Gisteren zag ik haar voor het eerst sinds lange tijd. Mijn grote liefde...
Ik reed naar mijn werk en zag haar plots voorbij dartelen. Ik opende mijn raam, riep naar haar... maar ze keek niet om en snelde van mij weg.
Na een korte achtervolging kon ik haar inhalen. Ik snelde uit mijn wagen, liep in haar richting en riep haar nog eens na. Oh, wat was ze mooi. Fluweel zachte huid... Haar glinsterende blik trof me telkens opnieuw. Ik kwam haar dichterbij en verklaarde haar mijn liefde. Maar ik zag nauwelijks emotie in haar ijskoude blik. Ik nam haar in mijn armen en héél even... voor een kortstondig moment, was onze aanraking intens. Zowel warm als koud. Haar ijskoele houding smolt weg in mijn armen. Maar toen was ze weer weg. Even snel als ze gekomen was. Met tranen in de ogen reed ik weer verder naar mijn werk. Beseffend dat ik haar waarschijnlijk in lange tijd niet meer zou zien.
Verdrietig als ik was, was ik nauwelijks op de weg aan het letten. En toen gebeurde het... Een ongeluk komt altijd per twee. De jongere zus van mijn grote liefde stak de weg over... Ik zag haar te laat en ... pats... Heb haar van de weg gereden.
Ik vrees dat ik ze nooit meer zal zien... "Sneeuwvlokje" en 'Smeltend Sneeuwvlokje"...
Een mens zou voor minder depressief worden
Quote selectie