Onder een nagenoeg wolkenloze hemel kreeg de zon nog meer kansen om het huidige weertype naar een zomers niveau op te krikken. Zo werd het na een (minder) frisse ochtend waarbij de temperaturen daalden tot 6,1 graden, maarliefst 21,8 graden warm in de namiddag. Een noordoostelijk briesje tot 19 km/h zorgde wel voor de nodige verkoeling waardoor tegen de wind beschutte plekjes in de zon de voorkeur van velen wegdroegen. Er verschenen in de namiddag ook een paar kleine stapelwolkjes, maar deze hadden weinig of geen betekenis voor de zon, een feit dat de komende dagen flink zal veranderen want een koufront dat momenteel nog ergens boven de Noordzee hangt, heeft de reis naar de Lage Landen reeds aangevat en zo zullen we morgen in de loop van de dag de bewolking zien toenemen waarbij er ook een spatje regen zou kunnen aan te pas komen naar de avond toe wanneer het ernstig verzwakte front over Malderen trekt. Daarachter vinden we een koude luchtbel in de hoogte terug die verbonden is aan de occlusie van de depressie waar het koufront bijhoort en deze zal hierdoor heraktiveren en een aardige plas regen voortbrengen op zondag. In België zou het om gewone regen gaan, vrij zwaar met tussenpozen terwijl Nederland reeds in de buien achter het front terechtkomen waar onweer kan opzitten. Deze buien zullen Malderen echter nooit bereiken want de depressiekern blijft daarna ter plaatse trappelen om daarna de biezen te pakken richting noordoosten. We komen dan in rustiger en droog weer terecht met stijgende temperaturen.
Een andermaal mooie en heldere zomerdag diende zich vandaag aan (inspiratie vinden om steeds hetzelfde te typen wordt met de dag moeilijker wanneer een blokkerend hogedrukgebied boven onze streken voor anker gaat). We begonnen terug met wat dunne nevelsliertjes boven de velden die al snel de duimen moesten leggen voor een brandende zomerzon die het kwik meteen wist op te drijven van 10,3 graden in de ochtenduurtjes naar 28,3 graden in de late namiddag, maar de oost -zuidoostelijke wind was nog erg zwak met hooguit 16,1 km/h dus de maximawaarden zijn ongetwijfeld behoorlijk overdreven door het beruchte tuineffekt. Kort na de middag waren er een tweetal Cumuluswolkjes in miniatuurversie zichtbaar die echter net als gisteren door de dalende luchtbewegingen meteen weer platgewalst werden, wat we dan weer niet konden zeggen van de ijle vederwolkjes die op grote hoogte het Malderse luchtruim binnentrokken en de ganse dag stand hielden, maar erg indrukwekkend kunnen we hun optreden niet bepaald noemen: de zon had er geen enkele hinder van en de hoofdkleur was nog steeds diepblauw. Ongetwijfeld doen we dit morgen nog eens over bij iets hogere temperaturen, een situatie die tevens geldt tot halfweg volgende week wanneer de lagedrukvore ten westen van ons wat dichterbij komt en misschien wel een buitje kan triggeren, al dan niet voorzien van de nodige 'stroom'...
