Veel bewolking zorgde voor een herfstachtige start van de dag. Er is de voorbije nacht trouwens een flinke portie neerslag gevallen en de talloze buien die zich over de Benelux verspreid hebben, gunden onze pluviometers nauwelijks rust. Ook de windmeters werden flink op de proef gesteld met rukwinden tot 51,5 km/h uit het west- zuidwesten. Te Malderen viel het qua neerslag echter nog mee, de buien trokken landinwaards en hadden pas ten noordoosten van deze locatie voldoende energie verzameld om spektakel te kunnen brengen. Wel kregen we bijzonder fraaie wolkenlandschappen te zien. Naarmate de dag vorderde, ontvingen de buien meer energie van de krachtige zon, maar werden ze steeds meer tegengewerkt door warmteadvectie in de hogere luchtlagen, waardoor ze uiteindelijk toch nog verzwakten en afstierven. Het tweede deel van de namiddag verliep dan ook droog en rustig bij steeds meer zon terwijl het neerslagtotaal bleef steken op een niettemin indrukwekkende 11,4 mm. De warmte advectie is afkomstig van een verse regenzone die ons morgen nog eens flink zal onderdompelen in nattigheid en tevens voor onweer kan zorgen. Voorlopig zijn er echter alleen Cirrus en Altocumuluswolken te zien die het naderende 'onheil' aankondigen. De wind is tijdens de avond opvallend in kracht afgenomen en zelfs bijna volledig geluwd. Stilte voor (en na) de storm?
Tijdens de ochtend was het nog heerlijk koel bij temperaturen die rond de 9,6 graden schommelden, maar de zon bracht hier tenmidden van de diepblauwe hemel al snel verandering in waardoor het na enkele uren weer puffen en zweten was bij temperaturen die 28,4 graden bereikten. Net als de voorbije dagen stak er overdag wat wind op, met snelheden tot 19,3 km/h uit het noordoosten. Bovendien werden er in het tweede deel van de namiddag wat stapelwolken gevormd, zij het dat deze terug beperkt bleven in aantal en omvang. Ze bleven aanwezig tot na zonsondergang, maar net als gisteren hadden ze weer de neiging om over te gaan in Stratocumulus castellanus. Hoewel deze bewolking wijst op een onstabiele atmosfeer, werden er ook vandaag geen buien gevormd en houden we het bij een neerslagtotaal van 0,0 mm. De rest van de avond verloopt erg zacht bij lichtbewolkte omstandigheden.
Het geduw en getrek langs de gisteren gepasseerde regenzone zorgde ervoor dat deze terug naar Malderen werd geslingerd en de bewolking vanochtend dus snel weer toenam. We kregen nu uitzicht op indrukwekkende Stratocumulus radiatus bewolking die meteen daarna gevolgd werd door Cirrus spissatus van de regenzone die ondertussen tot een occlusie was uitgegroeid. Dit alles werd ook nog eens geflankeerd met lange Altocumulusbanden die prachtig oogden. Het vervolg was minder mooi, want er werd meteen overgeschakeld op Nimbostratus waaruit de echter meer dan welkome neerslag haar onvermijdelijke intrede maakte. Veel stelde het niet voor, maar het aanhoudende grijze en druilerige weerbeeld zorgde ervoor dat dit een van de (veel) mindere dagen van deze lente is geworden. Ook tijdens de namiddag en avond bleef het grijs met sporadisch wat motregen waarbij er geen teken van opklaringen of zon te bespeuren viel. Dit was dan in schril contrast met het noorden van Nederland waar men vandaag niet één wolkje heeft kunnen waarnemen aan de diepblauwe lucht. Dat de temperaturen geen glansprestatie konden neerzetten was dan ook te verwachten, de waarden schommelden tussen 7,2 en 16,4 graden. Daar we ons nog steeds boven het lagedrukgebied bevinden, stond er weer een krachtige oostelijke stroming die de wolken snel voortjoeg. Op grondniveau liep de windsnelheid op tot 32,2 km/h uit het oosten. De laatste motregendruppeltjes van het etmaal brachten het neerslagtotaal niet verder dan een bescheiden 0,0 mm.
