Een blik door de ogen van mij als stormchaser, een uitgebreid fotoverslag van 22 t/m 24 juni
Besprekingen over Facebook, topdrukte in de Whatsapp groepen en zelfs op weerwoord werden de nodige kaarten gesmeten. 22 en 23 juni konden eventueel interresante dagen worden voor de structuur en vonkjes liefhebber. Na enkele dagen van forse onzekerheid kwamen alle modellen uiteindelijk met een vergelijkbaar scenario. Een Spaanse pluim setup stond op het progamma, met daarbij ook een klassieke onweers situatie. Gezien de eensgelijkheid en standvastigheid van deze setting heb ik besloten om de woensdag + donderdag vrij te vragen van het werk, en dat was maar goed ook!
22+ 23 juni 2016
Na een korte bespreking met mijn vriendin en tevens fanatiek stormchaser nemen wij contact op met Gijs De Reijke. ( Dat figuur moet zijn SDS voorlopig ook even buiten de deur houden). Aan het begin van de middag spreek ik af met Gijs om bij mij thuis de situatie nog een laatste keer door te nemen. Na een korte bespreking is er weinig veranderd, ons doelgebied zal Arras worden in Frankrijk. Alvorens wij de eerste kilometers richting het zuiden afleggen moeten wij natuurlijk wel het nodige ‘’ chasevoedsel ‘’ inslaan.
(Foto gemaakt met mijn mobiele telefoon.)
Zo gezegd zo gedaan. Het ritje naar het mooie zuiden kan beginnen... Voor de live updates op onze facebookpagina Level3stormchasers en mijn persoonlijke pagina Rick B. Fotografie moeten wij dit natuurlijk wel even laten weten... SELFIE!
Van links naar rechts:
Gijs De reijke > mijn wederhelft Marloes Steeman > ikzelf.
(Foto gemaakt met mijn mobiele telefoon.)
Na een korte stop boven Kortrijk hebben wij de auto voorzien van vers sap in de tank om vervolgens door te rijden naar Arras. In Arras zijn wij naar de standaard uitvalsbasis voor iedere chaser gegaan, de gele M. Niet veel later komt het eerste onweer op gang nabij Calais. Wij hebben de situatie een halfuurtje aangekeken; de CB + scherp afgelijnde updraft van de cell is vanaf onze positie in Arras duidelijk waarneembaar. Het besluit is gemaakt en een spoedritje richting Lille is gemaakt. Halverwege de rit blijkt dat de positie van een eventuele neerslagvrije basis goed waarneembaar moet zijn vanuit Hazebroek. Vanaf dit moment buigen wij dan ook af naar omgeving Hazebroek... Geen verkeerde beslissing geweest dus! Onderweg richting Hazebroek is in de verte een fraaie typerende MESO structuur zichtbaar.
Op dit moment rijden wij met een flinke gang recht op de RFD af, de structuren en contrasten worden fraaier met de minuut. Helaas ben ik niet in de gelegenheid om hier foto’s van te maken (er is tenslotte iemand de rijslaaf).
Een kleine 10 minuten later en 15 kilometer verder hebben wij niet ver van de snelweg zicht op een prachtige contrastvolle meso en RFD structuur boven een jong graanveld. De chase heeft zojuist een geweldige start gekregen!
Deze foto bestaat uit 15! verticaal gestackte foto’s die samen een grote panorama vormen. Een zeer indrukwekkend beeld om met je blote ogen te aanschouwen!
Een rasechte supercell!
Het circus komt met een rustig gangetje steeds dichterbij en smijt de nodige striaties en contrasten voor ons neer.
Een fraaie goed georganiseerde en tevens erg laaghangende wallcloud is zichtbaar onder de basis.
Het ding smeet vanaf zijn beginfase al de nodige CG+ ontladingen uit de gekrulde achterzijde van de updraft. Met mijn Diafragma op F22 was ik in de gelegenheid om een van deze ontladingen te vangen. Leuk plaatje, wel mocht ik een kudde stofkonijnen uit de foto clonen. Tijd om die sensor een poetsbeurt te geven ?
