Net als gisteren werd de dag op uiterst sombere wijze aangevat met een dik pak wolken en nagenoeg geen zon. Het was dan ook erg kil met temperaturen die maximaal 11,8 graden haalden toen rond de middag een aantal opklaringen binnenschoven om de zon toch nog een kans te geven, een kleine winst tegenover gisteren, terwijl de minima met 6,5 graden ongeveer op hetzelfde niveau bleven. Toen de namiddag halfweg was besloten ze hierboven dat het tijd was om wat animo in het erg saaie weer te brengen en zo gingen dan opeens de hemelsluizen open waarop we een flinke geut regenwater over ons heen gekieperd kregen. Het dagtotaal dat tijdens nachtelijke neerslag al opgelopen was tot 0,2 mm werd hiermee aangespekt tot 4,4 mm. Na dit buiige intermezzo klaarde het snel op en werd het droger en vooral rustiger door de tot 26 km/h aangezwollen zuidwestenwind die weer volledig is gaan liggen. We bevinden ons echter nog steeds in gestoorde zeelucht die de komende uren en ook morgen nog een reeks buien over het land zal sturen en ook de dagen erna zit een nazomertje er nog steeds niet aan te komen.
Opnieuw bleven we van de mist gespaard waardoor we weer getuigen waren van een mooie zonsopgang die nog eens extra in de verf werd gezet door diverse sluierwolken die nog steeds present waren. De ijle bewolking bleef ons zowat de ganse dag gezelschap houden waardoor we die strakblauwe luchten van gisteren moesten missen, terwijl het kwik ook een flinke stap heeft teruggezet. Warmer dan 16,1 graden werd het niet en dat extra truitje kwam goed van pas bij die 5,9 graden van vanochtend. Bij dit alles stond er een erg schrale oostelijke bries die er maximaal 18 km/h wist uit te halen en de gevoelstemperatuur nog wat lager liet uitkomen, zij het dat het nog steeds iets te warm was voor half oktober. Het nazomertje zal echter morgen haar laatste ademtochten uitblazen want wat er vanaf woensdag boven ons hoofd hangt is een stuk minder interessant voor de zonnekloppers onder ons. De dagen erop wordt ons land het doelwit van een aantal aktieve regenzones die komend weekend gevolgd worden door een aantal buien die in een noordelijke stroming worden aangevoerd. Na het weekend kunnen we ons weer eventjes koesteren onder de beschermende vleugels van een oceanisch hogedrukgebied, maar het heeft er alle schijn van dat deze het geen 72 uur zal volhouden...
Opnieuw begonnen we de dag onder een fonkelende sterrenhemel bij behoorlijk gedaalde temperaturen (5,2 graden), waarop een veelbelovende zonsopgang volgde. Doch het moeilijk oplossen van condensatiesporen van vliegtuigen gaf reeds aan dat er iets op til was; in de hogere luchtlagen vond advektie van vochtigere lucht plaats. Lang duurde het dan ook niet voordat er in het prille licht van de opkomende zon dunne vederwolkjes oplichtten, aan de westelijke horizon. Deze wolkjes bleven uiteraard niet ter plaatse trappelen en na een paar uurtjes was een groot deel van het luchtruim reeds gevuld met toefjes Cirrus spissatus bewolking, afkomstig van een naderende storing vanuit het westen. De bewolkingstoename stagneerde zo rond de middag en de zon had ook niet al teveel moeite om zich doorheen de ijle wolkenmassa heen te wringen waardoor we alsnog konden genieten van wat waarschijnlijk de laatste zonnige nazomerdag werd voor een poosje. Er stak een oost- zuidoostelijk briesje tot 17,7 km/h op en de temperatuur liep op tot maximaal 20,6 graden. In de vroege avond kwam er opnieuw wat vordering in de veroveringsoperatie van de wolken en werd de westelijke hemel netjes toegedekt door een dikke laag Altostratus, die tijdens de uren daarop eveneens verder oprukte Tegen het invallen van de duisternis was er dan ook niet veel van de sterrenheml mer zichtbaar, op een enkele fonkeling in het uiterste oosten na, maar de positieve zijde (letterlijk en figuurlijk) is dat de bewolking ons prima kon isoleren waardoor de avondlijke en nachtelijke afkoeling niet meer zo uitgesproken was. De rest van het etmaal verliep eveneens zwaarbewolkt tot betrokken, terwijl het ondanks dit alles vrij rustig en droog bleef. De 0,2 mm in de pluvio was te wijten aan ochtenddouw.
