Ik heb afgelopen nacht in mijn eentje het onweer gevolgd, waarbij ik ook een eindje op pad ben gegaan. En ik moet zeggen: dit was wel 1 van de spectaculairste onweren en chases die ik in mijn leven heb gezien/meegemaakt. Ik zal daarom voor 1 keer ook uitgebreid dit verhaal vertellen, voor de liefhebbers van chase-verhalen! Anders: Vooral niet lezen!!
Bijna traditioneel ga ik minimaal 1 keer per jaar een stukje rijden om een onweersshow te zien, dat heb ik afgelopen nacht ook maar weer eens gedaan. En kan ik er inmiddels ook steeds weer wat betere foto's bij maken, een leuke nieuwe hobby. Ik ben nogal angstig voor onweer en stop dus eerder te vroeg dan te laat met foto's maken. Toch was ik afgelopen nacht tot twee keer toe achteraf blij met het moment waarop ik besloot de auto op te zoeken. De eerste keer was nadat ik eindelijk, na een uurtje pogingen doen (en de verkeerde keuze eerst achter het voorste naar het WNW-en wegtrekkende en plots instortende complex aan te gaan), in de omgeving Utrecht ruim een half uur aan de rand van het volgende langstrekkende onweercomplex (vanuit Brabant) kon staan kijken en fotograferen. De bui breidde zich meermaals stukjes NO-waarts in mijn richting uit, om vervolgens weer wat terug te treden leek het wel. Het was een complete show, met geflikker, (zeer) felle CG's (na de overbelichte foto toch nog maar wat minder diafragma gedaan - zie wat er na bewerking nog uit te halen was; het origineel staat er achter), diepe dreunen (of moet ik zeggen knallen!), en af en toe een enorme crawler. Uiteindelijk kwam het toch te dichtbij naar mijn mening (na de inslag "in de boom" - geintje natuurlijk - dat was de laatste foto van veruit het succesvolste deel van de chase wat foto's betreft).
Ik besloot, zonder de buienrader eerst te bekijken, om enkele kilometers NO-waarts te gaan, om opnieuw vanaf vergelijkbare afstand te kunnen kijken naar het schampende systeem. Echter, onweersbuien zijn altijd "in beweging" en vroeg of laat gaat het verspringen of ontstaan er in de buurt ergens opeens nieuwe cellen. Dat is zeer vaak zo in een dergelijk "ontplofte" situatie als gisteren, is mijn ervaring. Op de volgende locatie heb ik nog enkele foto's gemaakt over een weiland vanaf een weggetje met bomenlaantje. Daarop kwam alleen een paar keer (zwak) weerlicht, dus die heb ik niet geplaatst. Toch merkte ik dat de wind vanuit het buiensysteem was gaan waaien (mogelijke convergentie-trigger boven mijn eigen hoofd) op mijn locatie in plaats van ernaartoe . Ook zag ik dat de structuur van de lucht en het buiensysteem rommeliger (minder gestructureerd en lijnvormig dan tot vlak daarvoor - zie de hele reeks foto's) was geworden. Ik vertrouwde het niet en mede door de matige locatie besloot ik de auto op te zoeken en richting Wageningen terug te gaan rijden. Ik wist dat er in ZO-NL en in Duitland nog westwaarts bewegende onweershaarden zaten, en was ook al best laat. En toen gebeurde dus wat ik altijd al vrees: ik zat nog geen paar honderd meter en een minuut in de auto, en er was opeens een geweldige klap ergens recht boven / naast mij (totaal verblind en geluid vrijwel exact gelijk). Het leek exact op het filmpje van Jeroen!! Ik schrok me dus helemaal te pletter en was erg blij dat ik niet meer buiten stond...
Vervolgens bleek er een in eerste instantie solitaire kleine maar venijnige onweersbui in omgeving Wageningen te zijn ontstaan, die tijdelijk tot een soort lijntje ontwikkelde min of meer evenwijdig aan de Utrechtse heuvelrug en vastgroeiend aan mijn eerdere complex. De eerste klap van 1 van de nieuwe cellen was dus gelijk raak zal ik maar zeggen. Vervolgens reed ik over de A12 en liet me treffen door dit lijntje. Kortstondig was er ook hagel, maar het waren vooral zeer harde korstondige slagregens, en de felle flitsen waren tijdelijk niet van de lucht.
