Op den duur waren we blij met 32 graden en een beetje wind.
Bericht van: Cees-Rotterdam , 15-07-2015 09:24
Ben een paar dagen terug van een vakantie in Umbrië, van 27 juni t/m 11 juli. Umbrië is een streek van Italië , zuidoostelijk van Toscane en ongeveer 100 tot 200 km noordelijk van Rome. Mooie streek, wat bosrijker dan Toscane en minder toeristisch. Natuurlijk reken je op warmte als je daar heen gaat. Als het ongeveer 30 graden is in de middag en er staat een klein beetje wind, dan is het heel goed uit te houden. Zo begon onze vakantie ook. Wij hadden een plek in het heuvelland op ongeveer 400 meter (bij Pornello) en de eerste dagen genoot ik van de Italiaanse warmte: in de middag tussen 30 en 32 graden. Al snel ging de temperatuur verder omhoog; wij zaten daar op die hoogte nog relatief gunstig met middagwaarden van 34 tot 35 graden maar in de steden was het zinderend warm. Op 3 juli liepen wij in de middag om een uur of drie in Perugia en het deed me denken aan Moskou in 2010, waar was het toen 36 tot 37 graden was. Op de terugweg was gaf de autothermometer inderdaad lange tijd 37 graden aan.
Je zou zeggen: de Italianen zijn toch wel iets gewend? Ongetwijfeld, maar de hitte was ook daar televisienieuws; men sprak van “Caldo Africano” met temperaturen tussen 34 en 40 graden. En dat hield enige tijd aan. Waar wij zaten was het de hele tijd zonnig met temperaturen die dagen achter elkaar tot genoemde waarden opliepen. De Italiaanse bouw met dikke muren kon niet verhinderen dat het ook binnen tot boven 30 opliep in de woonkamer en een paar graden lager in de slaapkamer. (Nog net geen plaknachten) Op het feit dat je dagbesteding wel beperkt wordt door die hitte zal ik niet ingaan. Gelukkig hadden we een particulier zwembad heel dichtbij.
Is 14 dagen zonnig weer niet erg saai? Op den duur wel, maar het Italiaanse klimaat heeft wel een interessant aspect: lokale vorming van buien. Wij bevonden ons in een gebied met een vlakke drukverdeling met weinig wind. Wilde toestanden als in Nederland, met afwisseling van luchtstroming met alle extreme onstabiliteit en windschering die daarmee gepaard gaat waren daar niet te vinden. De sterke opwarming boven land deed echter wel zijn werk. Op een aantal dagen was buienvorming te zien, maar helaas kwam er geen enkele boven ons tot stand. De buien waren soms klein, maar op een gegeven moment kon ik de ijskap van een forse bui een de zuidoostelijke horizon zien; naar schatting 60 tot 80 km weg. Deze bui groeide verder aan maar door de heersende zwakke stroming uit N tot NW trok het geheel van ons weg. Later bleek deze bui tot in Rome te reiken en een grootte van ongeveer 100 km te hebben, althans het zichtbare gedeelte op de IR-satellietwaarneming; en dat betreft vermoedelijk het complete aambeeld hetwelk groter is dan het gebied waarin de neerslag valt.
De buien begonnen zich rond een uur of 3 te ontwikkelen, soms nog wat later en op onderstaande foto nog een kleine bui in ontwikkeling om 8 uur in de avond van 3 juli. Een mooi effect van de zon er achter.
Hoewel wij niet van de regen profiteerden, resulteerde een forse bui op kortere afstand wel tot een aangename toename van de wind in de late namiddag, zoals op 5 juli, toen er een forse bui noordwestelijk van ons tot ontwikkeling kwam. Om een uur of 6 was in de verte het onweer te horen, vermoedelijk op ongeveer 15 tot 20 km afstand. De zon verdween langzaam onder de ijskap van de bui. Onderstaande 3 foto’s heb ik genomen om ongeveer half 8, toen de bui nog prominent aanwezig was met de rand van de ijskap precies boven ons hoofd. Een situatie die maar heel langzaam veranderde,
Eerste foto, naar het zuiden genomen:
Recht omhoog zag ik dit (onder is oost):
In noordelijk richting strekt de bui zich ook ver uit:
Deze bui moet een flinke omvang hebben gehad; de afmeting van het aambeeld schat ik op minstens 50 km.
Op 7 juli trok een bui oostelijk van ons langs. In de avond om 9 uur zagen we de resten van het aambeeld zich uitstrekken tot over de westelijke hemel. De bewolking verbrokkelde en begon op te lossen en dat gaf dit mooie beeld, zo’n 10 minuten na zonsondergang.
