Vandaag kwamen we opnieuw in warmere lucht terecht en onder toezicht van de kloeke junizon kon het kwik oplopen naar een net geen tropische maximumwaarde van 29,8 graden. Af en toe dreef er wat sluierbewolking voorbij maar tegen de avond werd het tijdelijk wat interessanter toen hoge wolkenzuiltjes (Altocumulus castellanus) vanuit het zuiden binnendreven, en deze de neiging hadden om verder uit te groeien, maar op dit ogenblik zijn ze alweer verdwenen en blijven de kansen op een bui of onweer van betekenis verwaarloosbaar klein. De ochtend verliep weer wat frisser met minimumtemperaturen van 13,7 graden. Volgens de weermodellen (GFS) zal morgen in de loop van de dag een warmtefront binnenschuiven met wat neerslag of buien erop, maar door de droge lucht onderin de atmosfeer is de kans groot dat deze regen zal verdampen voor hij de grond bereikt. Vanaf woensdag komen echter aktieve regen en onweerszones onze kant op die het begin van een duidelijke westcirculatie inluiden waarmee onze zomer van het ene uiterste in het andere zal vallen. We zullen namelijk de ene regenzone na de andere op bezoek krijgen terwijl de koele zeelucht de temperaturen flink zal onderdrukken.
Aan het sombere herfstweer van gisteren werd vandaag nog een flink vervolg gebreid. Zo zagen we het daglicht vanochtend weerkeren zonder dat er een zonnetje aan te pas kwam, terwijl de vertrouwde blauwe luchtkleur nog steeds vervangen was door grijs dat pas tegen de middag even werd onderbroken door een microscopisch kleine opklaring voordat het zich weer hermetisch sloot. Als positief kunnen we stellen dat het droog bleef en de naar noord gedraaide wind het bescheiden hield met hooguit 12,9 km/h. Temperaturen tussen 12,4 en 18,7 graden zijn echter niet meteen iets waar we trots kunnen op zijn eind juni, maar gelukkig begon het wolkendek tegen de avond tekenen van slijtage te vertonen: het ging over in Stratocumulus en ongeveer een uurtje voor het invallen van de duisternis kregen we dan alsnog de zon te zien. Onder een ondertussen opengetrokken hemel koelde het echter snel af tijdens de late avonduurtjes.
We begonnen de dag onder zeer brede opklaringen en dus een vrolijk zonnetje, maar in het westen lag een uitgestrekt veld Stratocumulus dat daar niet bleef liggen en in de loop van de ochtend dus opnieuw het luchtruim ging inpalmen. Hoewel de bewolking aanzienlijk is toegenomen, bleef het deze keer droog terwijl er ook wat kleine blauwe stukjes overbleven. De zon slaagde erin om zich hier regelmatig doorheen te worstelen en dit bracht vooral na de middag enige thermiek op gang waardoor zich enkele honderden meters lager prompt stapelwolkjes gingen ontwikkelen. Doordat deze ontstaan door instraling, vulden deze echter steeds iedere nieuwe opklaring op en het is dan ook niet verwonderlijk dat de namiddag alles behalve zonnig verliep. Niettemin hebben de temperaturen wat winst geboekt tegenover gisteren en haalden we waarden tussen 8,8 en 18,7 graden. De wind was tevens een stuk minder krachtig met pieksnelheden van 33,8 km/h uit het west- zuidwesten. Naar de avond toe ging de bewolking weer wat afnemen, en kregen we erg fraaie Altocumulusvelden te zien, een voorbode van een naderend koufront(je) dat vooral in Nederland van een weinig electriciteit voorzien was. De Malderlingen moesten het echter doen met laaghangende wolkenvelden (Stratus) die later op de avond op bezoek kwamen. Het neerslagtotaal van vandaag bedroeg 0,6 mm en werd reeds voor zonsopgang bereikt.
Tijdens de voormiddag zijn er weer heel wat Cumulus en Stratocumuluswolken aanwezig die zich naar de middag toe uitspreidden en het de zon op die manier knap lastig maakten. De wolken zorgden ervoor dat de minima een stukje hoger zaten met 13,0 graden, maar voor de meeste mensen werden ze niet als welkome gasten ervaren. Bovendien lieten ze tijdens de voorbije nacht wat neerslag achter, goed voor 0,2 mm. Gelukkig nam de bewolking na de middag opnieuw af om vervolgens over te gaan in mooiweerswolkjes (Cumulus humilis) die heel wat extra zonlicht doorlieten en het weersbeeld zomerser deden ogen. Spelbreker van formaat was echter de wind die de hele dag door flink tekeer ging en heel wat buitenaktiviteiten lastig maakte met haar snelheden tot 41,8 km/h uit het zuidwesten. De temperatuur werd er een beetje door in toom gehouden, al viel die 23,6 graden ook nog best te pruimen. Tijdens de avond ging de bewolking over in vormeloze Stratus fractus die mooi contrasteerde met het schemerlicht in het noordwesten, doch de wind bleef gewoon verderrazen tot laat in de avond.
