Zoals verwacht heeft ook afgelopen nacht geen enkele druppel neerslag opgeleverd voor het kurkdroge Malderen. Wel is er iets koelere lucht binnengesijpeld waardoor het tijdens de eerste uurtjes van de dag aangenaam vertoeven was buiten. Naarmate de zon hoger klom ontstonden er stapelwolken en steeg de hoop op een beetje regen, maar alweer bereikten ze het buienstadium wanneer ze reeds ver van het weerstation verwijderd waren. Met de stapelwolken kwam er ook een bries opzetten die steeds meer naar het noordoosten ruimde en voor aangename verkoeling zorgde. Het was immers opnieuw opgewarmd tot een tropische 30,0 graden. De minima van 18,0 graden werden pas tegen middernacht bereikt ipv 's ochtends. De vooruitzichtend zijn gelukkig hoopgevend voor de half verschrompelde Malderse vegetatie. Zo zal er op woensdag vanit het zuiden veel regen binnentrekken, aanvankelijk ordinaire regen maar in de nacht van woensdag op donderdag kan er ook verscholen onweer ontstaan tussen de regen terwijl op donderdag een nieuwe regenzone (depressiekern) zal volgen welke tegen de middag opnieuw onweer kan genereren dat via het oosten zal wegtrekken. Neerslaghoeveelheden worden in de orde van 35 tot 40 liter berekend, maar deze zullen wellicht nog bijgesteld worden vermits het nog veraf is. Vermoedelijk zal er een stuk minder vallen.
Het was vanochtend reeds erg druk in de media en de weerberichten door het vermeende "noodweer" dat op ons land afstevende. Buiten was het echter een stuk rustiger: enkel de broeiierige atmosfeer en de middelhoge wolkenvelden met hun typische kanteelvormige structuren gaven aan dat er mogelijk iets op til was. De bewolking nam vervolgens verder toe en halverwege de voormiddag plensten de eerste regendruppels neer op Malderse bodem. De neerslag had een eerder buiig karakter terwijl tevens opviel hoe fijne druppels met momenten werden afgewisseld door dikke, tropische regendruppels. Onweer was echter in de verste verte niet te bespeuren en onder betrokken hemel ging de buienmolen onverminderd verder onder een betrokken hemel en afgewisseld met droge perioden die telkens een tiental minuten duurden. Er moeten in totaal zeker een tiental van deze buitjes gepasseerd zijn waarvan sommigen een best wel pittig karakter hadden. De voorlaatste bui werd hierbij zelfs afgesloten door enkele donderslagen in de verte maar op dat moment was de hemel nergens dreigend of donker gekleurd waardoor het onweer moeilijk te localiseren was. Opvallend hierbij was de wind die tot op een paar honderd meter hoogte uit het noordoosten kwam terwijl alles daarboven nog uit het zuiden bleef komen. De donderslagen zelf en een analyse van de radarbeelden toonden aan dat een activerende cel zich net ten oosten en noordoosten van Malderen bevond en toen het later de Nederlandse grens overtrok, zich met andere onweerscellen groepeerde tot een squall line die ongeveer reikte van de omgeving van Roosendaal tot een vijftigtal kilometers voorbij de Duitse grens. Ter hoogte van Kleine Brogel was de squall in tweeën gesplitst met een onweersvrij gebied ertussen waar de onweersliefhebbers ongetwijfeld even hard moeten gevloekt hebben als hun collega's in Malderen. Wat later volgde was een lichte regenbui die overging in druilerige motregen onder een novemberiaans ogende avondhemel. Ondanks neerslag en bewolking konden we echter vrij zomerse temperaturen optekenen tussen 13,3 en 22,6 graden, terwijl de van zuid naar noordoost draaiende wind slechts 12,6 km/h haalde. De "zondvloed" leverde uiteindelijk 9,8 mm op als dagtotaal.