Spelletje, zoek de laatste dustspot en als prijs verdien je mijn onvoorwaardelijke respect.
(Invalid img)
Striaties, meso, wallcloud. Leuk beeld zo.
De bomen vormden een wat mindere compositie helaas. Tijd om van locatie te veranderen. De cell had last van een tijdelijke inkakker, de structuren waren minder uitgesproken en het was in de omgeving waar wij ons in bevinden ook lastiger om te chasen. Na enkele foto’s laten we het ding lopen en gaan wij over op een chase gericht op bliksemfotografie.
Eenmaal aangekomen bij de auto hadden we enkele bezoekers, misschien dachten ze dat mijn auto eetbaar was, lekker zal het niet zijn geweest.
De zon is bijna onder en we hebben geen haast aangezien de cellen waar wij het op gemund hebben nog vrij ver richting het zuiden gepositioneerd zijn. We rijden wat rondjes in de omgeving en maken nog wat kiekjes van onze supercell.
Na de bovenstaande plaatjes hebben wij rustig koers gezet richting het westen, de zee dus. Maar ook een stukje naar het noorden, De Panne. Prima fotolocatie en weer wat kilometers dichterbij huis.
Aangekomen op locatie pakken Marloes en ik op ons gemak de spullen die we nodig hebben voor enkele uurtjes vonkjes kijken op het strand. Gijs rent op dit moment al richting het strand en niet veel later hoor ik vaag gejoel en geschreeuw in de verte. Niet van de Belgen die op ditzelfde moment naar hun potje voetbal tegen de Zweden zaten te kijken. Nee, het gejoel van Gijs. Enigszins verbaasd pak ik snel de laatste spullen uit de auto en volg in zijn kielzog. Tussen de bebouwing van het stadje door krijg ik mijn grootste whatthefâck moment van het jaar. Voor mij hangt een wallcloud, maar niet zomaar eentje. Wat een prachtig ontwikkeld ding was dat om achter de bebouwing te zien opdoemen! Laat je net een supercell lopen voor wat bliksemshots, positioneeer je jezelf voor de meest georganiseerde wallcloud van het jaar!
Achter het ding waren de CG’s en daarbij behorende shelfcloud van het volgende systeem al zichtbaar.
Omdat hij zo leuk is.
De wallcloud trekt weg en raakt zijn fotogenieke fratsen min of meer kwijt. Dan maar focussen op de shelfcloud. Over luxeproblemen gesproken
Spiegeltje spiegeltje aan de wand, breng jij vanavond vonkjes aan land?
Kassa!
Het laatste beetje zonlicht ebt snel weg en maakt plaats voor een lichtshow van IC’s. En hey daar rechts, daar is onze wallcloud nog! Een ongewoon en tevens zeldzaam plaatje, een shelfcloud die probeert een wallcloud in te halen.
Passage van de shelfcloud verliep zonder bijzonderheden. Flink actief was het systeem wel, zeer veel IC ontladingen maar geen enkele CG was zichtbaar.
De aangroei aan de zuidzijde wilde wel een aantal vonkjes naar buiten gooien.
Ondanks de diverse CG’s die nu wel zichtbaar werden, besloten wij om richting mijn huis te rijden. CG’s op een flinke afstand hebben wij vaker gezien en zullen in nagenoeg geen enkel scenario voor een fraaie plaat zorgen. Op de terugweg richting huis hield ik contact met Jonas Piontek, een gerespecteerd stormchaser uit Duitsland wie onder de vlag van Gewitterjagd chased. Hij, samen met nog 3 van zijn teamgenoten, was ook onderweg naar Nederland om daar wat rust te pakken voor de chase van de volgende dag. Een slaapplek hadden ze niet dus vroegen ze of ze eventueel de nacht door konden brengen in mijn woning. ‘’As long you don't make a mess in my house :D’’ Onderweg naar Nederland was er in een vrij korte periode forse aangroei aan de zuidzijde van een bow echo. De jongens van Gewitterjagd willen deze bow ergens in de buurt van mijn woning opvangen, wij zelf gingen op ons eigen houtje verder.