Vanochtend regende het nog lichtjes na onder een Nimbostratus wolkendek dat geleidelijk overging in Stratus. Kouder dan 3,6 graden werd het ondanks het thermische drama dat zich hier gisteren afspeelde niet. De Stratusbewolking ging daarna over in Stratus fractus met Altostratus erboven, en dit bleef zo voor de rest van de dag. Het hoeft dus met andere woorden niet gezegd te worden dat het opnieuw een zeer sombere en kille nawinterdag werd waarbij de temperatuur niet boven de 8,7 graden uitkwam. De wind kwam weer uit het koude noorden met snelheden tot 25,7 km/h terwijl er af en toe nog wat motregen viel. Tijdens de avond leek het opnieuw de goede kant uit te gaan toen de bewolking dunner werd, maar uiteindelijk zonder resultaat. Het wolkendek dikte later weer aan zodat het somber en kil bleef terwijl het neerslagtotaal bleef steken op 0,4 mm. Dankzij de wolken zullen we komende nacht gespaard blijven van nachtvorst ondanks de erg lage temperaturen die ons vandaag te beurt vielen.
Koud was het vanochtend niet bij minima van 9,7 graden, en er waren nog steeds brede opklaringen waardoor het er veelbelovend uitzag. In westen was een rij Stratocumulus castellanus wolken te zien die erop wezen dat de atmosfeer een stuk onstabieler is geworden. Deze werd echter gevolgd door Stratocumulusvelden die op hun beurt overgingen in Stratus waardoor de eerste helft van de voormiddag erg somber en kil maar droog verliep. Daarna ontstonden er weer opklaringen en ging de bewolking over in Stratus fractus. Deze ging op haar beurt over in Cumuluswolken die steeds verder opbolden. Tot buien is het echter niet gekomen en later werd de atmosfeer weer stabieler door warmte advectie vanuit het westen. Bij maxima van 19,8 graden en een niet al te krachtige west- noordwestenwind tot 29,0 km/h konden we van redelijk lenteweer spreken. De stapelwolken losten 's avonds op zodat er uiteindelijk alleen wat sluierbewolking overbleef toen we in kille omstandigheden het verkillende neerslagtotaal van 0,0 mm aflazen.
We begonnen de dag met een afwisseling van wolkenvelden en opklaringen waarbij de meeste bewolking uit Stratocumulus, Stratus fractus en Cumulus bestond. Het luchtruim was voor 5/8 met wolken bedekt waardoor er ook nog opklaringen waren. De zon voelde hierin erg warm aan, maar de aangevoerde lucht was ijzig koud waardoor het vooral in de noordenwind tot 25,7 km/h en uit de zon alles behalve gezellig aanvoelde. Tot overmaat van ramp gingen de stapelwolken uitgroeien waarna ze zich uitspreidden tot Stratocumulus waardoor het helemaal betrokken werd. Er vielen zelfs een paar regendruppels al waren die niet meetbaar (0,0 mm). Naar de avond toe loste de extra bewolking gelukkig op en werd het zonnig. Maar misschien was deze bewolking wel beter blijven hangen, want het werd overdag niet warmer dan 15,7 graden en de afkoeling kreeg nu vrij spel om ons naar een vorstige ijsheiligennacht te leiden. Het was tegen middernacht reeds afgekoeld tot 4,8 graden terwijl er geen wolkje meer te zien was en de wind volledig was weggevallen.
Na een gure nacht boordevol plensbuien keerde de rust vanochtend weer met een paar mooie opklaringen bij minima van 7,2 graden. Doch al snel dreven er weer wolken binnen vanuit het westen en binnen de kortste keren was alles dichtgeplamuurd met Stratocumulus en Cumulus. De wind spande weer flink aan en op sommige momenten kwam het tot striemende regenvlagen zonder dat de hoeveelheden overdreven waren. De hele dag door waren er Cumuluswolken die zich tot Stratocumulus uitspreidden en veel weg hadden van witte olievlekken die vanop de grond naar boven toe werden uitgegoten. Op de rand van zo'n vlek was er soms nog een opklaring te zien maar meer dan een paar minuten zonneschijn leverde dat niet op. De temperaturen waren dan ook navenant in de ook nog eens polaire luchtmassa met 14,1 graden. Voeg daar nog eens een krachtige westenwind tot 35,4 km/h aan toe en het was te begrijpen dat bioscopen en musea vandaag gouden zaken deden, voor zover ze niet werden omvergeblazen en over centrale verwarming beschikten. Op het einde van de namiddag klaarde het net als gisteren op door een combinatie van wegvallende thermiek en advectie uit een naderende regenzone. Het leek wel alsof de weersfilm van gisteren in herhaling werd afgespeeld want ook deze keer zagen we vanuit het westen Altostratusbewolking binnenschuiven met daaronder flinke hoeveelheden Stratus fractus bewolking. En dit proces ging ook weer gepaard met de nodige wind al leek die een (kleine) fractie minder hevig te zijn dan gisterenavond. Tegen zonsondergang begon het dan opnieuw te regenen en het voorlopige neerslagtotaal bedroeg 2,8 mm.
