De wereld was er even kleiner op geworden toen in de vroege ochtend uitgestrekte mistvelden het Malderse weerstaion versluierden. Maar al snel begon de mist open te trekken en ontvouwde zich een halfbewolkte hemel waarbij vooral de laaghangende Stratus wolkenflarden opvielen, wiens basissen slechts enkele meters boven de grond hingen, op grotere hoogte flaneerden tegelijkertijd Altocumulusvelden, enkele opbollende Cumuli en een weinig Cirrus. Toen korte tijd later de zon alles in een goudgele ochtendkleur zette, was het wolkenlandschap op zijn minst fantastisch te noemen maar we kregen de rekening van dit alles al snel voorgeschoteld onder vorm van verder toenemende bewolking waardoor het er tijdelijk erg grauw en somber ging uitzien. Na de middag kregen we opnieuw de zon te zien en leek de rest van de namiddag rustig en zomers te gaan verlopen tot aan de zuidwestelijke horizon opeens een imposante rij Cumulonimbi opdook welke met enkele intense regenbuien en wat onweer doorheen het land druiste. Of het ook in Malderen heeft geonweerd blijft onduidelijk, maar het buienfestijn heeft in elk geval liefst 14,2 mm achtergelaten, de neerslag die afgelopen nacht viel inbegrepen. Tegen de avond werd het al snel weer droog en rustig waarbij we echter tegen toenemende bewolking aankijken, mogelijk de voorbode van meer nattigheid de komende uren. Hoewel het vanochtend erg zacht bleef met 16,1 graden kon het kwik vandaag niet hoger klimmen dan 20,8 graden en een tot 35 km/h aanzwellende westenwind hield het comfortgevoel met momenten flink in toom. De onweders die ondanks de overvloedige neerslag vrij licht bleven zouden donderdagnamiddag en vrijdag gevolgd worden door zwaardere zomeronweders, maar eerst moeten we woensdagavond nog een normale regenzone verwerken terwijl de weermodellen tegen die tijd waarschijnlijk nog een paar keer van gedacht zullen veranderen.
Nog steeds slaagt de hittegolf er met gemak in om haar greep over de lage landen vol te houden. Met nauwelijks bewolking en aanvoer van droge lucht op de meeste dagen lijken er ook maandrecords te zullen sneuvelen op gebied van neerslag, luchtvochtigheid en zonneschijnduur. Niettemin zagen we vanochtend nevelslierten opduiken die de uitgemergelde Malderse vegetatie van wat kostbare dauwdruppeltjes konden voorzien, maar de zon dacht er duidelijk anders over en deed het vocht in een mum van tijd verdwijnen eens ze ten tonele was verschenen. Ze had het duidelijk gemunt op het kwik dat nog maar eens een sprong van formaat moest maken, resulterend in 33,9 graden nadat ze haar aanloop nam bij een aangename 16,9 graden. Verkoeling moesten we in elk geval niet zoeken bij de wind met haar snelheden tot 20,9 km/h uit noordoostelijke richtingen, vermits de luchttemperatuur dichtbij de lichaamstemperatuur zat en er geleidelijk wat meer vocht in de atmosfeer binnensijpelde. Dit vertaalde zich tegen de avond zelfs in opkomende stratocumulus castellanusbewolking welke tevens de licht destabiliserende opbouw van de atmosfeer verraadde. Aan de kust kregen sommige plaatsen zelfs af te rekenen met hardnekkige mist die van over het koele zeewater kwam oprukken.
De aangevoerde luchtmassa's waren nog steeds erg onstabiel wat zich vertaalde in de nodige buien. Deze bevonden zich het grootste deel van de dag echter op veilige afstand ten westen van ons land. Pas tegen de avond forceerden ze een eerste doorbraak en kreeg vooral de kuststreek de volle lading. Een reisje naar Malderen was echter iets te hoog gegrepen voor de buien, maar de stapelwolken groeiden ook in onze omgeving uit tot dreigende, maar vooral erg fotogenieke formaties. Al bij al was dit nog een erg mooie zomerdag waarbij we temperaturen tussen 12,7 en 25,1 graden konden optekenen en de wind het niet al te bont maakte met snelheden tot 35 km/ h uit het west- zuidwesten. Hoewel er vandaag geen neerslag viel te Malderen, zal daar de komende uren wellicht verandering in komen. De buien hangen immers samen met een aaneengesloten koufront dat geleidelijk dichterbij komt en ons vooral met veel bewolking zal opzadelen naast de verwachte regen en wind.