De hierboven genoemde bow echo was op dat moment boven west Nederland voor het nodige bliksem geweld aan het zorgen. De aangroei van dit systeem zagen wij in de vorm van een prachtige meerlaagse shelfcloud met de nodige CG’s. Zo verziekt als wij zijn van alle vangsten dit seizoen laten wij deze shelf lopen. Deze keuze hebben we gemaakt omdat de shelf al vrij dicht genaderd was en een interresante fotolocatie niet haalbaar was. Het besluit is genomen, wij gaan voor wat bliksemfotografie tussen de molens van Kinderdijk. Een kleine corepunch verder en we belanden op bestemming.
IC,CC... Ah kijk.
Ondertussen blijven kleinschalige maar felle onweershaarden zich vormen in onze omgeving, we blijven nog eventjes staan.
De whales mouth was erg fraai om te zien bij deze cellen. De weerspiegeling in het water deed het ook leuk.
...
Intussen was het 03:30 uur, noem het ochtend, noem het nacht. Wat het ook was, wij hadden allemaal het zelfde idee, tijd voor wat slaap. Ik geef de jongens van Gewitterjagd mijn adress door en niet veel later ontmoeten wij elkaar bij mijn huis. Na een korte bespreking vertrekt Gijs naar huis en strompelt team beunhaas vermoeid mijn huis binnen. Na wat verhalen van het chaseavontuur van zowel Gijs, Marloes en mij, als dat van hen willen wij gaan slapen. Richting het noordwesten was nog wat weerlicht zichtbaar van een flinke cell boven de Noordzee. Ik besteed er niet veel aandacht aan en bereid mijzelf voor om te gaan slapen.
23 +24 juni 2016
Het is ondertussen 04:45 geworden. Jonas Piontek roept mij naar zijn slaapvertrek om met mij de huidige stand van zaken te bespreken. Het systeem boven de Noordzee trekt snel de kust binnen en buigt aardig af naar mijn streek. Zo gaar als een aangebakken schnitzel loop ik naar het zolderraam om te kijken of er iets leuks zichtbaar is. Na een vermoeiende wandeling op mijn trap kom ik aan bij het raam en moet ik toch even in mijn ogen wrijven. ‘’ Zie ik dat goed? Dit meen je niet. ‘’ een azuur-blauwe lijn is vlak boven de noordwestelijke horizon zichtbaar, een typerend beeld voor een naderende shelfcloud. ‘’Jonas, there is one fat-ass shelfcloud approaching. And it's coming in fast!‘’De rustige slaapverwekkende vermoeidsheids-sfeer sloeg snel om in een hectisch tafereel van 6 rondrennende mensen in mijn huis op zoek naar statieven, camera’s en overige rommel.
2 auto’s sterk, met mij als leider, rijden wij zonder enige vorm van slaap weg van huis op zoek naar een locatie om de shelfcloud op te wachten. Als eerste besluit ik om te stoppen langs de Noord in Albasserdam. Team A, bestaande uit Marloes, Bastian (Gewitterjagd) en ik, is al aangekomen op locatie. Jonas en de rest van zijn team is mij uit het zicht verloren in alle hectiek. Ik stuur Jonas onze locatie door in de hoop dat hij ons op tijd kan bereiken. Ondertussen hebben wij van team A zicht op een prachtig Undulatusveld met in de verte de opdoemende shelfcloud.
De fotolocatie was niet verkeerd maar kon natuurlijk beter. Na wat rijden en orienteren besloten Bastian en ik dat de molens van Kinderdijk voor een nagenoeg ideale setting konden zorgen met de naderende shelfcloud. Op locatie werden snel de camera’s ingesteld tot het moment dat een auto naast ons parkeerde en team brak uitstapte. Jonas: ‘’We just came here by accident’’.
Wij mochten tevens profiteren van een nagenoeg perfecte weerspiegeling in het water. Een haast surrealistische setting.
WAUW! Wat was dit mooi!
De klok slaat 5:30 uur in de ochtend en wij staan daar met onze spleetoogjes naar een geweldige shelfcloud te staren.