Meteen werden we vanochtend op een erg aktieve start getrakteerd toen het zowaar begon te onweren op Malderse bodem. Erg aktief was het onweer echter niet waarbij het aantal ontladingen op één hand was te tellen, maar de plensregens die korte tijd later naar beneden gutsten, waren wel de moeite waard. Ondanks het levendige weertype was er niet veel meer te zien dan een grijze Stratuslucht die de onweerswolken aan het oog onttrok dus het was zeker de moeite niet om ervoor uit bed te komen. Dit kan trouwens ook van de rest van de dag gezegd worden want het bleef voortdurend grijs, kil en troosteloos alsof we ons ergens in een doordeweekse herfstdag in november bevonden. Kort na de middag klaarde het eventjes op maar dit werd meteen afgestraft met gewone regen die het weersbeeld nog een stuk onaangenamer maakte. Nog een paar opklaringen deden tijdens de avond hun intrede waarbij de hemel erg onstabiele trekjes begon te krijgen (Stratocumulus castellanus, Cirrus en wat Cumulus) maar de buien die hiermee waren verbonden, hadden hun oogje laten vallen op het westen van het land waar zich vrij plots een paar compacte onweerscellen vormden die uitblonken in aktiviteit en hevigheid (de onweders in het oosten laten we even buiten beschouwing want die zijn daar de voorbije drie dagen eigenlijk nog niet weggeweest). Te Malderen bleef het rustig, en ondanks het grijze en kille weer overdag, was het 's avonds nog aangenaam toeven in open lucht, ook na zonsondergang. Warmere luchtmassa's die vanuit het oosten proberen door te dringen tot in Malderen zijn hier de oorzaak van. Niettemin moesten we het vandaag stellen met temperaturen tussen 15,4 en 20,6 graden, een heel verschil met gisteren en eergisteren.het onweer vanochtend en de regen na de middag goed waren voor 2,4 mm vers hemelwater, trouwens de eerste meetbare neerslag sinds 1 juni op deze lokatie. De wind hield het vandaag dan weer erg kalpjes met hooguit 17,7 km/h uit het west- noordwesten.
Vergeleken met de voorbije dagen leek het een wereld van verschil toen we vanmorgen onder een heldere hemel het daglicht zagen weerkeren. De zon was dan ook al snel van de partij en deed de temperatuur die vanochtend uitkwam op 12,3 graden, meteen flink oplopen. Na de middag werden er geleidelijk stapelwolken gevormd die naar de avond toe dreigende afmetingen aannamen en gezelschap kregen van Stratocumulus castellanus, maar tot buien is het op Malderse bodem niet gekomen. Het was overigens opvallend rustig met hooguit 12,9 km/h aan noordwestenwind terwijl de temperatuur in de late namiddag 29,1 graden aantikte. De stapelwolken zakten tijdens de avond als kaartenhuisjes in elkaar maar helemaal vrij van bewolking werd de hemel niet door toedoen van een aantal vliegtuigsporen die flink uitwaaierden en heel wat Cirrusbewolking genereerden. Niettemin was dit een erg fraai zicht toen de kunst- bewolking bij zonsondergang oplichtte in opvallende, feloranje kleurentinten. Eveneens opvallend was dat de warmte erg lang bleef hangen zodat het tot diep in de nacht ideaal terrasjesweer bleef, voor zover de muggen daarmee akkoord gingen. Met een neerslagtotaal van 0,0 mm loopt deze dag tenslotte ten einde.
