Zaterdag, 21 juli 2012

Na een erg koude (11,4 graden) nacht ontwaakten we onder een diepblauwe hemel waarin stapelwolken werden gevormd. Deze werden snel talrijker en gingen zich uitspreiden tot Stratocumulus waardoor er een zwaarbewolkt weertype tot stand kwam. Er werden echter geen buien meer gevormd op een enkele verdwaalde druppel na. De aangevoerde lucht was nog steeds koud waardoor we het moesten stellen met onderkoelde maxima van 20,8 graden. Gelukkig was de wind vrij zwak met niet meer 19,3 km/h uit het noorden. Alle wolken werden door thermiek gevormd en tegen de avond losten deze dan ook op zodat we de laatste uren van de daglichtperiode van helder tot lichtbewolkt weer konden genieten. Terwijl de laatste Cumulus fractus plukjes in het niets oplosten verschenen er in het westen wat sluierwolkjes die wellicht de voorbode zijn van een zwak warmtefrontje. Dit zou de komende dagen de zomer weer in het zadel moeten helpen maar voor het zover is moeten we weer een ijzige nacht trotseren. Het kwik zakte immers razendsnel tegen zonsondergang waardoor terrasjesweer alleen bij het kampvuur of dichtbij een op vol vermogen gestookte barbecue genietbaar was. We sloten af met een neerslagtotaal van 0,0 mm en kippenvel.

Zondag, 21 juli 2013

Het koufront dat gisteren in verzwakte vorm over onze hoofden is getrokken, was zeker niet het begin van een nieuwe eindeloze periode van te lage temperaturen en gure noordenwinden. Integendeel, we zijn vandaag weer in een subtropisch luchttransport terechtgekomen en het waren enkel de ochtendminima die nog een beetje koel waren met 14,8 graden. Daarna warmde het zeer snel op en het was slechts een kwestie van een paar uur voor we de tropische grens van dertig graden overschreden. Het ging tamelijk zwoel aanvoelen en er werden wat sluierwolkjes gevormd die een zwak hoogtefront leken te markeren. Eentje dat waarschijnlijk een onstabiele luchtmassa begrensde, want ten zuidwesten van dit front werden tijdens de namiddag imposante onweersbuien gevormd die onderandere in het noordwesten van Frankrijk flink huishielden. Ten noorden van dit front zag alles er zeer stabiel uit met zelfs uitgestrekte Stratusvelden die onderandere in Groot Brittanië prominent aanwezig waren. In Malderen kwam het enkel tot deze sluierwolkjes hoewel we volgens de analysekaarten technisch gezien nog net in de onstabiele luchtmassa zaten die voor zwaar onweer zorgde. Dit was meteen ook een verklaring voor het zwoele en benauwde karakter ven het weer, want van een luchtig briesje en aangename zomerwarmte was eigenlijk nog maar nauwelijks sprake. Het warmde op tot 33,4 graden terwijl we de voorbije weken toch al 'aangenamere' dertigers hebben meegemaakt. De warmte bleef tijdens de avond hangen waardoor veel mensen uiteindelijk niet meer wisten waar kruipen van de benauwdheid. Er volgde echter een prachtige zonsondergang met knaloranje oplichtende sluierwolkjes waartegen de blauwe lucht een zeer mooi contrast vormde. Bij zonsondergang was in het zuidwesten de ijskap van het Franse onweer te zien, maar dit zou voor ons voorlopig geen gevolgen hebben daar de wind uit de andere richting waait en het enkel om restanten ging. We hielden het dus bij die 0,0 mm als neerslagtotaal.

Maandag, 21 juli 2014

Na al het onweers"geweld" van de afgelopen 24 uur was het vanochtend terug een en al Novemberiaanse kalmte met een Stratus wolkendek terwijl het was afgekoeld tot 16,9 graden. De bewolking brak snel open en maakte plaats voor Cirrus en Cirrostratus, maar we hadden deze wolkennamen nog maar amper genoteerd of de Stratuswolken waren daar weer en ze onttrokken alles aan het oog. Deze keer was het een wat chaotisch wolkendek waarin ook Stratus fractus hing en waar basissen van Cumulus congestuswolken in herkenbaar leken te zijn. Wie op het juiste moment in de juiste richting keek en een bril op de juiste sterkte had, kon nog een mini- opklaring spotten voor die weer weg was, en daar was een nogal melkachtige bovenlucht met Cirrusbewolking in te zien. Het grijze en sombere weertype hield aan tot een eind in de namiddag waardoor de maxima bescheiden bleven met 22,7 graden. Daara werd de bewolking langzaam dikker en begon het te motregenen terwijl de gelukkig zwakke noordenwind voor extra afkoeling zorgde. Eerst motregende het aan een intensiteit van 1 druppel per vierkante meter per uur, daarna twee, dan drie enzoverder terwijl we nog steeds een dikke laag van Stratus fractus bleven zien. Omstreeks 20H kwam het plots tot een wat zwaardere bui gevolgd door lichtere regen die een groot deel van de avond bleef aanhouden die hierdoor in druilerige omstandigheden en een pure herfstsfeer verliep. De neerslag bleef desondanks beperkt tot 0,2 mm.