De shelf krijgt steeds meer goude kleuren van het dominanter wordende strooilicht van de zonsopkomst.
Verticale panoramastack van het shelfgeweld.
Zelfs de kromming van de shelf / arcus zit compositie-technisch op de juist plek.
Denk je alles gezien te hebben, komt er nog een prachtige diep-blauwe whales mouth over het landschap gesukkeld.
‘’ kijken we ook nog even achterom? ‘’
Na een geweldige fotosessie rij ik naar huis, verwerk ik de foto’s en mik ze naar de redactie van het AD. Daarna neem ik afscheid van onze Duitse aanhangselen die de chase voortzetten in het oosten van het land. Het is inmiddels 07:00 in de ochtend en ik krijg het verzoek van Gijs of ik naar hem toe wil rijden voor een intensieve Sqaullline ten zuidwesten van ons. 50 minuten rijden later sta ik voor het huis van Gijs en is de sqaull gedegradeerd tot kadavar. Jammer maar helaas, tijd voor koffie.
Na een halfuurtje koffie drinken rij ik terug richting Zwijndrecht met een net zo vermoeide Gijs en Marloes op de achterbank. Thuis aangekomen meteen in bed gedoken. Gijs en Marloes vallen in slaap, Rick natuurlijk niet. Dan maar het fotowerk van de afgelopen 12 uur processen. Maar ook dat is niet voor lang, er komt een klein maar fel celletje vol onweer onze kant op zetten. Gijs wakker geschud, terug de auto in.
Qua structuur een van de mindere cellen van de dag maar toch wisten Gijs en ik er enkele plaatjes uit te persen.
Lang stonden we niet op het piertje. De cell was snel stervende en wat stervende cellen vaker doen is als saluut positieve ontladingen uit de anvil knallen, gevaarlijke situatie dus.
Weer naar huis, uurtje geslapen(eindelijk), na een uur weer wakker door de plakkende warmte. Gijs snurkte nog 1 uurtje langer door, Marloes was schijndood en hebben wij zo lang mogelijk laten doorslapen.
Aan het begin van de avond zetten wij koers richting Eindhoven, de bekende HP supercell die in de omgeving van Weert voor veel schade heeft gezorgd is ons doelwit, maar niet voor lang. Dit aangezien mijn auto en ik niet van poffertjes houden en dus ook niet vergeleken willen worden met een poffertjespan. Uit de buurt blijven van dat ding en op afstand toekijken. Ondertussen is bijna de gehele chasegroep van level3 op pad, gezellige bende van chasers dus.
Later die avond pendelen we wat heen en weer in de omgeving al zoekende naar een goede fotolocatie. #Teambrak is beland aan een meertje en heeft zicht op de volgende vonkjes producer.
Positief geladen CG’s slaan sporadisch uit de anvil. Vaak op ruime afstand, deze is wat dichterbij. Voor de rest is het niet erg bijzonder en zijn we terug naar de veiligheid van onze auto’s gegaan.
In het kielzog van deze bui onstonden kleinschalige geïsoleerde elevated onweershaarden. Deze waren een stuk fotogenieker dan hun voorganger.
...
De volgende cellen passeren ons via de andere kant, helaas geen meertje als voorgrond, wel een modderige akker (roeien met de riemen die je hebt).
....
De cellen blijven elkaar netjes opvolgen. Rechts is de naderende intensieve IC kern van de volgende cell fraai zichtbaar.
...
Ophoepelen met dat ding, wij willen CG’s zien.
Volgende cell:
Achter onze rug werd nieuw geflits zichtbaar, enkele verse cellen waren actief met een gunstige ligging. Dichtbij zouden ze niet komen, maar wat leuke reflecties boven het meer konden voor een leuk beeld zorgen.
Het is ondertussen diep in de nacht en het gevoel van 45 uur wakker zijn (uitgezonderd de powernap van een uurtje) eist nu toch echt zijn tol. Snel naar huis nu wij nog fit genoeg zijn om te rijden.
Op naar de volgende chase...