Net als gisteren was het weer een grijs soepje vanochtend met veel Stratus en Stratus fractus hier in Kansas. In de verte verscheen ondertussen een donkere lucht die aan een naderende regenzone deed denken, maar toen even later het zwoele geroffel van de donder weerklonk wisten we natuurlijk wel beter. In welke richting de onweerszone hing was niet meteen af te leiden, maar vermoedelijk was dat het noordwesten. Nog geen half uur later werden we opgeschrikt door vertikale bliksems die nabij insloegen terwijl de onweerszone zich als een langgerekte squall aandiende. De neerslag liet niet lang op zich wachten en overviel ons toen we op weg waren om in positie te raken voor het onweer dat voor vanavond is voorspeld. We kregen felle regen, hagel (1 cm) en rukwinden nadat een indrukwekkende whalesmouth temidden van felle bliksemschichten voor heel wat spectakel zorgde. Het plaatselijke karakter van het onweer werd duidelijk toen de onder water gelopen wegen een paar honderd meter verderop plaats maakten voor een droge en stoffige omgeving. We kregen nu veel laaghangende wolkenflarden te zien die de uitgestrekte prairies in een spookachtige sfeer hulden. Vervolgens kwamen er dan opklaringen en werd het drukkend warm bij een mengelmoes van Cirrus, Cirrostratus, Altostratus en Cumulus humilis. In de late namiddag bevonden we ons in de buurt van Wichita waar we in een klein dorpje de verdere ontwikkelingen op de radar afwachtten. Dit werd uiteindelijk beloond met plotse en zeer explosieve convectie die tot een klassiek multicel onweer leidde. Hierin trad al snel organisatie op waardoor de geboorte van een eerste supercel een feit werd. De bui slaagde erin om een paar honderd meter achter onze rug een tornado voort te brengen, maar deze werd enkel door andere chasers opgemerkt. Wat volgde was erg veel wind en enkele hagelstenen van 3-4 cm grootte. Na een tijdje trad er bij klaarlichte dag een Egyptische duisternis in die zelfs de ervaren chasers onder ons met verstomming sloeg, maar de bui was niet meer zo actief dan de duisternis deed vermoeden. Ze was wel in staat om grote temperatuursverschillen voort te brengen waardoor de temperatuur op een gegeven moment binnen drie seconden van 30 naar een ruime 12 graden daalde. Na zonsondergang zorgde een indrukwekkend bliksemspectakel voor de nodige sfeer terwijl de radio voortdurend severe storm- waarschuwingen uitbraakte. De rust keerde na een tijdje weer en het werd droog terwijl er slechts enkele bliksemflitsen in de verte overbleven.
Ook afgelopen nacht bleven we niet gespaard van het buiengeweld en kwam het natte goedje op sommige momenten aan een behoorlijk tempo naar beneden. Daar de buien in een golvend front verwerkt zaten, was er ook veel bewolking wat op haar beurt voor erg zachte minima van 15,6 graden heeft gezorgd. Er volgde een erg sombere en verregende dag waarbij het er achter glas zeer guur en kil uitzag, doch in de buitenlucht voelde het net tropisch aan. Door de nabijheid van zeer warme lucht boven Duitsland kon het in Malderen immers opwarmen tot 20,4 graden terwijl de vochtige lucht het zelfs een beetje zwoel en plakkerig maakte. Soms hield het op met regenen, op andere momenten waren er felle buien maar de afwezigheid van de zon bleef de hele dag door een constante. Deze was op het einde van de namiddag slechts eventjes wazig te zien doorheen een tijdelijk wat dunner wordend Altostratus wolkendek. Naast dit alles viel ook de erg rustige atmosfeer op waarbij er vrijwel windstil was, al waren er tijdelijk nog een paar windstoten tot 11,3 km/h uit het zuiden. De onderste Stratus fractus wolken toonden een erg krachtige oostelijke stroming op geringe hoogte, maar de regen en buien werden wel degelijk vanuit het zuiden aangevoerd. Later op de avond ontstond er een erg actief buiencomplex bij Brussel, maar deze zakte korte tijd later in waardoor we vanuit Malderen enkel een zeer dreigende wolkenlucht te zien kregen. De bui leverde slechts wat gedruppel op en er volgde een droge episode van ongeveer anderhalf uur voordat het omstreeks 22H15 weer lichtjes ging regenen. Dit had echter niet veel invloed meer op het neerslagtotaal dat niettemin erg hoog was met 11,2 mm.