Zo snel als dit er leek te zijn, zo snel trok het ook in activiteit afnemend naar het NW-en weer weg. Intussen was ik bij omgeving Wageningen terug gekeerd. Ik wilde eerst huiswaarts gaan, maar zag toen dat het weerlicht van het Limburgse laatste complex alweer zichtbaar was, en dit lag precies in de aanvoerrichting. In de buurt van Nijmegen was bovendien een kleine voorlopende cel ontstaan. Ik besloot van de berg dit naderende schouwspel gade te gaan slaan en nog een poging tot fotograferen te wagen. Toen gebeurde wat ik ook altijd vrees. Het onweer maakt een "sprong". Terwijl ik net het idee kreeg dat het de moeite waard werd om foto's van het naderende onweer te maken (zie de laatste foto - ik had toen al twintig minuten staan kijken naar weerlicht, oplichtende structuren, enkele zeer verre CG's nog achter Nijmegen, en het luisteren naar diep dreigend gedreun en gegrom uit die richting), was er zich blijkbaar vlak ten oosten maar bijna recht boven mij een nieuwe zeer explosief ontwikkelende cel bezig te ontstaan. En die kondigde zich feitelijk slechts 1 keer op enige afstand aan. In nog geen twee minuten was er achtereenvolgens plotseling een redelijke onweersklap op slechts enkele kilometers afstand, begon het vrijwel tegelijkertijd te regenen (altijd een teken voor mij om weg te wezen, zeker vanaf hoogte), en terwijl ik een minuutje nodig had om de in auto te komen, was er een harde klap op ongeveer een kilometer. Terwijl ik blij was in de auto te zijn, besloot ik direct huiswaarts te keren, omdat ik graag droog binnen wilde komen. Toen ik nog geen minuut op weg was, volgde de tweede klap van de nacht ergens pal boven/naast mij (het was trouwens even nog weer droog - dus het was een droge klap). Deze was nog feller, harder en angstaanjagender dan de eerste. Opnieuw stond ik een minuut of twee daarvoor nog kalmpjes buiten te kijken! Oef, toch wel een beetje spannend was het.
Ik kwam nog net droog binnen. Direct erna volgde een uiterst agressieve onweersbui, met af en toe bijna stroboscopisch geflits, zeer zware neerslag (hagel?) en soms harde klappen. Bij het wegtrekken zal dit vast mooie plaatjes hebben opgeleverd, maar toen was ik er wel even klaar mee, ook gezien het tijdstip... Ik had het idee dat het onweer mij aan het chasen was haha!
Hopelijk vinden jullie de foto's ook de moeite - het verhaal moet je er maar uithalen!
Bijna traditioneel ga ik minimaal 1 keer per jaar een stukje rijden om een onweersshow te zien, dat heb ik afgelopen nacht ook maar weer eens gedaan. En kan ik er inmiddels ook steeds weer wat betere foto's bij maken, een leuke nieuwe hobby. Ik ben nogal angstig voor onweer en stop dus eerder te vroeg dan te laat met foto's maken. Toch was ik afgelopen nacht tot twee keer toe achteraf blij met het moment waarop ik besloot de auto op te zoeken. De eerste keer was nadat ik eindelijk, na een uurtje pogingen doen (en de verkeerde keuze eerst achter het voorste naar het WNW-en wegtrekkende en plots instortende complex aan te gaan), in de omgeving Utrecht ruim een half uur aan de rand van het volgende langstrekkende onweercomplex (vanuit Brabant) kon staan kijken en fotograferen. De bui breidde zich meermaals stukjes NO-waarts in mijn richting uit, om vervolgens weer wat terug te treden leek het wel. Het was een complete show, met geflikker, (zeer) felle CG's (na de overbelichte foto toch nog maar wat minder diafragma gedaan - zie wat er na bewerking nog uit te halen was; het origineel staat er achter), diepe dreunen (of moet ik zeggen knallen!), en af en toe een enorme crawler. Uiteindelijk kwam het toch te dichtbij naar mijn mening (na de inslag "in de boom" - geintje natuurlijk - dat was de laatste foto van veruit het succesvolste deel van de chase wat foto's betreft).