Besprekingen over Facebook, topdrukte in de Whatsapp groepen en zelfs op weerwoord werden de nodige kaarten gesmeten. 22 en 23 juni konden eventueel interresante dagen worden voor de structuur en vonkjes liefhebber. Na enkele dagen van forse onzekerheid kwamen alle modellen uiteindelijk met een vergelijkbaar scenario. Een Spaanse pluim setup stond op het progamma, met daarbij ook een klassieke onweers situatie. Gezien de eensgelijkheid en standvastigheid van deze setting heb ik besloten om de woensdag + donderdag vrij te vragen van het werk, en dat was maar goed ook!
22+ 23 juni 2016
Na een korte bespreking met mijn vriendin en tevens fanatiek stormchaser nemen wij contact op met Gijs De Reijke. ( Dat figuur moet zijn SDS voorlopig ook even buiten de deur houden). Aan het begin van de middag spreek ik af met Gijs om bij mij thuis de situatie nog een laatste keer door te nemen. Na een korte bespreking is er weinig veranderd, ons doelgebied zal Arras worden in Frankrijk. Alvorens wij de eerste kilometers richting het zuiden afleggen moeten wij natuurlijk wel het nodige ‘’ chasevoedsel ‘’ inslaan.
(Foto gemaakt met mijn mobiele telefoon.)
Zo gezegd zo gedaan. Het ritje naar het mooie zuiden kan beginnen... Voor de live updates op onze facebookpagina Level3stormchasers en mijn persoonlijke pagina Rick B. Fotografie moeten wij dit natuurlijk wel even laten weten... SELFIE!
Van links naar rechts:
Gijs De reijke > mijn wederhelft Marloes Steeman > ikzelf.
(Foto gemaakt met mijn mobiele telefoon.)
Na een korte stop boven Kortrijk hebben wij de auto voorzien van vers sap in de tank om vervolgens door te rijden naar Arras. In Arras zijn wij naar de standaard uitvalsbasis voor iedere chaser gegaan, de gele M. Niet veel later komt het eerste onweer op gang nabij Calais. Wij hebben de situatie een halfuurtje aangekeken; de CB + scherp afgelijnde updraft van de cell is vanaf onze positie in Arras duidelijk waarneembaar. Het besluit is gemaakt en een spoedritje richting Lille is gemaakt. Halverwege de rit blijkt dat de positie van een eventuele neerslagvrije basis goed waarneembaar moet zijn vanuit Hazebroek. Vanaf dit moment buigen wij dan ook af naar omgeving Hazebroek... Geen verkeerde beslissing geweest dus! Onderweg richting Hazebroek is in de verte een fraaie typerende MESO structuur zichtbaar.
Op dit moment rijden wij met een flinke gang recht op de RFD af, de structuren en contrasten worden fraaier met de minuut. Helaas ben ik niet in de gelegenheid om hier foto’s van te maken (er is tenslotte iemand de rijslaaf).
Een kleine 10 minuten later en 15 kilometer verder hebben wij niet ver van de snelweg zicht op een prachtige contrastvolle meso en RFD structuur boven een jong graanveld. De chase heeft zojuist een geweldige start gekregen!
Deze foto bestaat uit 15! verticaal gestackte foto’s die samen een grote panorama vormen. Een zeer indrukwekkend beeld om met je blote ogen te aanschouwen!
Een rasechte supercell!
Het circus komt met een rustig gangetje steeds dichterbij en smijt de nodige striaties en contrasten voor ons neer.
Een fraaie goed georganiseerde en tevens erg laaghangende wallcloud is zichtbaar onder de basis.
Het ding smeet vanaf zijn beginfase al de nodige CG+ ontladingen uit de gekrulde achterzijde van de updraft. Met mijn Diafragma op F22 was ik in de gelegenheid om een van deze ontladingen te vangen. Leuk plaatje, wel mocht ik een kudde stofkonijnen uit de foto clonen. Tijd om die sensor een poetsbeurt te geven ?
Spelletje, zoek de laatste dustspot en als prijs verdien je mijn onvoorwaardelijke respect.
