Vorig weekend ben ik terug geland in deze prachtige nazomer na een lange solo wildernistocht van 5 weken door Zuidwest-Groenland.
Tijdens die tocht heb ik een rondje van goed 500km gelopen en gevaren in het labyrith van fjorden, bergen en ijs tussen de Inuitstadjes Kangerlussuaq en Maniitsoq. Onderweg heb ik me eenmaal bevoorraad (na 18 dagen in Maniitsoq), voor de rest was ik volledig autonoom. De fjorden, grote rivieren en meren stak ik onderweg over met een zogenaamde packraft (een opblaasbare éénpersoonsraft).
Het is een erg machtige ervaring geweest in zo'n uitgestrekte wildernis. Onderweg ben ik geen enkele mens tegengekomen, en gezien het karakter van de tocht en de moeilijkheid om vele plekken te bereiken is het zeer waarschijnlijk dat sommige plaatsen onderweg nog nooit door een menselijk oog waren gezien. In die zin zijn sommige van de plaatjes hieronder, zeker die vanop de bergtoppen, allicht uniek. Het is een moeilijk uit te leggen gevoel dat zich op zo'n tocht meester van je maakt; het gevoel dat je niet langer een toeschouwer bent in de wildernis, maar er integraal deel van uitmaakt, en aan dezelfde natuurwetten gehoorzaamt als de wilde dieren rond je.
Vanop weergebied was het in feite een erg saaie tocht; Groenland heeft sowiezo een relatief mooi zomerklimaat, maar nu was het weer wel erg stabiel. In augustus heb ik wekenlang prachtig zonnig weer gehad onder hogedrukinvloed. Daarbij kwam 's nachts dikwijls zeemist vanop de Davis Strait (die Groenland scheidt van Baffin Island) via de fjorden het land op, om dan in de loop van de dag weer op te lossen - een erg typisch fenomeen tijdens de zomermaanden. Vanaf de middag stond er vaak een stevige fjordwind, die soms tot 5Bft haalde. Overdag was het in de valleien vaak 15-20 graden. Eenmaal september op de kalender stond ging het dan snel bergaf met betrokken dagen, veel wind, en ook neerslag. Toen ik op 7 september m'n eindpunt bereikte bleef de sneeuw reeds liggen tot op zeeniveau.
Bij helder weer heb ik - eenmaal het 's nachts donker genoeg werd vanaf ca. 25 augustus - elke nacht het noorderlicht mogen aanschouwen, tweemaal erg actief. Helaas had ik geen breedhoeklens mee om dit echt mooi te kunnen fotograferen.
Wie meer wil weten over m'n tocht kan dat via de link naar m'n blog onder de foto's.
Tijdens die tocht heb ik een rondje van goed 500km gelopen en gevaren in het labyrith van fjorden, bergen en ijs tussen de Inuitstadjes Kangerlussuaq en Maniitsoq. Onderweg heb ik me eenmaal bevoorraad (na 18 dagen in Maniitsoq), voor de rest was ik volledig autonoom. De fjorden, grote rivieren en meren stak ik onderweg over met een zogenaamde packraft (een opblaasbare éénpersoonsraft).
Het is een erg machtige ervaring geweest in zo'n uitgestrekte wildernis. Onderweg ben ik geen enkele mens tegengekomen, en gezien het karakter van de tocht en de moeilijkheid om vele plekken te bereiken is het zeer waarschijnlijk dat sommige plaatsen onderweg nog nooit door een menselijk oog waren gezien. In die zin zijn sommige van de plaatjes hieronder, zeker die vanop de bergtoppen, allicht uniek. Het is een moeilijk uit te leggen gevoel dat zich op zo'n tocht meester van je maakt; het gevoel dat je niet langer een toeschouwer bent in de wildernis, maar er integraal deel van uitmaakt, en aan dezelfde natuurwetten gehoorzaamt als de wilde dieren rond je.
Vanop weergebied was het in feite een erg saaie tocht; Groenland heeft sowiezo een relatief mooi zomerklimaat, maar nu was het weer wel erg stabiel. In augustus heb ik wekenlang prachtig zonnig weer gehad onder hogedrukinvloed. Daarbij kwam 's nachts dikwijls zeemist vanop de Davis Strait (die Groenland scheidt van Baffin Island) via de fjorden het land op, om dan in de loop van de dag weer op te lossen - een erg typisch fenomeen tijdens de zomermaanden. Vanaf de middag stond er vaak een stevige fjordwind, die soms tot 5Bft haalde. Overdag was het in de valleien vaak 15-20 graden. Eenmaal september op de kalender stond ging het dan snel bergaf met betrokken dagen, veel wind, en ook neerslag. Toen ik op 7 september m'n eindpunt bereikte bleef de sneeuw reeds liggen tot op zeeniveau.
Bij helder weer heb ik - eenmaal het 's nachts donker genoeg werd vanaf ca. 25 augustus - elke nacht het noorderlicht mogen aanschouwen, tweemaal erg actief. Helaas had ik geen breedhoeklens mee om dit echt mooi te kunnen fotograferen.
Wie meer wil weten over m'n tocht kan dat via de link naar m'n blog onder de foto's.