Op 8 juli stak er een westenwind op in de middag en meteen zakte de temperatuur iets, tot 31 of 32 graden. En daarmee was het weer aangenaam warm.
Op 9 juli om kwart over 7 opnieuw een paar buien in de omgeving, nu weer in het zuiden:
En een laatste poging tot bui in het zuidoosten: 3937
Een omslag van het weer zat er niet in. De laatste dagen bleef er gelukkig iets meer wind en was de ergste hitte er even af. Hoewel we op de terugweg naar Rome op de 11e toch weer waarden van 35 tot 36 graden op de autothermometer zagen verschijnen. Om 20:45 stegen we vanuit Rome op uit deze oven, richting Rotterdam.
Groet,
Cees
Je zou zeggen: de Italianen zijn toch wel iets gewend? Ongetwijfeld, maar de hitte was ook daar televisienieuws; men sprak van “Caldo Africano” met temperaturen tussen 34 en 40 graden. En dat hield enige tijd aan. Waar wij zaten was het de hele tijd zonnig met temperaturen die dagen achter elkaar tot genoemde waarden opliepen. De Italiaanse bouw met dikke muren kon niet verhinderen dat het ook binnen tot boven 30 opliep in de woonkamer en een paar graden lager in de slaapkamer. (Nog net geen plaknachten) Op het feit dat je dagbesteding wel beperkt wordt door die hitte zal ik niet ingaan. Gelukkig hadden we een particulier zwembad heel dichtbij.
Is 14 dagen zonnig weer niet erg saai? Op den duur wel, maar het Italiaanse klimaat heeft wel een interessant aspect: lokale vorming van buien. Wij bevonden ons in een gebied met een vlakke drukverdeling met weinig wind. Wilde toestanden als in Nederland, met afwisseling van luchtstroming met alle extreme onstabiliteit en windschering die daarmee gepaard gaat waren daar niet te vinden. De sterke opwarming boven land deed echter wel zijn werk. Op een aantal dagen was buienvorming te zien, maar helaas kwam er geen enkele boven ons tot stand. De buien waren soms klein, maar op een gegeven moment kon ik de ijskap van een forse bui een de zuidoostelijke horizon zien; naar schatting 60 tot 80 km weg. Deze bui groeide verder aan maar door de heersende zwakke stroming uit N tot NW trok het geheel van ons weg. Later bleek deze bui tot in Rome te reiken en een grootte van ongeveer 100 km te hebben, althans het zichtbare gedeelte op de IR-satellietwaarneming; en dat betreft vermoedelijk het complete aambeeld hetwelk groter is dan het gebied waarin de neerslag valt.
De buien begonnen zich rond een uur of 3 te ontwikkelen, soms nog wat later en op onderstaande foto nog een kleine bui in ontwikkeling om 8 uur in de avond van 3 juli. Een mooi effect van de zon er achter.
Hoewel wij niet van de regen profiteerden, resulteerde een forse bui op kortere afstand wel tot een aangename toename van de wind in de late namiddag, zoals op 5 juli, toen er een forse bui noordwestelijk van ons tot ontwikkeling kwam. Om een uur of 6 was in de verte het onweer te horen, vermoedelijk op ongeveer 15 tot 20 km afstand. De zon verdween langzaam onder de ijskap van de bui. Onderstaande 3 foto’s heb ik genomen om ongeveer half 8, toen de bui nog prominent aanwezig was met de rand van de ijskap precies boven ons hoofd. Een situatie die maar heel langzaam veranderde,
Eerste foto, naar het zuiden genomen:
Recht omhoog zag ik dit (onder is oost):
In noordelijk richting strekt de bui zich ook ver uit:
Deze bui moet een flinke omvang hebben gehad; de afmeting van het aambeeld schat ik op minstens 50 km.
Op 7 juli trok een bui oostelijk van ons langs. In de avond om 9 uur zagen we de resten van het aambeeld zich uitstrekken tot over de westelijke hemel. De bewolking verbrokkelde en begon op te lossen en dat gaf dit mooie beeld, zo’n 10 minuten na zonsondergang.
Op 8 juli stak er een westenwind op in de middag en meteen zakte de temperatuur iets, tot 31 of 32 graden. En daarmee was het weer aangenaam warm.
Op 9 juli om kwart over 7 opnieuw een paar buien in de omgeving, nu weer in het zuiden:
En een laatste poging tot bui in het zuidoosten: 3937
Een omslag van het weer zat er niet in. De laatste dagen bleef er gelukkig iets meer wind en was de ergste hitte er even af. Hoewel we op de terugweg naar Rome op de 11e toch weer waarden van 35 tot 36 graden op de autothermometer zagen verschijnen. Om 20:45 stegen we vanuit Rome op uit deze oven, richting Rotterdam.
Groet,
Cees