Helemaal in contrast met gisteren viel er vanochtend geen enkel nevelsliertje te bekennen. Het was ook helemaal helder, al leken er net boven de noordoostelijke horizon evenwijdige banden met iets melkachtigere lucht te hangen die niet meteen aan wolken deden denken maar toch aangaven dat daar iets aan de hand was. De analysekaarten bevestigden dit in de vorm van een convergentielijntje dat in sommige weersvoorspellingen werd opgenomen als een onweersdreiging in de noordoostelijke provincies van Nederland. Voor Malderen was een oprukkend warmtefront vanuit het zuidwesten van meer betekenis, en dit vertaalde zich later in de voormiddag in hoge sluierbewolking (Cirrus en Cirrostratus) die in die hoek zichtbaar werden. Korte tijd later verscheen er Altocumulus en Cumulus congestus onder waardoor het er voor een bepaalde groep weersliefhebbers erg veelbelovend begon uit te zien. Ze verdwenen echter vrij snel en het enige wat er vervolgens onder de sluierwolken doorschoof, waren mooiweerswolkjes (Cumulus humilis) die even later het hele luchtruim veroverden. Het vervolg was een sfeervolle, zomerse namiddag waarbij de zon uitbundig scheen en het kwik dat vanochtend reeds erg hoog zat met 15,8 graden, voor het eerst sinds lang weer naar een tropische 30,8 graden kon stijgen. Een vleugje afkoeling kon gezocht worden in de oostelijke wind die tijdelijk aanwakkerde tot 22,5 km/h. Tegen de avond oogde het weersbeeld dreigender toen er Cumulus congestus en Stratocumulus castellanus bewolking kwam opzetten die even later werd begeleid door een flink aanwakkerende wind. Dit bleek even later een convergentielijntje te zijn dat op deze locatie geen neerslag meer produceerde maar wel de voorzijde van een koele luchtstroom markeerde. Het kwik dat vlak ervoor nog boven de dertig graden schommelde, zat nog geen twee uur later al ruim onder de 25 graden. Ondanks deze ingrijpende weersverandering, bleef het neerslagtotaal voor deze dag op 0,0 mm staan.
Brede opklaringen die met een azuurblauwe hemel gepaard gingen, zorgden vandaag voor een veelbelovende start bij ochtendminima van 13,8 graden. Doch de atmosfeer was nog verzadigd met vocht en er heerste nog een oppervlakkige onstabiliteit, waardoor de wolken al snel vanachter het hoekje kwamen kijken. Het begon met stapelwolken die zich uitspreidden tot Stratocumulusvelden, welke vooral na de middag hun donkere stempel op het weerbeeld drukten. Hier en daar zorgde dit voor wat lichte buitjes, maar het is niet duidelijk of er ook in Malderen druppels voelbaar waren. Gezien het neerslagtotaal van 0,0 mm zullen ze in elk geval op twee hannden te tellen geweest zijn. Enkel het uiterste westen van het land ontsnanapte aan de wolkeninvasie, doordat ze vooral boven opwarmend vasteland tot ontwikkeling konden komen. Het kwik kon in Malderen oplopen tot 24,1graden, maar zonder de overvloedige bewolking zou dit ongetwijfeld een stuk meer geweest zijn. Er stond tijdelijk veel wind, met snelheden tot 38,6 km/h uit het west- zuidwesten, maar deze viel 's avonds grotendeels weg. Tijdens de avond leken de stapelwolken zich terug te trekken naar het zuidoosten, wat wellicht het werk was van warmte advectie op grotere hoogte. Dit werd al snel zichtbaar als Altocumulusvelden die vanuit het westen en noordwesten kwamen binnengedreven. Dit zorgde voor een bijzonder fraaie zonsondergang terwijl het in de buitenlucht nog lange tijd aangenaam zacht bleef.