Er viel vanochtend geen wolkje te bespeuren in de heldere zeelucht en hierdoor koelde het afgelopen nacht af tot 9,7 graden. Wie zeelucht zegt, zegt ook vocht, en toen de zon daar haar stralen opwierp begon dit vocht omhoog te borrelen tot er stapelwolken ontstonden. Hier verstopte de zon zich vaak achter wat een wisselend weersbeeld opleverde met warme zonnige perioden en onaangenaam frisse schaduwintermezzo's. Het was voor de zonneliefhebbers dus hopen dat zo'n wolk niet voor de zon dreef tijdens één van de windvlaagjes die ook niet meteen warm aanvoelden met hun snelheden tot 38,6 km/h uit het westen. De maxima van 21,6 graden werden dan ook net tussen twee wolken door opgemeten. Tijdens de late namiddag zorgde de combinatie van warmte advectie en de zwakker wordende zon voor het uitsterven van de stapelwolken waarvan sommigen zich nog tot Stratocumulus konden uitspreiden. Ze maakten nu plaats voor fraaie Stratocumulus, Altocumulus en Cirruswolken die in het zachte avondlicht mooi tot hun recht kwamen. Eerst waren er stralenbundels tussen de wolken te zien door de aanvoer van vochtige lucht, bij zonsondergang stalen de avondkleuren de show en na zonsondergang dreven er uitgestrekte Altocumulus floccus velden binnen die eveneens de moeite om omhoog te kijken waard waren. Deze speelden haasje over met de halve maan, maar om van dit alles te kunnen genieten moest men wel de snel invallende avondkoelte trotseren. Ondanks het onstabiele en dreigende uiterlijk van de Altocumuli bleef het droog en konden we met een dagtoaal van 0,0 mm afsluiten.
Na een erg winderige maar droge nacht, begonnen we de dag in stormachtige omstandigheden bij minima van 10,0 graden. Stapelwolken en diepblauwe luchten wisselden elkaar snel af en in de loop van de voormiddag vielen er een paar korte buitjes die echter nauwelijks meetbaar waren. De wolken spreidden zich immers op geringe hoogte uit onder een temperatuursinversie en de atmosfeer deed stabiel aan. Dit dreigde eventjes uit te monden in een guur en somber weertype toen deze uitspreiding erg massaal werd, maar een uurtje later kregen we dan alsnog opklaringen bij een naar 4/8 teruglopende bewolkingsgraad. Na de middag waren er geen buien meer maar moesten we nog steeds opboksen tegen wilde windvlagen die met snelheden tot 51,5 km/h uit het west- zuidwesten elk restje zomergevoel dat nog in spleten of kieren zou kunnen zijn achtergebleven, vakkundig wegblies. Het was wachten tot de avond toen de atmosfeer weer enigszins tot rust kwam, maar ook dan was het nog steeds erg winderig. De wolken bleven nu beperkt tot Cumulus die zich in straten ging schikken welke zo ver uit elkaar lagen dat er vanuit Malderen maar een paar van zichtbaar waren. Dankzij de krachtige junizon kon het in deze omstandigheden nog opwarmen tot 18,5 graden. Na een lichtbewolkte avond sloten we af met 0,0 mm als neerslagtotaal.
.
Zoals verwacht en gevreesd was het vanmorgen volledig bewolkt met Stratus en Stratocumulusbewolking. Het was grijs en kil bij minima van 10,4 graden. De krachtige junizon was echter in staat om het ochtendgrijs op te ruimen waardoor we de bewolking zagen overgaan in gebroken Stratocumulus die daarna overging in een soort van Cumulus humilis bewolking. Het werd terug aangenaam zomerweer al moesten we vooral in de schaduw rekening houden met een erg schraal aanvoelende noord- noordoostenwind die snelheden tot 29,0 km/h haalde. Erg hoog waren de maxima dan ook niet met 20,9 graden al mogen we ons gelukkig prijzen tegenover de noordelijke delen van Nederland waar het onder continue Stratusbewolking niet warmer werd dan een 12 tal graden. Tijdens de avond koelde het terug snel af en begonnen er Stratocumuluswolken binnen te drijven vanuit het noordwesten terwijl er ook wat Cirrusbewolking te zien was.