Nachtelijke opklaringen hebben het kwik weer flink onderuitgehaald waardoor we erg frisse minima van 5,9 graden moesten trotseren. Op de koop toe hebben we ook niks aan deze opklaringen gehad want bij het aanbreken van de daglichtperiode was het alweer betrokken. Wel was het nog droog, maar het duurde niet lang voordat ook hier verandering werd in gebracht. Een quazi stationair front net ten westen van ons was immers onderhevig aan cyclogenese waardoor er een koufront in onze richting werd geslingerd dat al snel voor buiige neerslag ging zorgen. De neerslag was op sommige plaatsen intens en overvloedig, maar te Malderen viel het nog een beetje mee: het neerslagtotaal zou uiteindelijk 6,2 mm bereiken. De regen ging over in lichtere regen en nog steeds betrokken weer, doch in het tweede deel van de namiddag kwamen we aan de achterzijde van het front terecht dat opvallend scherp begrensd was. Op een gegeven moment was de oostelijke helft van de hemel grijs terwijl de westelijke helft diepblauw was met enkele stapelwolkjes erin (Cumulus fractus). De opklaringen schoven snel verder het binnenland in maar veel zonnewarmte konden we niet meer meepikken waardoor we het met een maximumtemperatuur van 14,8 graden moesten doen. Bovendien stond er een sterk windveld achter het koufront waardoor het er met rukwinden tot 29,0 km/h uit het west- noordwesten niet echt gezelliger op werd. De opklaringen bleven na de (sfeervolle) zonsondergang standhouden waardoor het tijdens de avond weer vliegensvlug afkoelde.
Alle buien en bijhorende bewolking hebben vannacht de geest gegeven waardoor we terug met helder weer van start konden gaan. Het viel echter nog behoorlijk mee met de temperaturen die rond zes graden uitkwamen, in de wetenschap dat de temperatuur gisterenavond reeds naar 7,8 graden was gezakt. De enige bewolking die tijdens de voormiddag zichtbaar werd, waren enkele Altocumulusbankjes die zich ver weg, boven de westelijke en zuidwestelijke einder ophielden. Rond de middag leek het echter alsof de bom hierboven barstte, want plots werden er masaal stapelwolken gevormd die in een mum van tijd uitgroeiden tot flinke afmetingen. Opvallend hierbij was dat de satellietbeelden duidelijk toonden dat de stapelwolkjes boven België ontstonden door convektie (opwarming van het vasteland door de zon) terwijl de stapelwolken boven Nederland gevormd werden door advektie (koude lucht boven warm zeewater). Wie tuk was op buien, kon maar beter voor de Nederlandse versie kiezen, waar flinke stortbuien met alles erop en eraan goed vertegenwoordigd waren. De wolkjes waar wij mee te maken kregen, hadden namelijk veel minder potent waardoor het hooguit tot een paar verdwaalde regendruppels kwam die niet meetbaar waren in Malderen. Ondanks hun zwakke vertoning, wisten ze de diepblauwe lucht echter bijzonder fraai in te kleuren en aldus voor fotogenieke uitzichten te zorgen. En tussendoor was er nog steeds ruimte voor flink wat zon waardoor we weer vrij aangename maxima van 15,2 graden konden optekenen. De wind ruimde hierbij naar het west- noordwesten en haalde snelheden tot 22,5 km/h. De stapelwolken losten 's avonds geleidelijk weer op waarbij er enkel nog wat Cirrusbewolking overbleef: omstandigheden die zich uitstekend leenden voor een flinke afkoeling die ons nu pas de dag minima brachten die op het einde van de avond werden bereikt met 5,1 graden.
De buiigheid is er afgelopen nacht goed blijven inzitten waardoor we de dag in erg wisselvallige omstandigheden begonnen. Door de noordelijke stroming en de opklaringen die tussendoor opdoken is het ook nog eens flink afgekoeld zodat de minima op een frisse 1,9 graden zijn uitgekomen. De buienmachiene bleef ook overdag ongestoord voortratelen, maar dit ging gelukkig gepaard met prachtige wolkenlandschappen waardoor we/sommige mensen zeker niet over het weer hoefden te klagen. De spierwitte stapelwolken met hun al dan niet vezelachtige toppen staken scherp af tegen de diepblauwe lucht en het had allemaal veel weg van een typische voorjaarsdag met maartse buien. Tijdens de namiddag ging de buiigheid er grotendeels uit, en konden de breder wordende opklaringen het kwik nog opkrikken naar 15,9 graden. Met die gure noordenwind tot 29,0 km/h erbij werd het vooral tijdens de buien en bewolkte perioden een onaangename bedoening, en dit werd 's avonds nog eens versterkt toen het onder de open hemel snel afkoelde. Kort na zonsondergang wist een laatste bui het neerslagtotaal met een verrassingsaanval op Malderen nog aan te vullen tot 1,0 mm. Deze ging gepaard met een plotse windtoename, maar nadien keerde de rust definitief weer en lijkt het erop dat we terug op een vriesnacht afstevenen.