(Invalid img)
Striaties, meso, wallcloud. Leuk beeld zo.
De bomen vormden een wat mindere compositie helaas. Tijd om van locatie te veranderen. De cell had last van een tijdelijke inkakker, de structuren waren minder uitgesproken en het was in de omgeving waar wij ons in bevinden ook lastiger om te chasen. Na enkele foto’s laten we het ding lopen en gaan wij over op een chase gericht op bliksemfotografie.
Eenmaal aangekomen bij de auto hadden we enkele bezoekers, misschien dachten ze dat mijn auto eetbaar was, lekker zal het niet zijn geweest.
De zon is bijna onder en we hebben geen haast aangezien de cellen waar wij het op gemund hebben nog vrij ver richting het zuiden gepositioneerd zijn. We rijden wat rondjes in de omgeving en maken nog wat kiekjes van onze supercell.
Na de bovenstaande plaatjes hebben wij rustig koers gezet richting het westen, de zee dus. Maar ook een stukje naar het noorden, De Panne. Prima fotolocatie en weer wat kilometers dichterbij huis.
Aangekomen op locatie pakken Marloes en ik op ons gemak de spullen die we nodig hebben voor enkele uurtjes vonkjes kijken op het strand. Gijs rent op dit moment al richting het strand en niet veel later hoor ik vaag gejoel en geschreeuw in de verte. Niet van de Belgen die op ditzelfde moment naar hun potje voetbal tegen de Zweden zaten te kijken. Nee, het gejoel van Gijs. Enigszins verbaasd pak ik snel de laatste spullen uit de auto en volg in zijn kielzog. Tussen de bebouwing van het stadje door krijg ik mijn grootste whatthefâck moment van het jaar. Voor mij hangt een wallcloud, maar niet zomaar eentje. Wat een prachtig ontwikkeld ding was dat om achter de bebouwing te zien opdoemen! Laat je net een supercell lopen voor wat bliksemshots, positioneeer je jezelf voor de meest georganiseerde wallcloud van het jaar!
Achter het ding waren de CG’s en daarbij behorende shelfcloud van het volgende systeem al zichtbaar.
Omdat hij zo leuk is.
De wallcloud trekt weg en raakt zijn fotogenieke fratsen min of meer kwijt. Dan maar focussen op de shelfcloud. Over luxeproblemen gesproken
Spiegeltje spiegeltje aan de wand, breng jij vanavond vonkjes aan land?
Kassa!
Het laatste beetje zonlicht ebt snel weg en maakt plaats voor een lichtshow van IC’s. En hey daar rechts, daar is onze wallcloud nog! Een ongewoon en tevens zeldzaam plaatje, een shelfcloud die probeert een wallcloud in te halen.
Passage van de shelfcloud verliep zonder bijzonderheden. Flink actief was het systeem wel, zeer veel IC ontladingen maar geen enkele CG was zichtbaar.
De aangroei aan de zuidzijde wilde wel een aantal vonkjes naar buiten gooien.
Ondanks de diverse CG’s die nu wel zichtbaar werden, besloten wij om richting mijn huis te rijden. CG’s op een flinke afstand hebben wij vaker gezien en zullen in nagenoeg geen enkel scenario voor een fraaie plaat zorgen. Op de terugweg richting huis hield ik contact met Jonas Piontek, een gerespecteerd stormchaser uit Duitsland wie onder de vlag van Gewitterjagd chased. Hij, samen met nog 3 van zijn teamgenoten, was ook onderweg naar Nederland om daar wat rust te pakken voor de chase van de volgende dag. Een slaapplek hadden ze niet dus vroegen ze of ze eventueel de nacht door konden brengen in mijn woning. ‘’As long you don't make a mess in my house :D’’ Onderweg naar Nederland was er in een vrij korte periode forse aangroei aan de zuidzijde van een bow echo. De jongens van Gewitterjagd willen deze bow ergens in de buurt van mijn woning opvangen, wij zelf gingen op ons eigen houtje verder.
