Verslag loop en ren-chase Medebach (D) 25-07-2015
Bericht van: RemcoF (Amstelveen) , 08-08-2015 17:47
Van 20-27 juli verbleven wij in CenterParcs in Medebach in het Sauerland. Mooie omgeving en
natuurlijk was de hoop op een onweersbui in het
berggebied groot, alleen de kansen waren klein.
Vrijdagavond 24 juli leek het er dan toch van te
komen, aan de vooravond van een dag met heel veel
wind. De hele avond werden de radarbeelden op de
voet gevolgd, en had ik regelmatig contact met o.a.
Hein en Erwin. Helaas leken actiefste buien W/NW
langs te trekken, precies de richting waar ik geen
zicht op had. Tot er een cel ontstond bij Frankfurt
die precies in mijn aanvoerrichting leek te liggen.
Dat werd dus spannend, en de cel bleef precies
op de juiste koers.
Aangezien ik weinig kennis had van de omgeving
werd er afgezien van een auto-chase, niet in de
laatste plaats omdat kleine afstanden in de bergen
een lange tijd kunnen duren om te bereiken.
Dus werd om middernacht de apparatuur opgepakt
en begon de loopchase van nog geen 10 minuten
naar het uitkijkpunt van het park, waar ik al
uitgezocht had dat ik daar een prima zicht had
vanaf het Oosten tot aan het Zuidwesten.
Camera werd op statief gezet. Even goed kijken waar
de cellen zich ongeveer bevonden en hup... oh..
draadontspanner niet te vinden. Zoeken, wat schelden,
zenuwachtig worden. CG's in de verte maar waar was
dat ding nou?. Ergens in een ondervakje van de tas
weggestopt waar ik hem normaal nooit opberg.
Camera gericht op de cel ten Z van mij,
scherpstellen en dan maar hopen dat het ging lukken.
Nog geen 2 seconden later had ik al beet! (foto 1)
Nog nooit heb ik meteen op mijn eerste foto al beet
gehad. Daarna lukte het nog een paar keer tot de cel
stopte met CG's produceren. Niks aan de hand want de
volgende diende zich al aan.
In het licht van de ontladingen waren steeds beter
shelfachtige structuren te zien, maar de mooiste
ontladingen daarbij vielen natuurlijk precies tussen
2 foto's in elke keer. Ondertussen waren er 2 Belgen
bij het uitkijkpunt aangekomen om ook van het onweer
te genieten, al heb je tijdens het fotograferen
natuurlijk weinig tijd voor een gedegen conversatie.
Ook moest ik nog meer dan anders goed opletten waar
het onweer zich bevond, iets wat zonder het stadslicht
wat ik gewend ben toch weer wat lastiger is.
En toen opeens een felle ontlading boven de berg net
ten Westen van mij. Net buiten de foto (laatste)
natuurlijk. Enkele seconden later de donder al en
het sein om te vertrekken. Normaal gesproken stap ik
met een chase rond dat moment in de auto, nu moest ik
nog teruglopen. Een andere felle ontlading met een
flinke dreun even daarna was het sein om toch maar
even een sprintje te gaan trekken. Met statief in de
handen en een zware rugzak op de rug niet echt mijn
hobby. Zeker niet bergopwaarts. In 5 minuten was ik
terug bij het huisje, precies voor de regen losbarstte
en het onweer ook in alle hevigheid losging.
Een aparte ervaring, omdat de donders in berggebied
toch even anders klinkt dan thuis tussen de flats of
bij het vlakke IJmeer bijvoorbeeld.
Al met al een chase die tussen de 1e en laatste foto
slechts 23 minuten heeft geduurd, maar toch 1 die ik
niet snel zal vergeten.
Gr, Remco
natuurlijk was de hoop op een onweersbui in het
berggebied groot, alleen de kansen waren klein.
Vrijdagavond 24 juli leek het er dan toch van te
komen, aan de vooravond van een dag met heel veel
wind. De hele avond werden de radarbeelden op de
voet gevolgd, en had ik regelmatig contact met o.a.
Hein en Erwin. Helaas leken actiefste buien W/NW
langs te trekken, precies de richting waar ik geen
zicht op had. Tot er een cel ontstond bij Frankfurt
die precies in mijn aanvoerrichting leek te liggen.
Dat werd dus spannend, en de cel bleef precies
op de juiste koers.
Aangezien ik weinig kennis had van de omgeving
werd er afgezien van een auto-chase, niet in de
laatste plaats omdat kleine afstanden in de bergen
een lange tijd kunnen duren om te bereiken.
Dus werd om middernacht de apparatuur opgepakt
en begon de loopchase van nog geen 10 minuten
naar het uitkijkpunt van het park, waar ik al
uitgezocht had dat ik daar een prima zicht had
vanaf het Oosten tot aan het Zuidwesten.
Camera werd op statief gezet. Even goed kijken waar
de cellen zich ongeveer bevonden en hup... oh..
draadontspanner niet te vinden. Zoeken, wat schelden,
zenuwachtig worden. CG's in de verte maar waar was
dat ding nou?. Ergens in een ondervakje van de tas
weggestopt waar ik hem normaal nooit opberg.
Camera gericht op de cel ten Z van mij,
scherpstellen en dan maar hopen dat het ging lukken.
Nog geen 2 seconden later had ik al beet! (foto 1)
Nog nooit heb ik meteen op mijn eerste foto al beet
gehad. Daarna lukte het nog een paar keer tot de cel
stopte met CG's produceren. Niks aan de hand want de
volgende diende zich al aan.
In het licht van de ontladingen waren steeds beter
shelfachtige structuren te zien, maar de mooiste
ontladingen daarbij vielen natuurlijk precies tussen
2 foto's in elke keer. Ondertussen waren er 2 Belgen
bij het uitkijkpunt aangekomen om ook van het onweer
te genieten, al heb je tijdens het fotograferen
natuurlijk weinig tijd voor een gedegen conversatie.
Ook moest ik nog meer dan anders goed opletten waar
het onweer zich bevond, iets wat zonder het stadslicht
wat ik gewend ben toch weer wat lastiger is.
En toen opeens een felle ontlading boven de berg net
ten Westen van mij. Net buiten de foto (laatste)
natuurlijk. Enkele seconden later de donder al en
het sein om te vertrekken. Normaal gesproken stap ik
met een chase rond dat moment in de auto, nu moest ik
nog teruglopen. Een andere felle ontlading met een
flinke dreun even daarna was het sein om toch maar
even een sprintje te gaan trekken. Met statief in de
handen en een zware rugzak op de rug niet echt mijn
hobby. Zeker niet bergopwaarts. In 5 minuten was ik
terug bij het huisje, precies voor de regen losbarstte
en het onweer ook in alle hevigheid losging.
Een aparte ervaring, omdat de donders in berggebied
toch even anders klinkt dan thuis tussen de flats of
bij het vlakke IJmeer bijvoorbeeld.
Al met al een chase die tussen de 1e en laatste foto
slechts 23 minuten heeft geduurd, maar toch 1 die ik
niet snel zal vergeten.
Gr, Remco
Een geslaagde chase is pas compleet als je hem deelt