Stormchase verslag Duitse supercells
Bericht van: Paul ('s-Hertogenbosch/Terneuzen) , 12-07-2015 13:57
Het stormchase seizoen verloopt uiterste moeizaam binnen de eigen landgrenzen. Op enkele leuke situaties na kunnen we halverwege een zeer magere balans opmaken. Veelbelovende kaarten die ons potentiele kansen toonden kwamen veelal niet uit. Toch waren de zwaardere buien soms niet eens zo ver weg.
Omdat het meest interessante deel van het seizoen ons in eigen land geen noemenswaardig noodweer heeft opgevelerd, en het einde alweer in zicht is, besloot ik om eens een kijkje te nemen bij onze oosterburen. Leverde zondag 5 juli al een reeks aan supercellen op in het Level 3 aandachtsgebied in Duitsland, waarvan ook op weerwoord de meest schitterende platen voorbij kwamen, dinsdag 7 juli zou opnieuw interessant worden. Met een zuidelijke bries werd in Zuidwest Duitsland nog eenmaal zeer warme en vochtige lucht binnengeblazen vanuit Franrijk.
Op chase naar het Level 2 gebied
Maandag werd daarom het plan gemaakt om in teamverband (samen met Michel van Weervideo’s en Gijs van Level 3 stormchasers) op jacht te gaan naar Duitse supercellen. De baas even lief aangekeken om een halve dag compensatie op te nemen en dinsdag rond de middag koers gezet richting Veldhoven om de medechasers op te halen. Van daaruit vertrokken we richting het eerste targetpunt, Koblenz. Koblenz lag aan de rand van het level 2 gebied en vormde een mooie uitgangspositie.
Thermische hoogstandjes
Onderweg zagen we de thermometer razendsnel oplopen. Vertrok ik in Zeeland onder bewolkte omstandigheden met een graad of 22, richting Venlo was het al ruim 29 graden. Eenmaal in de opklaringen richting Koblenz liep de temperatuur rap op richting de 32 graden. Kort voor Koblenz zagen we de eerste buienluchten opdoemen. Op dat moment zag het er nog niet al te spannend uit. De eerste bui lieten we gaan, ondanks dat er nog een redelijk aantal ontladingen op zat. Omdat er geen structuur in de bui te zien was besteedden we er weinig aandacht aan. Nog geen 15 kilometer verder zagen we opnieuw een bui ontstaan over het middelgebergte van de Eiffel. Deze oogde al iets interessanter. We zochten een stop om wat foto’s te schieten. De structuur in deze bui zag er beter uit.
Na zo’n 10 minuten werd besloten om verder richting Frankfurt te rijden omdat zich daar een groot gebied met opklaringen bevond, middenin het level 2 gebied. Halverwege kregen we een beetje spijt, de bui die we zojuist hadden gefotografeerd bleek te zijn doorgegroeid tot supercell. Even werd nog overwogen om de bui, die inmiddels al 60 km noordelijker zat, te proberen inhalen. Een race tegen de klok. “Niet verstandig”, was het oordeel. Een bui met een treksnelheid van bijna 90 km/u inhalen op een afstand van 60 km is nagenoeg onmogelijk.
Het aandachtsgebied
We reden verder de opklaringen in waar de temperatuur steeg tot ruim 37 graden. De zuidenwind waaide daarbij hard, terwijl opklaringen en cumulus elkaar in rap tempo afwisselenden. Hier moest het dan gebeuren. En dat vertrouwen was er eigenlijk meteen bij iedereen. De enorme shear, hoge luchtvochtigheid en tropisch temperaturen vormden een cocktail voor gevaarlijk weer. We hoefden dan ook niet lang te wachten voor de eerste torens de lucht in begonnen te schieten in de omgeving van Worms. En toen ging het hard, alsof de atmosfeer tot ontploffing was gebracht. Binnen no time onstonden 3 supercells in het aandachtsgebied.
De eerste cel doorkruisten we. Deze cel was net ontstaan en we zagen nog geen gevaar om de beginnende supercell door te rijden. Grote druppels kletterden op het wegdek, terwijl de zon onder de bui doorscheen. Van hagel was gelukkig nog geen sprake in dit beginstadium van de bui. Eenmaal door de bui vonden we een schitterende plek in het veld waar ons vizier was gericht op een nieuwe supercell die uit het zuiden kwam opzetten. Ook deze cel bestond nog maar kort. Ondertussen keken we regelmatig achterom waar op dat moment de zojuist gepasseerde supercell al flink begon te donderen.