Vanochtend zag het er erg fraai uit met een heleboel verschillende wolkensoorten die elk op hun manier de zonsopgang zoveel mogelijk probeerden in te kleuren. Het kwik droeg ook haar steentje bij door het niet beneden de 14,6 graden te laten afkoelen. Het was een geschenkje van de weergoden voor de vroege vogels want uitgestrekte Stratusvelden lagen reeds op de loer en overvielen ons erg plots korte tijd later. Wat volgde was een sombere en herfstachtig getinte episode waar enige regen kwam bij kijken. Een tijdelijk gebeuren gelukkig want in de uitzonderlijk heldere lucht zag je reeds op ettelijke tientallen kilometers afstand de opklaringen verschijnen die voor ons bestemd waren. De regen die we net kregen hoorde bij een koufront en daarachter lagen reeds verschillende buien klaar die samen met de opklaringen naar Malderen gestuwd werden. De buien waren echter gehaast en erg kleinschalig van omvang waardoor we slechts af en toe korte stortbuitjes kregen waarvan de meest intense kort voor de middag langskwam. Tussen de buien door kregen we een indrukwekkend schouwspel van reusachtige stapelwolken te zien (Cumulus congestus) die fel afstaken tegen de diepblauwe lucht. Hierbij leek het net of je doorheen een polarisatiefilter naar boven keek. In de late namiddag leken de buien een stapje terug te zetten en kregen we aangenaam zonnig weer wat goed was voor kwikstanden tot 19,7 graden, maar deze periode werd meteen afgestraft toen de occlusie ons bereikte met een nieuwe lading regen, veel wolken en zelfs een weinig onweersaktiviteit. Het neerslagtotaal van 4,4 mm zal dit etmaal dus wellicht nog aangelengd worden. Naast regen, onweer en wolken was er ook veel wind met snelheden tot 46,7 km/h uit het zuidwesten.
Tijdens de ochtend was het even schrikken toen de bijna heldere hemel waarmee we gisteren de dag eindigden, bleek plaats gemaakt te hebben voor een betrokken versie die volledig uit Stratocumulus castellanus bestond. Wel was het vrij zacht bij minima van 11,4 graden. De bewolking hoorde bij een koufront, maar doordat deze zo vroeg op de dag over het land trok, konden hierop nauwelijks buien ontstaan waardoor Malderen het droog hield en andere delen van het land hooguit wat lichte regen of motregen kregen. Een heel eind ten noordoosten van ons zorgde datzelfde front dan weer voor knetterend onweer doordat het daar op het heetst van de dag arriveerde. Tegen de middag zaten we aan de achterzijde van het front waardoor het snel weer uitklaarde vanuit het zuidwesten en het geleidelijk koeler werd. De temperatuur kon hiervoor nog net 24,9 graden aantikken. De bewolking ging over in gebroken Stratocumulusvelden die vrij snel transformeerden in Cumulus humilis die de hemel een zomerse aanblik gaven, zeker met de diepblauwe lucht erboven. Minder zomers was dan weer de wind die met het arriveren van de eerste opklaringen snel ging aanwakkeren en tijdens de namiddag erg brutaal tekeer ging met snelheden tot 35,4 km/h uit het west- noordwesten. Het duurde tot laat in de avond eer de wind merkbaar verzwakte, maar helemaal gaan liggen deed hij niet. De Cumuluswolkjes bleven overigens opvallend lang hangen maar daar zit de lange daglichtperiode in deze tijd van het jaar wel voor iets tussen. Pas geruime tijd na zonsondergang verdwenen de laatste stapelwolkjes terwijl het weer flink afkoelde. De dag wordt hierbij afgesloten met 0,0 mm verse neerslag.
Bij het krieken van de dag waren er nog steeds sluierwolkjes aanwezig, maar ze waren nu veel geringer in aantal en omvang. Om een fraai gekleurde zonsondergang toe te laten waren ze nog voldoende vertegenwoordigd, en dit alles konden we bij aangenaam zachte minimumtemperaturen van 14,3 graden in ogenschouw nemen. Wat volgde was een zonovergoten voormiddag waarbij de sluierwolkjes geleidelijk verder afnamen en de opwarming zich flink doorzette. Tegen de middag verschenen dan alsnog onze vertrouwde stapelwolkjes terwijl de sluierbewolking weer lichtjes toenam. Opnieuw ging het om een niet- gesloten Cirrus- en Cirrostratusdek terwijl de stapelwolkjes het bij zeer bescheiden afmetingen hielden. De temperaturen hadden in deze omstandigheden en met dat noordoostelijk briesje tot 20,9 km/h erbij weinig moeite om naar een aangenaam warme 28,7 graden te klimmen. De stapelwolkjes gingen er naar de avond toe geleidelijk weer uit, maar de aambeeldvormige Cirrusplukken en enkele Altocumulus floccus wolkjes toonden duidelijk dat de lucht vrij onstabiel is geworden. Op de satellietbeelden waren inderdaad reeds onweders te zien die onder andere boven Parijs en net over de Duitse grens toesloegen. De zwoele, zuiders aandoende avondsfeer liep in Malderen echter op geen enkel moment gevaar waardoor we in rustige omstandigheden en met 0,0 mm als neerslagtotaal de nacht ingaan, op naar de volgende warme zomerdag...