Tijdens het eerste deel van de nacht kwam het ten westen van ons plots tot onweer. Niet zomaar een onweer, maar de derde bui die boven de Lage Landen uitgroeide tot een 'classic supercel'. Net zoals de andere exemplaren die we vroeger in Malderen gezien hebben ging ook deze gepaard met veel ontladingen hogerop in de wolk terwijl er nauwelijks CG's aan te pas kwamen. En het was terug een extreem hoge bliksemactiviteit met twee tot drie ontladingen per seconde. Deze omstandigheden lieten ook bij duisternis toe om een glimp van de wolkenstructuur op te vangen en deze was werkelijk adembenemend met shelfcloudachtige formaties die uit wel tien lagen bestonden en rond een kern heen leken te cirkelen welke vermoedelijk de mesocycloon was. Alweer gelukkig voor de Malderse vegetatie en bebouwing trok deze helepolis der vernietiging ten westen van ons voorbij en bleven we van schade gespaard. Daar waar men minder fortuinlijk was, kreeg men terug met stevige rukwinden en hagelbollen tot 7 centimeter te maken. Het onweers trok vrij snel weg waarna de rust weerkeerde in de zwoele zomernacht waarin het niet kouder dan 17,7 graden werd. Maar het was nog maar amper dag of nieuwe onweershaarden pakten zich samen boven het noorden van Frankrijk waar ze zich wisten te organiseren tot een MCS complex. Tijdens het begin van de voormiddag zag het er misschien onschuldig uit met enkel wat Cirrostratus bewoking en een luchtig briesje uit het zuidwesten. Maar al spoedig werd de lucht in het zuiden donkerder en even later weerklonken de eerste donderslagen in de donkere massa die door velden Stratocumulus castellanus werden geflankeerd. Uiteindelijk bleek dit echter geen al te gevaarlijk onweer te zijn en waren er nergens buienwolken die gingen roteren of ander kattenkwaad uitstaken. Het zwaartepunt van dit systeem trok ten oosten van ons voorbij en er waren een tiental wolk-wolk ontladingen te zien terwijl het tijdig aan een matige intensiteit ging regenen wat goed bleek te zijn voor 0,4 mm. Daarna klaarde het weer op vanuit het zuidwesten en ging het meteen drujkend en zwoel aanvoelen in de krachtige zomerzon die er weer doorheen brak. Het warmde snel op maar toch was het alweer een fractie koeler dan de vorige dag en haalden we nog maar 28,1 graden al voelde dit nog steeds als een ruime dertiger aan in de vochtige atmosfeer. Overal verscheen Stratocumulus castellanus en ten westen van ons trokken al vrij snel twee onweersbuien voorbij die de wind tijdelijk deden aanwakkeren en voor wat verkoeling zorgden. Daarna raakte het volledige luchtruim gevuld met Castellanus bewolking die geleidelijk overging in een extreem spectaculaire vorm van Asperatus bewolking. Het zag er nu werkelijk onaards uit door de zeer sterk golvende vormen en kleurencontrasten terwijl er in het zuid westen ook valstrepen van een regenbui te zien waren. De indrukwekkende wolkenstructuren gingen uiteindelijk weer weg maar in het zuiden werd de lucht nu dreigend donker en weerklonken er spoedig alweer donderslagen. Het begon lichtjes te onweren in Malderen terwijl het zwaartepunt van de bui richting Limburg trok. Daar groeide het echter uit tot een enorm MCS complex waarvan de ijskap zowat de hele Benelux bedekte. Vanuit Maldernen konden we nog net de zuidwestelijke rand van het monster zien met daarachter de blauwe lucht. De neerslag bleef nu netjes ten oosten van ons en er volgde een aangename zomeravond die niet te zwoel maar ook niet te koud was. Het laatste zonnelicht zorgde voor mooie kleurschakeringen (oranje achtig) toen deze op de ijskap weerkaatsten. Later ontwikkelden zich massaal Stratocumulus castellanus velden onder deze wolkenlaag die duidelijk aangaven dat de atmosfeer nog steeds onstabiel was ondanks de rust die de omgeving leek uit te stralen.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.