Het verbaast me al lang niet meer.
Lang geleden ging ik nog wel eens mee met groepswandelingen, maar omdat eigenlijk iedereen altijd maar stug doorliep zonder eens even stil te staan op een mooi plekje had ik daar gauw genoeg van.
Als ik dan even stopte voor een foto liep ik daarna lange stukken in m'n eentje, als dat ook nog eens een lange,rechte en saaie asfaltweg was voor mij de lol er helemaal af.
Toen ik eens een keer op zo'n wandeling de leiding wat betreft routekeuze had overgenomen was het geen probleem, na een paar foto's wachtte iedereen bij de eerste splitsing een stukje verder op mij, ook daar was het nog mooi zodat niemand zich moest vervelen.

Maar dat was een uitzondering.
(en hoe apart om te zien dat bijna iedereen strak voor zich uit kijkend over de brug heen fietst zonder ook maar even naar dit schouwspel te kijken)
Zullen die mensen gelukkig zijn of hebben ze alleen een ochtendhumeur?
Quote selectie