Voor de liefhebbers die mijn verhaal dat ik schreef tijdens de wintermaand december 2010, gemist hebben kunnen hieronder nog is genieten van de barre weerwoordstedentocht . Veel leesplezier toegewenst.
Het is ondertussen reeds een aantal jaren geleden dat onze weervrienden van het wereldbekende weerforum weerwoord met een échte winter te maken hebben gehad. De laatste tien jaren was het al kommer en kwel met in de beste gevallen een natte sneeuwvlok of een lichtbevroren waterplas waar zelfs nog geen magere kat de schaatsen zou durven onderbinden. Het geloof in een koude winter werd alsmaar kleiner en niemand die nog een cent gaf voor heus winterweer in de Lage Landen. In de veelbesproken sneeuwwinter van 2010 was er wel voldoende kou aanwezig maar de forse en langdurige sneeuw verpestte het ijs jammerlijk zodat alle hoop snel werd opgeborgen dat jaar. Echter de kansen op winterweer zouden na het jaar 2016 dan toch fors toenemen, zou het dan toch?? Kunnen we ooit nog eens de Weerwoordstedentocht uitschrijven met de bende van vier?
We schrijven tien januari 2017, er is al enkele weken sprake van strenge vorst s'nachts en matige vorst overdag. De ijsdikte op het traject Leuven-Leeuwarden is gemiddeld dertien cm dik!! Nog een paar dagen en het trompetgeschal kan weerklinken. Het is ondertussen van het jaar 1963 geleden dat deze beroemde schaatstocht der Lage Landen werd uitgeschreven. De winnaar was toen ene Douwe Massaut uit Leeuwarden. De beresterke Fries overschreed de finish toen na een monstertocht in sneeuw en ijzige kou na meer dan 15u schaatsen! Hij werd als een ware volksheld onthaald in Leeuwarden en nu staat er al jaren een standbeeld ter hoogte van de Bonkevaart voor deze heldhaftige man.
De spanning stijgt, de bende van vier is al een aantal weken duchtig aan het oefenen op wat kleinere plassen en vaarten. Gaat dit voldoende zijn om deze helse tocht te overbruggen? Onze eerste deelnemer is een zekere Ruben Weytjens uit het verre Limburg, de beste schaatser van de vier. Hij heeft de schaatstechniek perfect onder de knie en schaatst met lange halen de tegenstand in de meeste gevallen op een hoopje. Deze goedlachse Limburger lijkt klaar voor de strijd! Onze tweede deelnemer voor de tocht van 450km is ene Erik uit Sint-Amands. Een bonkige kerel die voor niets of niemand uit de weg gaat. Zijn stijl is minder soepel dan onze brave Limburger maar krachten heeft deze man te over. De derde deelnemer aan de Weerwoordentocht is Rikkie uit het Kempense Meerhout. Deze man zijn conditie is iets minder maar compenseert dat met voortdurende "peptalk" ten opzichte van de overige bendeleden. Hij is de man die er voor zorgt dat de mentale weerbaarheid tijdens de moeilijkere momenten van de tocht optimaal blijft. Tenslotte is er nog een zeer jonge maar gedreven kerel die meer van voetbal houdt dan van schaatsen maar winterfan is in hart en nieren en na verloop van tijd schaatsen tot zijn tweede natuur heeft verheven, namelijk Jelle Seyen uit het Kempense Olen.