Dankzij de tussenkomst van Stratocumulusvelden vanuit het noordoosten is er van de voorspelde nachtvorst niets in huis gekomen. De minima bleven op 2,3 graden steken, al kan het aan de gond al lichtjes hebben gevroren. Daar waar opklaringen voorkwamen zijn wellicht wel negatieve minima gemeten. Van de zonnige weersvoorspellingen kwam aanvankelijk ook niet veel terecht, want de Stratocumulusvelden bleven nog een tijdje de oostelijke helft van het luchtruim domineren waar de zon zich toevallig ook bevond. Tegen de middag waren de meeste wolken echter verdwenen en werd het ondanks de lage maxima van 11,0 graden aangenaam zonnig. Later werden er Stratus fractus wolkjes gevormd die overgingen in een Cumulusachtige hybridevorm en de zon aldus weer in moeilijkheden brachten. Het luchtruim werd uiteindelijk voor 4/8 gevuld met deze wolkjes en nog wat verspreide Stratocumulusveldjes. De wind trok ondertussen aan tot 29,0 km/h uit het noord- noordoosten zodat het niet meteen een gezellige ervaring was voor wie nog een terrasje wilde meepikken. Op het einde van de namiddag dreigde het zelfs volledig te overtrekken met wolkenflarden, maar korte tijd later werd het opeens weer zo goed als helder waardoor het erop lijkt dat we deze keer niet zullen ontsnappen aan de eerste nachtvorst. De temperaturen doken immers al snel naar beneden terwijl het neerslagtotaal van 0,0 mm in een reeds berijpte pluviometer kon worden opgetekend.
Kort na middernacht bereikten we de minima van 4,4 graden waarna wolkenvelden van een naderende regenzone het kwik op haar stappen liet terugkeren/klimmen. Om 5H 's ochtends was het reeds 6,6 graden en bij het doorbreken van de eerste ochtendschemering stonden we dan oog in oog met het wolkendek dat voor deze opwarming verantwoordelijk was. Het ging om een zwak koufrontje dat tijdens de voormiddag wat lichte regen veroorzaakte die echter niet meetbaar was. Daarna volgden er een aantal opklaringen maar veel stelde het niet voor want er was veel Stratocumulus aanwezig terwijl het erg nevelig werd. De maxima waren niettemin aan de zachte kant met 17,1 graden. Tegen zonsondergang probeerden de opklaringen een nieuwe doorbraak te forceren, wat voor mooie kleureneffecten zorgde boven de westelijke horizon. Tijdens de avond volgde dan weer een afwisseling van wolkenvelden en opklaringen terwijl het opvallend zacht bleef met temperaturen die dichtbij 15 graden bleven schommelen.
Voor de verandering was het vanmorgen nog eens droog, maar deze woorden waren nog maar nauwelijks koud of het water kwam weer met bakken naar beneden. De neerslag had een buiig karakter en had vooral in het begin zeer dikke druppels die bijna evenveel kabaal maakten als een hagelbui. Na een kleine twee uur werd het terug droger en keken we tegen een sombere Altostratuslucht aan die op de ene plaats middengrijs en op de andere donkergrijs kleurde. Het grootste deel van de voormiddag verliep in sombere en grijze omstandigheden met af en toe nog een beetje regen, maar uiteindelijk kregen we toch nog een zwak waterzonnetje te zien naar de middag toe. Na de middag ging de Altostratus over in een mengeling van Cirrus en Cirrostratus terwijl er ook wat Cumuluswolken werden gevormd. Plots verscheen er onder de kleine en onschuldige wolkjes een regenboog die bij deze wolkenlucht geen enkele reden leek te hebben om te bestaan. Maar als we ons omdraaiden en de donkere Altostratus en Stratocumulus castellanusbewolking in het westen zagen, zouden we voor minder een regenboog verwachten. Natuurlijk bleef het daar niet bij en bleken die druppels op onze wangen geen tranen te zijn. De neerslag had terug een wat buiig karakter met wat drogere perioden tussendoor. Er werd tamelijk zachte lucht aangevoerd waardoor het op geen enkel moment kouder is geweest dan 8,1 graden. Ondanks het flauwe optreden van de herfstzon konden we zo nog maxima van 16,9 graden uit de vochtige brand slepen. Tijdens de late namiddag en avond kregen we dan veel Altostratus en Nimbostratusbewolking te zien met scherp begrensde rijen Stratus fractus eronder die zich tamelijk snel voortbewogen. De stroming leek bijzonder krachtig te zijn al vielen de windsnelheden aan de grond nog mee met maximaal 41,8 km/h uit het zuid- zuidwesten. Tijdens de avond kregen we nog meer regen te verwerken die eveneens een buiig karakter had. Op het ene moment was het droog en op het andere moment kregen we met zware wolkbreukachtige regenval te maken. Deze afwisseling ging zowat de ganse avond door en leverde ons uiteindelijk een dagtotaal van 5,0 mm op. Het bleef zeer zacht en naarmate de uren verstreken warmde het zelfs langzaam weer op.