De zomer liet zich door de buien van gisterenavond niet van haar stuk brengen, waardoor we vandaag weer uitgebreid van zon en warmte konden genieten. Het convergentielijntje bevond zich nu een eindje ten noordoosten van Malderen waardoor er vooral in Nederland een aantal onweersbuien zijn ontstaan. De oostelijke helft van België leek hier ook gevoelig voor te zijn, maar in Malderen waren het enkel stapelwolken die we te zien kregen. Neerslag viel er dus niet en de temperaturen hadden weinig moeite om van de ochtendlijke 16,5 naar een warme 27,5 graden op te lopen. Om de heethoofden onder ons af te koelen werd er in een west- noordwestelijk briesje tot 19,3 km/h voorzien. Tegen de avond maakten de stapelwolken plaats voor een relatief zeldzame nieuwkomer die de avondhemel na zonsopgang kwam opvrolijken. Namelijk de lichtende nachtwolken die op een hoogte van ruim 80 km voor Cirrusachtige bandjes en ribbelstructuren zorgden. Hoewel ze al enkele dagen over heel de Benelux worden waargenomen ontsnapten ze deze keer niet aan de aandacht van schrijver dezes. De wolkjes bleven tot diep in de nacht zichtbaar in zilverachtig witte kleuren terwijl we het etmaal in rustige omstandigheden zagen ten einde lopen. Het neerslagtotaal bleef uiteraard beperkt tot 0,0 mm.
Na ochtendminima van 12,7 graden opgetekend te hebben, bracht de zon hier al snel verandering in en was het kwik meteen gelanceerd om later vandaag op tropische waarden uit te komen. In een heldere hemel en met warme continentale luchtaanvoer was dat niet zo moeilijk en de maxima van 32,4 graden logen er dan ook niet om. De bewolking bestond uit een weinig Cirrus en een verdwaald Cumulusje, en dit bleef zo voor het grootste deel van de dag. De wind zocht bij dit alles het noorden op en haalde snelheden tot 19,3 km/h om later op de avond weer grotendeels weg te vallen. Een nieuwkomer op het weerstoneel waren de Altocumulusveldjes die tegen zonsondergang aan de westelijke horizon verschenen en reeds de eerste voorboden waren van een koufrontje dat ons in de loop van maandag zou bezoeken. Aanvankelijk werd hier behoorlijk wat onweer en regen op berekend, maar dat is er in de laatste modelruns helemaal uitgegaan waardoor het een rustige, droge en nog vrij warme dag belooft te worden. Van de warmte onweders die voor vandaag berekend werden, zal overigens ook niet veel meer in huis komen aangezien het etmaal er reeds opzit en er nog steeds niet meer dan wat Altocumulusveldjes en Cirrostratus te zien was die onder het goudgele licht van de laagstaande maan voorbijdreven. De moeite om pluviometers leeg te gieten (hoe moet dat ook alweer) werd ons met het dagtotaal van 0,0 mm terug bespaard.
Van de Stratusbewolking was deze keer niets te merken, en na een zwoele nacht bij minima van 16,9 graden stond er puur zomerweer op het programma. De hemel kleurde azuurblauw en de zon brandde hevig waardoor het kwik al snel boven de dertig graden uitsteeg. Na de middag werden dan zinderende maxima van 35,1 graden opgetekend, welke wel eens de hoogste van het jaar zouden kunnen geweest zijn. Later stak er een briesje op, maar erg veel verkoeling kon het niet brengen met haar snelheden tot 19,3 km/h uit het oosten. Gelukkig was de aangevoerde lucht nog vrij droog met een RV die na de middag rond 37% schommelde. Tijdens de avond werd het dan weer spannend toen er plots een zeer actieve onweerscel ontstond nabij de Franse grens en op ramkoers lag voor Malderen. Deze stierf echter vrij snel weer af waardoor we enkel de aambeeldbewolking mochten ontvangen. De avond verliep dus uitermate zwoel en rustig bij temperaturen die pas tegen zonsondergang weer onder dertig graden zakten.
Afgelopen nacht is het tot regen gekomen en we ontwaakten in een nevelige, grijze en natte omgeving. Het was zacht bij minima van 17,1 graden en het luchtruim had veel weg van een herfstdag met Stratus en Stratus fractus die een warmgrijze gloed uitstraalde. De bewolking was hardnekkig en bleef het grootste deel van de dag hangen. Wel werd ze tegen de middag wat dunner en met een electronenmicroscoop waren er een paar opklaringen zichtbaar die later zelfs met een gewone microscoop zichtbaar werden. Dit in Altostratus, Stratocumulus en Stratus fractus bewolking die de neiging kreeg over te gaan in Cumulus. De zonnestralen waren door de bewolking heen goed voelbaar en samen met de subtropische luchtaanvoer zorgde dit reeds voor tamelijk hoge maxima van 24,9 graden. De wind draaide naar het west- zuidwesten en haalde snelheden tot 27,4 km/h. Op het einde van de namiddag waren de opklaringen ook met het blote oog zichtbaar, en kregen we vooral sluierwolken te zien. Deze gingen in het zuiden over in een dreigende laag Altostratus met Cumuluswolkjes eronder, en het was hieruit dat er tijdens de avond wat regendruppels vielen. Deze waren echter niet meetbaar en voegden dus niets toe aan het neerslagtotaal van 0,2 mm. Later op de avond ontstonden er weer wat opklaringen en ging de bewolking over in Cirrostratus met wat Stratocumulus castellanus eronder. We waren nu goed en wel in de subtropische lucht gerarriveerd en het koelde vanaf dan vrijdel niet meer af. De natuur straalde een en al rust uit, en we stevenden af op een zwoele 'plaknacht'.