De hierboven genoemde bow echo was op dat moment boven west Nederland voor het nodige bliksem geweld aan het zorgen. De aangroei van dit systeem zagen wij in de vorm van een prachtige meerlaagse shelfcloud met de nodige CG’s. Zo verziekt als wij zijn van alle vangsten dit seizoen laten wij deze shelf lopen. Deze keuze hebben we gemaakt omdat de shelf al vrij dicht genaderd was en een interresante fotolocatie niet haalbaar was. Het besluit is genomen, wij gaan voor wat bliksemfotografie tussen de molens van Kinderdijk. Een kleine corepunch verder en we belanden op bestemming.
IC,CC... Ah kijk.
Ondertussen blijven kleinschalige maar felle onweershaarden zich vormen in onze omgeving, we blijven nog eventjes staan.
De whales mouth was erg fraai om te zien bij deze cellen. De weerspiegeling in het water deed het ook leuk.
...
Intussen was het 03:30 uur, noem het ochtend, noem het nacht. Wat het ook was, wij hadden allemaal het zelfde idee, tijd voor wat slaap. Ik geef de jongens van Gewitterjagd mijn adress door en niet veel later ontmoeten wij elkaar bij mijn huis. Na een korte bespreking vertrekt Gijs naar huis en strompelt team beunhaas vermoeid mijn huis binnen. Na wat verhalen van het chaseavontuur van zowel Gijs, Marloes en mij, als dat van hen willen wij gaan slapen. Richting het noordwesten was nog wat weerlicht zichtbaar van een flinke cell boven de Noordzee. Ik besteed er niet veel aandacht aan en bereid mijzelf voor om te gaan slapen.
23 +24 juni 2016
Het is ondertussen 04:45 geworden. Jonas Piontek roept mij naar zijn slaapvertrek om met mij de huidige stand van zaken te bespreken. Het systeem boven de Noordzee trekt snel de kust binnen en buigt aardig af naar mijn streek. Zo gaar als een aangebakken schnitzel loop ik naar het zolderraam om te kijken of er iets leuks zichtbaar is. Na een vermoeiende wandeling op mijn trap kom ik aan bij het raam en moet ik toch even in mijn ogen wrijven. ‘’ Zie ik dat goed? Dit meen je niet. ‘’ een azuur-blauwe lijn is vlak boven de noordwestelijke horizon zichtbaar, een typerend beeld voor een naderende shelfcloud. ‘’Jonas, there is one fat-ass shelfcloud approaching. And it's coming in fast!‘’De rustige slaapverwekkende vermoeidsheids-sfeer sloeg snel om in een hectisch tafereel van 6 rondrennende mensen in mijn huis op zoek naar statieven, camera’s en overige rommel.
2 auto’s sterk, met mij als leider, rijden wij zonder enige vorm van slaap weg van huis op zoek naar een locatie om de shelfcloud op te wachten. Als eerste besluit ik om te stoppen langs de Noord in Albasserdam. Team A, bestaande uit Marloes, Bastian (Gewitterjagd) en ik, is al aangekomen op locatie. Jonas en de rest van zijn team is mij uit het zicht verloren in alle hectiek. Ik stuur Jonas onze locatie door in de hoop dat hij ons op tijd kan bereiken. Ondertussen hebben wij van team A zicht op een prachtig Undulatusveld met in de verte de opdoemende shelfcloud.
De fotolocatie was niet verkeerd maar kon natuurlijk beter. Na wat rijden en orienteren besloten Bastian en ik dat de molens van Kinderdijk voor een nagenoeg ideale setting konden zorgen met de naderende shelfcloud. Op locatie werden snel de camera’s ingesteld tot het moment dat een auto naast ons parkeerde en team brak uitstapte. Jonas: ‘’We just came here by accident’’.
Wij mochten tevens profiteren van een nagenoeg perfecte weerspiegeling in het water. Een haast surrealistische setting.
WAUW! Wat was dit mooi!
De klok slaat 5:30 uur in de ochtend en wij staan daar met onze spleetoogjes naar een geweldige shelfcloud te staren.
De shelf krijgt steeds meer goude kleuren van het dominanter wordende strooilicht van de zonsopkomst.
