Okay. Eerst wat ergernis delen. Allereerst was ik vanmorgen bij de ondergelopen weilanden bij de Hilversumse Meent. Eigendom van Goois Natuur Reservaat. Het ondergelopen gedeelte van het weiland bedraagt 40 bij 40 meter.
Even getest en het ijs kraakte, maar het was schaatsbaar. Dus ik op de schaats, voor het eerst sinds 2013! Hoe lang is het wel niet geleden.
Het hemelse gevoel van het glijden op het ijs, zo treffend geschilderd door Schelfhout en ervaren door velen van onze voorouders. Het geluid van krakend ijs, het snerpende geluid van mijn vlijmscherpe schaatsen op het maagdelijk zwarte ijs.
En toen kwam hij. Een pseudopersoonlijkheid. Een mens wiens gebrek aan empathie en onredelijkheid op een dag als deze geen gelijke kent. De stoere, regelne..kende imitatie boswachter.
Ik moest dus van het ijs af, want ik verstoor de rust en hij was bang dat er dan een horde van andere schaatsliefhebbers zou komen.
Nou dat zou wat zijn, jonge kinderen die voor het eerst van hun leven even op het ijs kunnen. Veilig want het is daar 10cm diep. Het zou wat zijn als iemand een leuke ochtend beleefd op het ijs en geen enkel dier, plant of wat dan ook verstoord. En dat voor het eerst sinds 2013. Met weersvooruitzichten die de komende twee weken dramatisch zijn.
Onbegrijpelijk en onredelijk. Zoals jullie begrijpen, valt er met dit soort mensen ook geen gesprek te voeren. Helaas.
Ik moest dus verder en ging naar mijn vertrouwde plek bij het Naardermeer. Onderweg zag ik nog een ijsvogel. Zo prachtig. Snel mijn camera gemaakt, maar het diertje had andere plannen. En verdween in de bosjes. Ik wenste hem warme walmen toe.
Daar aangekomen zag ik op het ijs twee mannen praten. Hmmm. Zou het dan kunnen? Op verkenning gegaan en met de avontuurlijke mannen gesproken. Ze vertelden dat het ijs prima was en dat ze al een tijdje hun rondjes maakten. Een golf van euforie ging door me heen. Zo lang heb ik niet kunnen schaatsen, ik ben net een enorme pietlut tegen gekomen en dan nu toch nog schaatsen. Snel de schaatsen aangebonden. Om me heen gekeken, de mist maakte de wereld wat kleiner, spookachtiger en mystiek. Zwermen spreeuwen trekken over het bruinige ijs. Ik sta en maakt de eerste slagen. Wat een heerlijk gevoel. Zoiets verleer je niet! De kleine Aus volgt al snel en we maken ons eerste rondje. Zorgvuldig kijk ik waar de andere ondernemende liefhebbers hun sporen in het ijs achter lieten. Het ijs kraakt niet eens! Het ijs is glad en glijdt heerlijk. Met de wind in de rug, is het voor de kleine Aus lastig om te volgen. Ik verminder daarom mijn vaart en maak het rondje. Wat een genot.
De dooi van gisteren heeft het ijs dus goed gedaan. Eerder was namelijk de witte sloper uit de hemel langsgekomen en zijn verpestende uitwerking op het ijs achtergelaten. Maar nu ziet het er weer fraai uit.
Dit smaakt naar meer!
Even getest en het ijs kraakte, maar het was schaatsbaar. Dus ik op de schaats, voor het eerst sinds 2013! Hoe lang is het wel niet geleden.
Het hemelse gevoel van het glijden op het ijs, zo treffend geschilderd door Schelfhout en ervaren door velen van onze voorouders. Het geluid van krakend ijs, het snerpende geluid van mijn vlijmscherpe schaatsen op het maagdelijk zwarte ijs.
En toen kwam hij. Een pseudopersoonlijkheid. Een mens wiens gebrek aan empathie en onredelijkheid op een dag als deze geen gelijke kent. De stoere, regelne..kende imitatie boswachter.
Ik moest dus van het ijs af, want ik verstoor de rust en hij was bang dat er dan een horde van andere schaatsliefhebbers zou komen.
Nou dat zou wat zijn, jonge kinderen die voor het eerst van hun leven even op het ijs kunnen. Veilig want het is daar 10cm diep. Het zou wat zijn als iemand een leuke ochtend beleefd op het ijs en geen enkel dier, plant of wat dan ook verstoord. En dat voor het eerst sinds 2013. Met weersvooruitzichten die de komende twee weken dramatisch zijn.
Onbegrijpelijk en onredelijk. Zoals jullie begrijpen, valt er met dit soort mensen ook geen gesprek te voeren. Helaas.
Ik moest dus verder en ging naar mijn vertrouwde plek bij het Naardermeer. Onderweg zag ik nog een ijsvogel. Zo prachtig. Snel mijn camera gemaakt, maar het diertje had andere plannen. En verdween in de bosjes. Ik wenste hem warme walmen toe.
Daar aangekomen zag ik op het ijs twee mannen praten. Hmmm. Zou het dan kunnen? Op verkenning gegaan en met de avontuurlijke mannen gesproken. Ze vertelden dat het ijs prima was en dat ze al een tijdje hun rondjes maakten. Een golf van euforie ging door me heen. Zo lang heb ik niet kunnen schaatsen, ik ben net een enorme pietlut tegen gekomen en dan nu toch nog schaatsen. Snel de schaatsen aangebonden. Om me heen gekeken, de mist maakte de wereld wat kleiner, spookachtiger en mystiek. Zwermen spreeuwen trekken over het bruinige ijs. Ik sta en maakt de eerste slagen. Wat een heerlijk gevoel. Zoiets verleer je niet! De kleine Aus volgt al snel en we maken ons eerste rondje. Zorgvuldig kijk ik waar de andere ondernemende liefhebbers hun sporen in het ijs achter lieten. Het ijs kraakt niet eens! Het ijs is glad en glijdt heerlijk. Met de wind in de rug, is het voor de kleine Aus lastig om te volgen. Ik verminder daarom mijn vaart en maak het rondje. Wat een genot.
De dooi van gisteren heeft het ijs dus goed gedaan. Eerder was namelijk de witte sloper uit de hemel langsgekomen en zijn verpestende uitwerking op het ijs achtergelaten. Maar nu ziet het er weer fraai uit.
Dit smaakt naar meer!
„Et nul ne se connait tant qu'il n'a pas souffert, „C'est une dure loi, mais une loi suprème, „Vieille comme le monde et la fatalité, „Qu'l nous faut du malheur regevoir le baptéme, ~Et qu'a ce triste prix tout doit étre acheté. „Les moissons pour murir out besoin de rosée, „Pour vivre et pour sentir l'homme a besoin de pleura, „La joie a pour symbole une plante brisée, „Humide encore de pluie et couverte de fleurs."