Het zag er vanmorgen een stuk minder zomers uit dan gisteren, en bij een beetje heiigheid is het zelfs niet gebleven aangezien we onder een volledig grijze hemel ontwaakten. Dit gebeurde bij minima van 12,2 graden, maar werd gelukkig niet door hetzelfde weertype gevolgd. De Altostratus en Stratusbewolking loste immers gedeeltelijk op waardoor er een aantal opklaringen ontstonden. Deze werden gevolgd door erg dreigende wolkenmassa's die vanuit het westen en noordwesten kwamen opzetten, maar telkens deze in Malderen arriveerden bleek het om dunne Stratus of Stratus fractus te gaan. Het bleef dus droog en de zon kwam er telkens weer voor enige tijd door. Het komen en gaan van dreigende wolkenluchten afgewisseld met opklaringen bleef tot ongeveer halverwege de namiddag doorgaan. Toen werd de bewolking dunner en kregen we flink wat zon te zien waarbij het erg warm ging aanvoelen ondanks de eerder bescheiden maxima van 23,9 graden. De bewolking bestond nu uit forse Cumulus congestus die geflankeerd werd door Altocumulus floccus, en erg stabiel zag dit alles er niet uit. Dit werd ook door de radarbeelden bevestigd die hier en daar een aantal pittige buiencelletjes intekenden. Wie niet verder dan de Londerzeelse grenzen keek, zag echter alleen maar verdorrende vegetatie en de eerdergenoemde wolkentypen die erg amateuristisch overkwamen in hun pogingen om een fatsoenlijke regenbui in elkaar te zetten. Het was wachten tot kort voor zonsondergang eer de bewolking zich duidelijker ging organiseren, maar veel meer dan een tiental verdwaalde regendruppels leverde dit niet op. De overdag nog tot 20,9 km/h aanwakkerende west- zuidwestenwind viel volledig weg en we zagen bij zonsondergang Stratocumulus en Stratus fractus welke zich fraai tegen een aantal diepblauwe opklaringen in het zuiden aftekenden. Na zonsondergang werd het opnieuw volledig betrokken, maar het bleef droog en het neerslagtotaal bleef dus op 0,0 mm steken.
Het was vanochtend helder en koel bij minima van 11,0 graden. Kortom het leek erop dat we dadelijk een zonnetje zouden zien tevoorschijn springen waaronder we wat konden opwarmen. Niets was echter minder waar want in het zuidwesten kroop er een donkergrijze gestalte tevoorschijn die vervolgens alles in één uithaal in dezelfde kleur liet veranderen. Het bleek om Stratus fractus te gaan die overging in Stratus, en als we de radar mogen geloven is het ten zuiden van Brussel zelfs al tot een paar flinke buien gekomen. Dit was meteen de opmaat naar een sombere voormiddag die gelukkig eindigde in een zonnige middag toen dat zonnetje alsnog tevoorschijn sprong. Er ontstonden nu stapelwolken terwijl het eventjes opwarmde tot 22,6 graden, en de wind draaide naar het west- zuidwesten met snelheden tot 19,3 km/h. De stapelwolken groeiden snel aan en botsten tegen een temperatuursinversie waardoor we binnen de kortste keren weer in een somber en grijs weertype verzandden. Hierbij vielen vooral tijdens de late namiddag en vroege avond een aantal buien die echter weinig voorstelden en het neerslagtotaal dus niet verder dan 1,0 mm lieten oplopen. De rest van de avond verliep kil en somber, al zal de bewolking later op de nacht wellicht voor relatief hoge minima zorgen.
Tijdens de ochtend hing er terug een aangename koelte bij minima van 14,4 graden. Het landschap was bedekt met fluwelen dekentjes van ochtendnevel en de lucht boven Malderen was diepblauw. Overdag sloeg de ochtendkoelte om in zinderende tropenhitte bij temperaturen die snel stegen naar 31,2 graden. Er waren opstijgende thermiekbellen zichtbaar maar wolken werden er niet gevormd zodat enkel wazige lichtblauwe massa's zichtbaar waren die de vorm hadden van een Cumuluswolk. Deze verschijnselen lieten zich voortdrijven op een noord- noordoostelijk briesjes tot 19,3 km/h dat voor (uitzonderlijk deze zomer) welkome koelte zorgde. Op het einde van de namiddag wisten deze lichtblauwe gestalten zich alsnog tot wolken te verheffen, en het waren Cumuluswolken die weliswaar onschuldig waren. De diepblauwe zuiderse aanblik van de hemel ging echter verloren en we kregen meer met heiige fletse kleuren te maken zoals het hoort tijdens een hoogzomer in België. De Cumuluswolken waren geen lang leven beschoren en er volgde een wat nevelig aandoende maar zwoele avond die door zachte kleurentinten werd gekenmerkt. De zonsondergang was hierdoor extra sfeervol en mits er geen zweetdruppels in de pluviometer werden gemorst kon daarin op het einde van de avond 0,0 mm worden afgelezen.