De grote dag is aangebroken en de vier weervrienden begeven zich naar de Leuvense vaart waar de start zal plaatsvinden van de tweede "Weerwoordstedentocht". Het traject loopt vanuit Leuven via Mechelen naar Antwerpen, Kalmthout, Hellevoetsluis, Leiden-centrum, Amsterdam, Doetinchem, Groningen om dan uiteindelijk te arriveren in Leeuwarden. De temperatuur bedraagt bij het vertrek -12°C en het ijs is mooi egaal en zwart van kleur. Perfect schaatsijs dus!! De zon schijnt volop maar er is sprake van een bijtende NO-wind. De vier vertrekken om 6u s'ochtends onder luid applaus van burgemeester van Leuven Louis Tobback en de voltallige gemeenteraad. Het startschot werd gegeven door ene Kimme uit Leuven die tegenwoordig de rust opzoekt in het landelijke Bever. Hij is geitenboer geworden maar kan zijn geboortestad maar moeilijk de rug toekeren. De vier vertrekken voor hun eerste "rechte kilometers" via de Leuvense Vaart richting Mechelen. Bij het eerste controlepunt zal Lieven hen opwachten met warme chocolademelk en een paar flesjes jenever. De inwendige mens moet worden versterkt uiteraard bij deze extreem lage temperaturen. De vier verstaan mekaar goed en lossen elkaar af, het tempo zit er goed in en een klein uurtje later arriveert het viertal in Mechelen. Lieven staat al op het ijs met de stempel in de hand en de kaartjes worden keurig afgestempeld! Na een paar snelle maar opbeurende woordenwisselingen wordt de tocht verdergezet richting Antwerpen waar ene Pierpol klaarstaat met zijn grote pollepel en een grote kastrol erwtensoep (snert voor de hollanders). Nog geen vermoeide benen bij de bende van vier er kan zelfs een grapje vanaf: "Ruben zegt": "Ich ben laaang ni moeee joh... menne klaane zaaa mee zelfs kunne volge". De sfeer zit er bij de vier goed in! Even later arriveert het viertal te Antwerpen aan de Lange Wapper waar Pierpol op de bevroren Schelde staat te wachten. Pierpol is een rasechte Antwerpenaar en is kok van opleiding! Zijn witte koksmuts past perfect in deze winterse sferen. De vier slurpen gulzig aan de kommen soep, bedanken Pierpol hartelijk en vertrekken richting Kalmthout. Dit rustige dorp ligt op de grens met het schaatsgekke Nederland. Hier zal douanier Glenn de bende controleren om te zien dat er geen onwetmatige praktijken aan de gang zijn. Glenn werd bekend toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog smokkelaars van boter te grazen nam! Erik begint stilaan wat krampen te krijgen in zijn kuiten maar Rikkie pept hem op: "Erik gij kunt een gans paard opeten dan kunde dezen toch toch ook wel vervolmaken zeker, sebiet geef ik uw nen "doef" tegen uw kuiten dan zulde wel geen kramp nemeer hebben". Ze konden er allemaal hartelijk om lachen! Een leuke bende en winters weer wat kan het leven toch mooi zijn . Ondertussen stroomde het volk langs de verschillende kanalen en bevroren rivieren stelselmatig toe. Ze scandeerden de namen van de vier en jubelden alsof koningin Beatrix op komst was. De grens werd vlot overgestoken, douanier Glenn was blijkbaar in geen wegen of velden te bekennen aangezien hij zijn roes aan het uitslapen was op de Kalmthoutse heide. Hij heeft een zwak voor sneeuw en nu er geen sneeuw lag had hij zich strontzat gezopen.