Bij minima van 8,2 graden hing er opnieuw overvloedige Stratus en Stratus fractus bewolking waaruit af en toe buien van fijne regen en motregen vielen. Het was uitermate somber en kil, maar een verbeterpunt tegenover het gure herfstweekend was dat de wind een stuk zwakker was. Hierdoor lagen de gevoelstemperaturen toch al een stuk hoger voor zover ze door een regenbui niet naar beneden werden gespoeld. Tegen de middag kwam de atmosfeer steeds meer in beroering door de krachtige zon en werd het voor de weersfotografen en onweerliefhebbers tijd om uit hun maandenlange coma te ontwaken. Er ontstonden namelijk opklaringen waartussen flinke Cumulonimbuswolken oprezen die prachtig afstaken tegenover de diepblauwe lucht en het duurde niet lang of het kwam tot een korte maar krachtige regenbui die werd afgesloten met een aantal daverende donderslagen. Daarna kwam het weer tot een opklaring waarin het door de krachtige zon, weggevallen wind en het vocht broeierig warm ging aanvoelen ondanks de lage maxima van 14,9 graden. Je kon haast voelen dat er wat in de lucht hing, en korte tijd later werden we inderdaad bekogeld door hagelstenen van ruim een halve centimeter die met een oorverdovend gekletter uit een inktzware lucht naar beneden kwamen. De hagel ging over in een stortbui met zeer dikke, tropische regendruppels en alweer kwam het tot een aantal donderslagen die alles op hun grondvesten lieten daveren. Veel tijd om te bekomen was er niet, want na een korte droge epiosode met ongeveer 40 seconden zonneschijn volgde opnieuw een luidruchtig salvo uit de weergoden hun hagelgeweer en kwam het weer tot een korte maar krachtige wolkbreuk die werd begeleid door onweer dat zowat boven ons ontstond. Nog interesanter was het ten zuiden van ons waar zich onder de donkere wolkenflarden opeens een windhoos vormde die zowat tot een derde van de afstand tussen de grond en de wolkenbasis reikte. De snel roterende slurf verdween na ongeveer een minuut en was meteen de eerste hooswaarneming op Londerzeels grondgebied. Daarna bleef het iets langer droog maar bleef de zon verborgen achter aambeeldbewolking. Het leek alsof alles achter de rug was, maar op de satellietbeelden was ondertussen te zien hoe zich langzaam maar zeker een buienlijn begon te ontwikkelen in het verlengde van de Thames welke pal over Londerzeel liep. Deze buienlijn vertoonde een hoge bliksemactiviteit en het duurde niet lang voordat het weer tot stortbuien kwam waarbij we de donder halverwege de eerstvolgende bui verschillende keren hoorden weergalmen. Onder de inktzwarte wolkenlucht waren de bliksemflitsen nu ook goed te zien, en dit onweer was nog maar net ten oosten van ons terecht gekomen of een nieuw exemplaar kondigde haar komst aan met zware knallen ten westen van ons. Toen we ons daarna weer tussen twee buien in bevonden kwam het terug tot onweer met een erg nabije blikseminslag. Daarna leeken we het dan toch gehad te hebben en bleef het bij gewone regenbuien die het neerslagtotaal aanvulden tot een indrukwekkende 13,4 mm. Wel zag de lucht er nog zeer dreigend uit met zeer dikke, anthracietkleurige Stratocumulus castellanus velden en zware Cumulus congestus wolken. De buien die daaruit vielen misten ons echter zodat het neerslagtotaal omstreeks 21H30 bereikt was.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.