De Parijse onweders zijn tijdens de vroege ochtend in België gearriveerd, maar door de dagelijkse gang zijn ze tijdens de nacht weer afgezwakt waardoor we enkel een veld van Stratocumulus castellanusbewolking zagen opdoemen bij minima van 16,7 graden. Hieruit ontwikkelden zich echter al snel stapelwolken die zich in het oranje tot okerkleurige ochtendlicht aftekenden. Een fraai uitzicht, en toen we boven de stapelwolken ijskappen zagen ontstaan wisten we meteen hoe laat het was. In Brussel kwam het al snel tot stevige regenbuien, al waren ze zo plaatselijk dat slechts een deel van de stad getroffen werd. Onderandere de omgeving van het Atomium ging achter dikke regengordijnen schuil terwijl de zuidoostelijke kant van de stad amper een druppel te zien kreeg. De buien trokken weg met adembenemende stapelwolken in hun kielzog, richting.... Londerzeel. Er ontstond echter een bres in de wolkenmuur waarop een voor de lokale inwoners en pluviometers wel erg bekend scenario volgde. De zwaarste regenval miste ons dus, al konden we toch nog 2,0 mm neerslag opvangen. Of er onweersverschijnselen aan te pas kwamen is niet duidelijk, maar gezien de bijna te verwaarlozen bliksemactiviteit op de radar moet het vrijwel niets geweest zijn. Tegen de middag klaarde het op en was er al snel niets meer van de buien te zien. Er verschenen onschuldige, zomers ogende stapelwolkjes die in de loop van de namiddag echter weer flink gingen opbollen. Geen wonder gezien de drukkende warmte die er weer hing (maxima van 31,1 graden), maar toch kwam het niet meer tot buien. Er dreef nu veel Altocumulus, Cirrus en Stratocumulus voorbij waardoor die blauwe zomerlucht met haar donzige stapelwolkjes geleidelijk plaats maakte voor een chaotische hutsepot waar zowat alles inzat behalve buien. Er zat zelfs een mooie zonsondergang in want het kleurenpalet was weer de moeite waard dankzij de tamelijk vochtige lucht. Een nieuwigheidje was de koelte die er 's avonds hing, want er was nu geen sprake meer van zwoele plaktoestanden en het ging na een tijdje zelfs kil aanvoelen.
Er hing vanochtend veel Cirrus en Cirrostratus bewolking terwijl er ook stevige Cumulus congestus wolken werden gevormd eens de zon goed en wel op kracht was gekomen. Koud was het zeker niet bij minima van 15,3 graden en tijdens de zonnige perioden voelde het zelfs wat drukkend aan. Het duurde niet lang voordat de stapelwolken hun eerste druppels begonnen te lossen, maar het leek erop dat Malderen grotendeels aan het buiengeweld ontsnapte want het bleef dus letterlijk bij een paar druppels. Aan de bewolking viel echter niet te ontkomen want een deel van de stapelwolken spreidde zich uit tot Stratocumulus waardoor er langdurige sombere perioden aan te pas kwamen. Dit drukte natuurlijk ook zijn stempel op de prestaties in de kwikbuis al konden we desondanks toch nog maxima van 25,8 graden binnenhalen. Vanuit het noorden naderde ondertussen dichte, aaneengesloten bewolking waardoor het erg slechte weer dat in Nederland huidhield, ons nu ook bereikte. Maar de grijze massa kreeg opeens een blauwe waas en korte tijd later klaarde het weer grotendeels op vanuit het noordoosten. Wat volgde was een niet eens zo onaardige zomerdag waarbij we een afwisseling van onschuldige(re) stapelwolkjes, wat resten Stratocumulus bewolking en een weinig sluierbewolking aangeboden kregen. Dit alles werd voortgedreven door een zwak noordoostelijk briesje terwijl de atmosfeer vooral tijdens de namiddag een wat nevelige indruk maakte. Tijdens de avond konden we genieten van brede opklaringen en was het weer aangenaam toeven op de terrasjes en bij de dagelijkse rit naar de pluviometer die 0,0 mm als dagtotaal aan het licht bracht.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.