Van de sluierwolken viel vanochtend (bijna) geen spoor meer te bekennen, en onder de open hemel is het alsnog afgekoeld tot 12,5 graden. Helemaal helder was het echter niet, want de 'natuurlijke' bewolking van gisterenavond heeft plaats gemaakt voor 'kunstmatige' condensatiesporen die niet meer oplosten en de hemel een typisch ruitjespatroon gaven. Het koufrontje lag reeds een eind achter ons, en de lucht was nu duidelijk vochtiger waardoor er gemakklijk stapelwolken werden gevormd die na de middag ook nog eens flink gingen uitgroeien. De wind kwam (alweer) uit het noorden en wakkerde aan tot 17,7 km/h. Het was ook een beetje minder warm dan gisteren, want het kwik hield het reeds voor bekeken bij 26,4 graden. De stapelwolken werden naar de avond toe weer kleiner waardoor de hoop op een weldadig regenbuitje (voor zover die er is geweest) snel weer verdween. Er bleef wat Stratocumulus over wat later eveneens oploste zodat we met een heldere hemel en wat sluierwolkjes eindigden. Deze hingen vooral in het zuiden en zuidoosten, waar het koufront geleidelijk overgaat in het warmtefront van een volgende depressie die te komende dagen weer tropische lucht naar Malderen zal stuwen. Het was iets koeler dan gisterenavond, maar we konden nog steeds genieten van aangenaam terrasjesweer bij temperaturen die pas tegen zonsondergang onder 20 graden doken. Zoals te verwachten was, eindigden we terug met een neerslagtotaal van 0,0 mm terwijl de voor zondag en maandag aangekondigde onweerbuien ook steeds meer uit de weermodellen verdwijnen.
Zoals verwacht werd het een verregende vroege herfstdag waarbij wooral tijdens de ochtenduurtjes veel neerslag viel met opvallend dikke druppels. Daarna was het eerder een afwisseling van motregen en lichte regen die uit een Stratus wolkendek viel. Deze bewolking ging af en toe over in Altostratus terwijl hij het ene moment veel dikker was dan op het andere. Soms waren er ook golvende structuren zichtbaar en vooral na de middag zag het er eventjes erg dreigend uit toen de bewolking vanuit het westen veel dikker en donkerder werd. Maar qua neerslag bleef het allemaal maar een flauwe vertoning die op het einde van de dag niet meer dan 1,8 mm heeft opgeleverd. De gure west- zuidwestenwind zorgde er echter voor dat elke regendruppel voor twee telde met haar snelheden tot 32,2 km/h. Tegen de avond werd het rustiger en droger terwijl de warme luchtmassa's over het land begonnen uit te stromen. Dit was reeds merkbaar aan de kilte die uit de lucht ging terwijl het kwik snel begon te stijgen naar 18,7 graden in de vroege avond. De minima werden dan ook al vroeg bereikt met 11,5 graden afgelopen nacht. De bewolking ging tegen zonsondergang over in Stratocumulus waardoor we af en toe de blauwe lucht al te zien kregen.
Na een prachtige, in okergele tinten gehulde zonsopgang stond ons een wisselvallige zomerdag te wachten. Het kwik is vanochtend gestrand op 12,5 graden en het luchtruim was gevuld met een chaotisch kluwen van Stratocumulus in Floccus- en Castellanusvormen, Stratus fractus, Cumulus en Altocumulus. De Stratus fractus wolkenflarden werden groter en gingen in de loop van de voormiddag over in een Cumulusachtige variant die nagenoeg het ganse luchtruim bedekte en voor een tamelijk somber weersbeeld zorgde. Gelukkig gingen ze tegen de middag weer over in afzonderlijke stapelwolken met opklaringen ertussen en werd het aangenaam zomerweer bij temperaturen die verder opliepen naar 21,7 graden. Bovendien was de wind veel minder krachtig dan afgelopen weekend met 29,0 km/h uit het west- zuidwesten als maximumsnelheid. De stapelwolken werden tijdens de avond kleiner en er bleef nog wat Stratocumulus en Cirrus over bij zonsondergang. De wind viel toen volledig weg, maar er daalde een zekere kilte neer over de omgeving waarin we het neerslagtotaal van 0,0 mm moesten optekenen.