We ontwaakten vanochtend onder een fonkelende sterrenhemel en hoeweel velen in deze omstandigheden de eerste vorst in thermometerhut zouden verwachten, was het net warmer geworden waardoor we ons bij zonsopgang koesterden in zomers aandoende temperaturen van 10,7 graden. Een paar uur daarvoor was het zelfs nog een stuk warmer met 12,3 graden en door het koele weer van de afgelopen dagen zorgde dit voor massale condensatievorming op de buitenkant van ramen, tegels, betonnen oppervlakken en andere 'onderkoelde' voorwerpen. De omgeving lag er daardoor kleddernat bij ondanks de luchtige en uitdrogende wind die er reeds vroeg in de ochtend stond. Wie pas bij zonsopgang opstond zal echter maar weinig van het bovenstaande geloven, want de hemel was toen grijs en somber terwijl het voortdurend motregende onder een verder aantrekkende wind. Na een tijdje ging het zelfs tamelijk intens regenen en tijdens de voormiddag kregen we niet meer dan een paar schuchtere opklaringen te zien. De neerslag kreeg een buig karakter en kort na de middag passeerde er een erg actieve buienlijn die in de omgeving van Aalst tot 35 mm in een uurtje tijd wist te droppen. In Malderen bleek het mee te vallen met 3,6 mm, en vanuit het westen kwam er een scherp begrensde zone van opklaringen onze richting uit waardoor het er plotseling weer vriendelijk uitzag met veel zon en temperaturen die wisten te pieken op ... graden. De wind draaide naar westelijke richtingen en zwakte geleidelijk af naarmate we naar de avond toe gingen. Tot verse neerslag kwam het in Malderen niet, maar als we de radar mogen geloven hebben de forse stapelwolken die af en toe de zon en later de maan afdekten, vooral in de oostelijke helft van het land nog een paar buien veroorzaakt. We bevonden ons ondertussen weer in polaire zeelucht waardoor het vrij snel afkoelde, maar echt koud werd het zeker niet bij temperaturen die nog de hele avond ruim boven 10 graden bleven.
Wie er vroeg bij was kon van een schitterende zonsopgang genieten waarbij de bovenlucht diepblauw kleurde, en er een gebied van laaghangende Stratus fractus wolkjes te zien was die er netjes onder schoven. Hoewel het slechts wolkenflarden waren, hadden ze allemaal dezelfde vorm waardoor het er heel apart uitzag. Ook waren de wolken in het noorden grijs en in het zuidoosten spierwit. Op grotere hoogte was dan weer Stratocumulus undulatus te zien die met haar grote ribbels eveneens een prachtig aanzicht was. Vanuit het zuidwesten dreef vervolgens massaal Stratus fractus binnen waardoor we weer in saaie somberheid terecht kwamen, al konden we wel genieten van zachte temperaturen die niet eens beneden 13,4 graden zijn gezakt. Na een paar uur klaarde het weer op en kregen we een hybride tussen Cumulus en Stratus fractus te zien welke geneigd was om over te gaan in Stratocumulus. De lucht was nog steeds azuurblauw al verscheen er nu wel wat Cirrus in. Tijdens de zonnige stukken warmde het op tot 19,2 graden en er stond een vrij goed voelbare zuidwestelijke tot zuidwestelijke wind. Tijdens de avond begon de Cirrusbewolking zich steeds meer uit te breiden en ging ze in het westen over in Altostratus terwijl de overige bewolking nu vooral uit Stratocumulusvelden ging bestaan. Ondanks de dikker wordende sluierbewolking kwam er geen neerslag meer aan te pas en het wolkendek zorgde ook voor een vertraagde afkoeling. We beleefden dus een erg zachte avond met zomerse trekjes waarin we het neerslagtotaal van 0,0 mm niet optekenden.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.