Met pijn in het winter hart zit ik deze ochtend te kijken naar de dooigrens die langzaam maar zeker het land op kruipt. Het ruikt buiten plakkerig en inmiddels is de temperatuur al opgelopen naar +3 graden. Wat rest is her en der nog wat rijp plekken in het gras. Er is veel bewolking, af en toe een spetter motregen en de zw-wind voelt mild aan. Op zijn minst mag je dit toch een zeer succesvolle dooiaanval noemen die echter nagenoeg geruisloos over het land trekt.
Ik kan me van vroeger toch wel eens herinneren dat dooi vaak ingeleid werd door sneeuw. Vaak stevige sneeuw met grote vlokken. De wind trok aan en het was ruig weer buiten bij temperaturen net onder 0. Na/tijdens passage warmtefront werd het even droog of de sneeuw ging over in ijsregen. Je wist dat het onvermijdelijk was. De regen en zachte lucht zit vlakbij.
Maar je had dan wel genoten van 5 a 10 cm sneeuw. Respect voor de dooiaanval en een terechte winnaar.
Maar dit is niks, dooi om de noord. Sluw en bijna gemeen. Ik haat het.
Ik kan me van vroeger toch wel eens herinneren dat dooi vaak ingeleid werd door sneeuw. Vaak stevige sneeuw met grote vlokken. De wind trok aan en het was ruig weer buiten bij temperaturen net onder 0. Na/tijdens passage warmtefront werd het even droog of de sneeuw ging over in ijsregen. Je wist dat het onvermijdelijk was. De regen en zachte lucht zit vlakbij.
Maar je had dan wel genoten van 5 a 10 cm sneeuw. Respect voor de dooiaanval en een terechte winnaar.
Maar dit is niks, dooi om de noord. Sluw en bijna gemeen. Ik haat het.
Bericht laatst bijgewerkt: 30-11-2016 10:37