Ik besloot, zonder de buienrader eerst te bekijken, om enkele kilometers NO-waarts te gaan, om opnieuw vanaf vergelijkbare afstand te kunnen kijken naar het schampende systeem. Echter, onweersbuien zijn altijd "in beweging" en vroeg of laat gaat het verspringen of ontstaan er in de buurt ergens opeens nieuwe cellen. Dat is zeer vaak zo in een dergelijk "ontplofte" situatie als gisteren, is mijn ervaring. Op de volgende locatie heb ik nog enkele foto's gemaakt over een weiland vanaf een weggetje met bomenlaantje. Daarop kwam alleen een paar keer (zwak) weerlicht, dus die heb ik niet geplaatst. Toch merkte ik dat de wind vanuit het buiensysteem was gaan waaien (mogelijke convergentie-trigger boven mijn eigen hoofd) op mijn locatie in plaats van ernaartoe . Ook zag ik dat de structuur van de lucht en het buiensysteem rommeliger (minder gestructureerd en lijnvormig dan tot vlak daarvoor - zie de hele reeks foto's) was geworden. Ik vertrouwde het niet en mede door de matige locatie besloot ik de auto op te zoeken en richting Wageningen terug te gaan rijden. Ik wist dat er in ZO-NL en in Duitland nog westwaarts bewegende onweershaarden zaten, en was ook al best laat. En toen gebeurde dus wat ik altijd al vrees: ik zat nog geen paar honderd meter en een minuut in de auto, en er was opeens een geweldige klap ergens recht boven / naast mij (totaal verblind en geluid vrijwel exact gelijk). Het leek exact op het filmpje van Jeroen!! Ik schrok me dus helemaal te pletter en was erg blij dat ik niet meer buiten stond...
Vervolgens bleek er een in eerste instantie solitaire kleine maar venijnige onweersbui in omgeving Wageningen te zijn ontstaan, die tijdelijk tot een soort lijntje ontwikkelde min of meer evenwijdig aan de Utrechtse heuvelrug en vastgroeiend aan mijn eerdere complex. De eerste klap van 1 van de nieuwe cellen was dus gelijk raak zal ik maar zeggen. Vervolgens reed ik over de A12 en liet me treffen door dit lijntje. Kortstondig was er ook hagel, maar het waren vooral zeer harde korstondige slagregens, en de felle flitsen waren tijdelijk niet van de lucht.
Zo snel als dit er leek te zijn, zo snel trok het ook in activiteit afnemend naar het NW-en weer weg. Intussen was ik bij omgeving Wageningen terug gekeerd. Ik wilde eerst huiswaarts gaan, maar zag toen dat het weerlicht van het Limburgse laatste complex alweer zichtbaar was, en dit lag precies in de aanvoerrichting. In de buurt van Nijmegen was bovendien een kleine voorlopende cel ontstaan. Ik besloot van de berg dit naderende schouwspel gade te gaan slaan en nog een poging tot fotograferen te wagen. Toen gebeurde wat ik ook altijd vrees. Het onweer maakt een "sprong". Terwijl ik net het idee kreeg dat het de moeite waard werd om foto's van het naderende onweer te maken (zie de laatste foto - ik had toen al twintig minuten staan kijken naar weerlicht, oplichtende structuren, enkele zeer verre CG's nog achter Nijmegen, en het luisteren naar diep dreigend gedreun en gegrom uit die richting), was er zich blijkbaar vlak ten oosten maar bijna recht boven mij een nieuwe zeer explosief ontwikkelende cel bezig te ontstaan. En die kondigde zich feitelijk slechts 1 keer op enige afstand aan. In nog geen twee minuten was er achtereenvolgens plotseling een redelijke onweersklap op slechts enkele kilometers afstand, begon het vrijwel tegelijkertijd te regenen (altijd een teken voor mij om weg te wezen, zeker vanaf hoogte), en terwijl ik een minuutje nodig had om de in auto te komen, was er een harde klap op ongeveer een kilometer. Terwijl ik blij was in de auto te zijn, besloot ik direct huiswaarts te keren, omdat ik graag droog binnen wilde komen. Toen ik nog geen minuut op weg was, volgde de tweede klap van de nacht ergens pal boven/naast mij (het was trouwens even nog weer droog - dus het was een droge klap). Deze was nog feller, harder en angstaanjagender dan de eerste. Opnieuw stond ik een minuut of twee daarvoor nog kalmpjes buiten te kijken! Oef, toch wel een beetje spannend was het.
Ik kwam nog net droog binnen. Direct erna volgde een uiterst agressieve onweersbui, met af en toe bijna stroboscopisch geflits, zeer zware neerslag (hagel?) en soms harde klappen. Bij het wegtrekken zal dit vast mooie plaatjes hebben opgeleverd, maar toen was ik er wel even klaar mee, ook gezien het tijdstip... Ik had het idee dat het onweer mij aan het chasen was haha!
Hopelijk vinden jullie de foto's ook de moeite - het verhaal moet je er maar uithalen!