Tijdens het tweede deel van de nacht werden we letterlijk overspoeld door een zeer pittige buienlijn waar in Malderen echter geen onweer leek op te zitten. Het water kwam met bakken naar beneden terwijl het tussen de buien door tijdelijk iets minder hard regende. Tegen zonsopgang was het echter alweer droog zodat we de dag konden aanvatten in vriendelijke omstandigheden bij desalniettemin onvriendelijke minima van 10,8 graden. De bewolking bestond uit Stratus en Stratus fractus die geleidelijk in stukken werd gescheurd waarop we uitzicht kregen op een fraai wolkenlandschap waarin opbollende stapelwolken te zien waren. Niet meteen een teken van stabiliteit, en tussen de wolken werden dan ook losse wolkenflarden gevormd die onder invloed van de stijgende zon eveneens tot stapelwolken gingen uitgroeien. Deze verdwenen tijdelijk achter een Stratus wolkendek dat korte tijd later opnieuw aan flarden werd gescheurd. Daarna was het dan tijd voor het echte werk en begon het (onderandere in Brussel) flink te stortregenen vanuit het noordwesten. Deze bui werd gevolgd door gesloten bewolking die vooral uit Nimbostratus bestond en waaruit het af en toe matig ging regenen. Herfstweer op zijn best dus, want het warmde ook maar nauwelijks op al stond er gelukkig weinig wind met hooguit 5 km/h uit noordwestelijke richting. Tijdens de namiddag leken we het ergste achter de kiezen te hebben en kwam het nog maar sporadisch tot lichte buien terwijl er weer opklaringen verschenen. Op deze manier kon het kwik weer met mondjesmaat omhoog krabbelen zodat er nog een 17,3 graden inzat als maximumtemperatuur. De bewolking bestond nu uit Cumulus fractus en Cirrus waarbij de laatstgenoemde steeds nadrukkelijker aanwezig was en tijdens de avond overging in Altostratus. Dit was meteen de voorbode van een volgende portie hemelwater al hoefden we hier vandaag nog niet van wakker te liggen. Het neerslagtotaal bleef dus onaangeroerd maar het mocht er zeker wel wezen met 10,8 mm. Wat we dan weer niet van het kwik mochten zeggen want het koelde flink af tijdens de avond waardoor het tegen zonsondergang weer bijtend koud aanvoelde.
vrijdag, 27 juni 2014
Tijdens de nacht is de atmosfeer steeds onstabieler geworden en vanochtend zat zowat het ganse luchtruim vol met onweersvoorboden zoals Castellanus, floccus en consoorten met een sausje van Cirrostratus erover. Er is ook al een eerste buitje gevallen aan de vochtige omgeving te zien maar deze neerslag was amper meetbaar. Met minima van 14,5 graden was het erg zacht en ook de voormiddag verliep in klamme en alles behalve koude omstandigheden. Naarmate de dag vordere nam het aandeel sluierwolken toe en deze gingen over in Altostratus terwijl er ook meer Cumulus werd gevormd. Voorlopig nog niet met dreigende afmetingen en ook al liet de zon het afweten konden we toch nog maxima van 24,9 graden binnenrijven. Daarbij zorgde het slechts zeer zwakke noord- noordoostelijke briesje voor extra comfortgevoel door de windchill factor te beperken. Tegen de avond zagen we opeens een prachtige Asperatus wolkenstructuur opdoemen die werd geflankeerd door een dicht regengordijn wat verderop in het zuidwesten. Toen daar een bliksem uit tevoorschijn sprong konden we vrijwel met zekerheid zeggen dat er onweer in aantocht was. Toch was dit niet het geval want toen het zaakje in Malderen arriveerde ging het terug over in een gewone regenbui die niet eens zo actief was met 3,1 mm als uiteindelijk neerslag- en dagtotaal. Er volgden nog meer regenbuien na dit 'onweer' maar veel stelde het niet voor en uiteindelijk begon alles samen te klitten tot een gewoon regengebied dat het tot rond zonsondergang lichtjes liet druppelen. Aan de actieve radar te zien moet het elders in Vlaanderen nochtans tot een behoorlijke bliksemshow zijn gekomen. De enige lichtflits die we in Malderen nog te zien kregen was oranje, en afkomstig van de zon die door opklaringen in het westen nog eventjes tevoorschijn kon springen alvorens ze onderging. Het bleef rustig en droog al koelde het erg snel af en stak er een onaangenaam kille bries op.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.