Amerikaanse omstandigheden
De goudgele graanvelden en karakteristieke vormen van de supercells deden Amerikaans aan. Zo moeilijk supercells in Nederland van de grond komen, zo makkelijk ging het afgelopen dinsdag in Duitsland.
De supercell die wij in het vizier hadden begon na niet al te lange tijd te splitten. Een machtig proces om te volgen in het open veld.Onder de rechtse cel onstond een groot en dicht neerslaggordijn.
Het uitregenen van de cell kon er op duiden dat de meeste activiteit verloren ging. En dus zette we onze zinnen op de leftmover. Die reden we nog een stuk tegemoet om bijna onder de meso een plekje in het veld te hebben gevonden.
Onder de meso
Een spectaculair gezicht. Boven ons hoofd zagen we een sterke updraft, terwijl aan de flank een gustnado zichtbaar werd. Meer westelijk zagen we dat het droge land enorm begon te stuiven. Enkele seconden later bevonden we ons in een sterk inflowveld.
Het was enerzijds heel spectaculair en gaaf om te zien, anderzijds voelden we ons toch niet helemaal op ons gemak omdat we middenin het veld stonden (de auto stond aan de andere kant van een drukke N-weg op enkele honderden meters) omdat de bliksem soms tot honderden meters van de bui insloeg.
Toen de inflow er eenmaal in kwam begon de bui af te drijven en wisten we dat we veilig stonden. We maakten nog enkele foto’s van de supercell, die inmiddels downburstachtige verschijnselen kreeg. Witte schermen van hagel kwamen in een smalle strook naar beneden.
Later bleek er aanzienlijke schade te zijn aangericht in de omgeving van Alzey (Framersheim). Vanwege de kans op grote hagel zijn we de bui niet meer doorkruist, maar genoten we nog even na van het machtige aambeeld.
De aangerichte schade in de omgeving van Alzey (Framersheim). Foto afkomstige uit Duitse media.
Rond 20 uur werd langzaam weer koest gezet richting het westen, waar ons een koud biertje bij een bierbrouwerij stond te wachten. We brachten een proost uit op deze prachtige chase die mooie ervaringen en inzichten heeft opgeleverd. Iets na middernacht arriveerden we weer op de carpoolplek bij Eindhoven waar onze wegen scheiden. Op naar de volgende!
Omdat het meest interessante deel van het seizoen ons in eigen land geen noemenswaardig noodweer heeft opgevelerd, en het einde alweer in zicht is, besloot ik om eens een kijkje te nemen bij onze oosterburen. Leverde zondag 5 juli al een reeks aan supercellen op in het Level 3 aandachtsgebied in Duitsland, waarvan ook op weerwoord de meest schitterende platen voorbij kwamen, dinsdag 7 juli zou opnieuw interessant worden. Met een zuidelijke bries werd in Zuidwest Duitsland nog eenmaal zeer warme en vochtige lucht binnengeblazen vanuit Franrijk.
Op chase naar het Level 2 gebied
Maandag werd daarom het plan gemaakt om in teamverband (samen met Michel van Weervideo’s en Gijs van Level 3 stormchasers) op jacht te gaan naar Duitse supercellen. De baas even lief aangekeken om een halve dag compensatie op te nemen en dinsdag rond de middag koers gezet richting Veldhoven om de medechasers op te halen. Van daaruit vertrokken we richting het eerste targetpunt, Koblenz. Koblenz lag aan de rand van het level 2 gebied en vormde een mooie uitgangspositie.
Thermische hoogstandjes
Onderweg zagen we de thermometer razendsnel oplopen. Vertrok ik in Zeeland onder bewolkte omstandigheden met een graad of 22, richting Venlo was het al ruim 29 graden. Eenmaal in de opklaringen richting Koblenz liep de temperatuur rap op richting de 32 graden. Kort voor Koblenz zagen we de eerste buienluchten opdoemen. Op dat moment zag het er nog niet al te spannend uit. De eerste bui lieten we gaan, ondanks dat er nog een redelijk aantal ontladingen op zat. Omdat er geen structuur in de bui te zien was besteedden we er weinig aandacht aan. Nog geen 15 kilometer verder zagen we opnieuw een bui ontstaan over het middelgebergte van de Eiffel. Deze oogde al iets interessanter. We zochten een stop om wat foto’s te schieten. De structuur in deze bui zag er beter uit.
