijdens deze zoektocht keken we aan tegen een prachtige whales mouth met de meest onaangename structuren. We werden er bijna bang van.
In het iets zuidelijker gelegen Balhorn vonden we een mooie doorgang onder wat woningen, waar de auto geparkeerd kon worden. Een matige downburst (eindcijfer 6,8) volgde. Er viel in korte tijd in ieder geval flink wat water. Direct na het hevigste deel zijn we teruggereden richting Istha om bij een ander uitzichtspunt de eventueel prachtige stijgstroom vast te kunnen leggen. Deze viel helaas wat tegen. Wel werden ten zuiden van 'ons' buitje nieuwe cellen zichtbaar.
Tijdens het maken van de eerste foto's hiervan verkeerden we helemaal in Amerikaanse sferen, toen er plots een luchtalarm afging in het dorp Istha zelf. Er schijnt een of ander park te zijn dat geëvacueerd moest worden vanwege het noodweer, en dat men dit met een luchtalarm duidelijk maakte. Best knap, ruim na de bui waarschuwen.
Nadat deze cellen achter lage bewolking verdwenen waren, hebben we nog even gewacht of de mamamtus onder 'ons' buitje nog op zou gaan lichten door de ondergaande zon. Dit gebeurde helaas niet en hierna vertrokken we weer richting... een vreetgelegenheid die u vast wel kent. Hmm Chickenbox!!<3 Chilisaus!
Na een lange rit kwamen we om 0:00 weer aan in Oldenzaal.
2 foto's van Mikal
Panorama van Wilfred
Al met al, het duurde even, maar dan heb je ook wat. Tot slot hieronder nog een panorama.
Meer van mijn foto's zien? Kijk dan op https://www.instagram.com/erwin_klein1