Verticale panoramastack van het shelfgeweld.
Zelfs de kromming van de shelf / arcus zit compositie-technisch op de juist plek.
Denk je alles gezien te hebben, komt er nog een prachtige diep-blauwe whales mouth over het landschap gesukkeld.
‘’ kijken we ook nog even achterom? ‘’
Na een geweldige fotosessie rij ik naar huis, verwerk ik de foto’s en mik ze naar de redactie van het AD. Daarna neem ik afscheid van onze Duitse aanhangselen die de chase voortzetten in het oosten van het land. Het is inmiddels 07:00 in de ochtend en ik krijg het verzoek van Gijs of ik naar hem toe wil rijden voor een intensieve Sqaullline ten zuidwesten van ons. 50 minuten rijden later sta ik voor het huis van Gijs en is de sqaull gedegradeerd tot kadavar. Jammer maar helaas, tijd voor koffie.
Na een halfuurtje koffie drinken rij ik terug richting Zwijndrecht met een net zo vermoeide Gijs en Marloes op de achterbank. Thuis aangekomen meteen in bed gedoken. Gijs en Marloes vallen in slaap, Rick natuurlijk niet. Dan maar het fotowerk van de afgelopen 12 uur processen. Maar ook dat is niet voor lang, er komt een klein maar fel celletje vol onweer onze kant op zetten. Gijs wakker geschud, terug de auto in.
Qua structuur een van de mindere cellen van de dag maar toch wisten Gijs en ik er enkele plaatjes uit te persen.
Lang stonden we niet op het piertje. De cell was snel stervende en wat stervende cellen vaker doen is als saluut positieve ontladingen uit de anvil knallen, gevaarlijke situatie dus.
Weer naar huis, uurtje geslapen(eindelijk), na een uur weer wakker door de plakkende warmte. Gijs snurkte nog 1 uurtje langer door, Marloes was schijndood en hebben wij zo lang mogelijk laten doorslapen.
Aan het begin van de avond zetten wij koers richting Eindhoven, de bekende HP supercell die in de omgeving van Weert voor veel schade heeft gezorgd is ons doelwit, maar niet voor lang. Dit aangezien mijn auto en ik niet van poffertjes houden en dus ook niet vergeleken willen worden met een poffertjespan. Uit de buurt blijven van dat ding en op afstand toekijken. Ondertussen is bijna de gehele chasegroep van level3 op pad, gezellige bende van chasers dus.
Later die avond pendelen we wat heen en weer in de omgeving al zoekende naar een goede fotolocatie. #Teambrak is beland aan een meertje en heeft zicht op de volgende vonkjes producer.
Positief geladen CG’s slaan sporadisch uit de anvil. Vaak op ruime afstand, deze is wat dichterbij. Voor de rest is het niet erg bijzonder en zijn we terug naar de veiligheid van onze auto’s gegaan.
In het kielzog van deze bui onstonden kleinschalige geïsoleerde elevated onweershaarden. Deze waren een stuk fotogenieker dan hun voorganger.
...
De volgende cellen passeren ons via de andere kant, helaas geen meertje als voorgrond, wel een modderige akker (roeien met de riemen die je hebt).
....
De cellen blijven elkaar netjes opvolgen. Rechts is de naderende intensieve IC kern van de volgende cell fraai zichtbaar.
...
Ophoepelen met dat ding, wij willen CG’s zien.
Volgende cell:
Achter onze rug werd nieuw geflits zichtbaar, enkele verse cellen waren actief met een gunstige ligging. Dichtbij zouden ze niet komen, maar wat leuke reflecties boven het meer konden voor een leuk beeld zorgen.
Het is ondertussen diep in de nacht en het gevoel van 45 uur wakker zijn (uitgezonderd de powernap van een uurtje) eist nu toch echt zijn tol. Snel naar huis nu wij nog fit genoeg zijn om te rijden.
Op naar de volgende chase...
Kampioen roltrapzingen https://instagram.com/rick_bekker?igshid=NGExMmI2YTkyZg==