Na zo’n 10 minuten werd besloten om verder richting Frankfurt te rijden omdat zich daar een groot gebied met opklaringen bevond, middenin het level 2 gebied. Halverwege kregen we een beetje spijt, de bui die we zojuist hadden gefotografeerd bleek te zijn doorgegroeid tot supercell. Even werd nog overwogen om de bui, die inmiddels al 60 km noordelijker zat, te proberen inhalen. Een race tegen de klok. “Niet verstandig”, was het oordeel. Een bui met een treksnelheid van bijna 90 km/u inhalen op een afstand van 60 km is nagenoeg onmogelijk.
Het aandachtsgebied
We reden verder de opklaringen in waar de temperatuur steeg tot ruim 37 graden. De zuidenwind waaide daarbij hard, terwijl opklaringen en cumulus elkaar in rap tempo afwisselenden. Hier moest het dan gebeuren. En dat vertrouwen was er eigenlijk meteen bij iedereen. De enorme shear, hoge luchtvochtigheid en tropisch temperaturen vormden een cocktail voor gevaarlijk weer. We hoefden dan ook niet lang te wachten voor de eerste torens de lucht in begonnen te schieten in de omgeving van Worms. En toen ging het hard, alsof de atmosfeer tot ontploffing was gebracht. Binnen no time onstonden 3 supercells in het aandachtsgebied.
De eerste cel doorkruisten we. Deze cel was net ontstaan en we zagen nog geen gevaar om de beginnende supercell door te rijden. Grote druppels kletterden op het wegdek, terwijl de zon onder de bui doorscheen. Van hagel was gelukkig nog geen sprake in dit beginstadium van de bui. Eenmaal door de bui vonden we een schitterende plek in het veld waar ons vizier was gericht op een nieuwe supercell die uit het zuiden kwam opzetten. Ook deze cel bestond nog maar kort. Ondertussen keken we regelmatig achterom waar op dat moment de zojuist gepasseerde supercell al flink begon te donderen.
Amerikaanse omstandigheden
De goudgele graanvelden en karakteristieke vormen van de supercells deden Amerikaans aan. Zo moeilijk supercells in Nederland van de grond komen, zo makkelijk ging het afgelopen dinsdag in Duitsland.
De supercell die wij in het vizier hadden begon na niet al te lange tijd te splitten. Een machtig proces om te volgen in het open veld.Onder de rechtse cel onstond een groot en dicht neerslaggordijn.
Het uitregenen van de cell kon er op duiden dat de meeste activiteit verloren ging. En dus zette we onze zinnen op de leftmover. Die reden we nog een stuk tegemoet om bijna onder de meso een plekje in het veld te hebben gevonden.
Onder de meso
Een spectaculair gezicht. Boven ons hoofd zagen we een sterke updraft, terwijl aan de flank een gustnado zichtbaar werd. Meer westelijk zagen we dat het droge land enorm begon te stuiven. Enkele seconden later bevonden we ons in een sterk inflowveld.
Het was enerzijds heel spectaculair en gaaf om te zien, anderzijds voelden we ons toch niet helemaal op ons gemak omdat we middenin het veld stonden (de auto stond aan de andere kant van een drukke N-weg op enkele honderden meters) omdat de bliksem soms tot honderden meters van de bui insloeg.
Toen de inflow er eenmaal in kwam begon de bui af te drijven en wisten we dat we veilig stonden. We maakten nog enkele foto’s van de supercell, die inmiddels downburstachtige verschijnselen kreeg. Witte schermen van hagel kwamen in een smalle strook naar beneden.
Later bleek er aanzienlijke schade te zijn aangericht in de omgeving van Alzey (Framersheim). Vanwege de kans op grote hagel zijn we de bui niet meer doorkruist, maar genoten we nog even na van het machtige aambeeld.
De aangerichte schade in de omgeving van Alzey (Framersheim). Foto afkomstige uit Duitse media.
Rond 20 uur werd langzaam weer koest gezet richting het westen, waar ons een koud biertje bij een bierbrouwerij stond te wachten. We brachten een proost uit op deze prachtige chase die mooie ervaringen en inzichten heeft opgeleverd. Iets na middernacht arriveerden we weer op de carpoolplek bij Eindhoven waar onze wegen scheiden. Op naar de volgende!
twitter.com/PaulBegijn - Natuurmonumenten - Zuidwestelijke Delta