Ondanks het buiige einde gisterenavond is er afgelopen nacht geen verse neerslag meer gevallen en gingen we de dag van start onder Stratocumulus en Stratus fractus bewolking. Af en toe viel er nog wat lichte regen maar aan een intensiteit van 30 druppels per vierkante meter per vijf minuten was deze maar amper het vermelden waard. Het werd bovendien weer droog terwijl er wat kleine opklaringen in het wolkendek ontstonden. Deze werden breder toen de bewolking overging in Altocumulus waarvan de compartimenten steeds fijner werden. Toen dit proces zover was gevorderd dat de zon genoeg warmte naar de begane grond kon sturen, kwam er echter thermiek op gang waardoor er stapelwolken werden gevormd. Dit zorgde tijdelijk voor een prachtig uitzicht waarbij de stapelwolken een mooi contrast vormden met de eerdergenoemde wolkenlaag die ook nog eens in een andere richting leek te bewegen. Op een gegeven moment knalden deze stapelwolken echter tegen een temperatuursinversie aan en was het uit met de pret: het werd somber en kil door uitspreidende bewolking. Van een opwarming was dan ook maar nauwelijks sprake, al bleef het wel droog en scheelde het ook al een stuk in de gevoelstemperatuur dat er nauwelijks wind stond. De snelheden bleven beperkt tot 23 km/h uit noordwestelijke richting. Op het einde van de namiddag werd de bewolking opeens vanuit het noordwesten aangevreten en werd het opeens volledig helder. De scheiding tussen de uitspreidende Stratocumulusvelden was zeer scherp en kwam erg onnatuurlijk over zeker toen we al een eindje in de opklaringen zaten en er in het zuidoosten een muur van stapelwolken te zien was die fel afstak tegen de heldere, blauwe lucht. Wat verderop naar het noordwesten begon er vervolgens Cirrostratus binnen te drijven die geleidelijk dikker werd, maar na een paar uur verdween deze bewolking weer zodat onze vrees op een somber vervolg ongegrond bleek. Er volgde een prachtige zomeravond waarbij het eerst nog opwarmde naar de uiteindelijke maxima van 19,0 graden maar vervolgens zeer snel ging afkoelen. De aangevoerde lucht was dan ook van polaire oorsprong en door het wegvallen van de wind zorgde dit voor stralingskoude die later op de nacht wel eens tot plaatselijke grondvorst zou kunnen leiden. Tegen middernacht was het reeds berekoud in de buitenlucht en bereikten we de uiteindelijke minima van 11,5 graden waarin we het neerslagtotaal van 0,0 mm konden optekenen.
Het was vanochtend lichtbewolkt met Stratocumulusveldjes die zich tegen een diepblauwe lucht aftekenden terwijl het vrij koel was bij minima van 11,8 graden. Deze velden werden geleidelijk talrijker en op de satellietbeelden was te zien hoe vooral Nederland met veel bewolking kreeg af te rekenen. In een noordelijke stroming kon je natuurlijk niet anders verwachten dan dat Malderen er spoedig ook aan zou geloven, en het grootste deel van de voormiddag verliep inderdaad in sombere en kille omstandigheden bij een 7/8 bewolkingsgraad. Na de middag werden er wat stapelwolkjes tussen de wolkenbrij gevormd en werden de opklaringen weer breder vanuit het noorden. De zon kwam er zo wat vaker bij en dit liet het kwik toe om nog naar 21,8 graden te stijgen. De wind was hierbij aan de zwakke kant en kwam vooral uit noord- noordoostelijke richtingen. Tegen de avond losten de stapelwolken volledig op zodat het terug nagenoeg helder werd op enkele overgebleven Stratocumulusbankjes na. Het voelde nu opvallend warm aan in vergelijking met de voorbije avonden wat op de aankomst van een nieuwe luchtsoort leek te wijzen. De wind kwam ook meer uit noordoostelijke richtingen zodat het om warmere landlucht leek te gaan. Een zwoele zomeravond werd het echter zeker niet, en nog minder zodra de zon onder was en het onder de open hemel snel afkoelde. Neerslag is er ondanks de winsseling der luchtsoorten niet gevallen zodat we nog maar eens met 0,0 mm moesten afsluiten.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.