De tocht werd verdergezet richting Hellevoetsluis waar ene sluiswachter Stefan de poorten tijdig diende te openen om het viertal doorgang te kunnen verschaffen. Rond de middag kwam het viertal enigszins vermoeid in Hellevoetsluis aan. Stefan zwaaide met zijn armen dat er wakken aanwezig waren en dat de sluizen waren vastgevroren door het ijs! De vier helden begaven zich voorzichtig naar de kant en Stefan hielp hen over het brugje waar de sluizen geblokkeerd waren. Het konijn knabbel, de trouwe vriend van Stefan zat zielig in een hokje te koukleumen bij min tien graden!! Hun controlekaarten werden keurig afgestempeld en de toch richting Leiden-centrum werd verdergezet. De jongste van de vier, Jelle had blijkbaar zin om er een sprintje uit te halen. Met enkele forse ledenrukken zoefde de jongeling weg uit de groep met als kreten: "Westerlo, Westerlo, Westerlo hoe ha"... Rikkie kon dit niet verdragen en riep: "Hé kleine straks gene frit maar een pakske slaag zenne, grellegen duvel dat ge zijt". Het bulderende gelach van de vier oversteeg de menigte! Na zwoegen en harken op enkele slechtere stukken werd Leiden-centrum bereikt. De controleur van dienst daar was ene Sjoerd Rosdorff die met zijn rekenmodel de toestand van het ijs op het ganse traject in de gaten dient te houden en de nationale instanties moet waarschuwen voor wakken of gevaarlijk ijs!! Sjoerd staat op de bevroren Singel klaar met laptop in de hand, hij waarschuwt dat er gevaarlijke bochten te verwerken zijn in Leiden en ook nog een aantal lage bruggen waar dient onderdoor geschaatst te worden. Voor alle veiligheid schaatst Sjoerd een stukje mee met de vier (nog steeds laptop in de hand) en verzekert hen ervan dat het ijs in Leiden in jaren niet zo dik meer is geweest. Via een wiskundige formule komt hij uit op maar liefst vijftien cm!! Na een snelle woordenwisseling gaat de tocht verder richting Amsterdam waar ene Jorrit het viertal staat op te wachten. Hij is uitbater van de wereldberoemde bananenbar in het "Red Light District" en gepromoveerd tot ijsmeester van de Amsterdamse grachten. De tocht is iets over halverwege en de vier nemen een iets langere pauze in een bekend Amsterdamse pub waar je wel honderd biersoorten kan nuttigen. Erik wil wel is proeven van dat gouden vocht! Volgens zijn bescheiden mening de beste doping om de tocht veilig en wel te vervolmaken zonder het risico op een positieve plas tijdens de dopingcontrole. Jorrit stelt hen gerust en zegt hen dat ze zelfs even mogen uitblazen in zijn bar. Niks van, roept Ruben: "Wij gaan door tot het bittere eind" Slapen kun je nog doen met uw pensioen! De vier vertrekken richting Doetinchem waar ene Frank De Groot woont en dit jaar werd uitverkozen tot "snor van het jaar". De man is bekend in weermiddens en schuwt geen straffe uitspraken. Zo zegt hij dat een kleine IJstijd op komst is en we binnen een aantal jaren kunnen genieten van nog meer Weerwoordentochten. Zelfs Pieter Breughel zou terug op het toneel verschijnen volgens Frank. Is die man nou serieus of zit die aan de pillen, vragen de vier zich af?
Enfin, het laatste maar daarom niet minder zware deel richting Groningen komt eraan. Onderweg krijgen ze het nog even aan de stok met ene Paul De Leeuw die midden op het ijs in zijn "nakie" staat te springen en alzo de weg verspert voor onze vier helden. Erik neemt de groep op sleeptouw en met zijn schouder wordt Paul op onzachte wijze van het ijs gekieperd. Ten noorden van Groningen is ene Stayv controleur van dienst, hij is de goedlachse winterfan waar iedereen goed mee overweg kan. Stayv perst er nog een grap uit om de vier aan te moedigen voor hun laatste kilometers: "Draait de kat haar aars naar het vuur, daar komt sneeuw van op den duur".. De vier snappen de "clue" van deze grap niet aangezien er nergens een vlok sneeuw te bespeuren valt, laat staan een kat?
Op het laatste stuk richting Leeuwarden zijn de vier enorm vermoeid. Verschillende bevriezingsverschijnselen van de ledematen steken de kop op en het viertal besluit om samen te blijven. Samen sterk is hun motto!! Wie in Leeuwarden de Weerwoordkruisjes zal overhandigen is hun niet bekend.
Na een laatste tocht via bobbelig ijs komt het viertal aan op de Bonkevaart in Leeuwarden waar ze hand in hand en juichend de streep overschrijden. Ze worden door een joelende massa als volkshelden onthaald!! Douwe Massaut een kranige zeventiger staat het viertal op te wachten iets voorbij de finish! Hij waardeert hen voor hun inzet en moed. De vier worden bijgeschreven in het gulden boek van de Weerwoordentocht en krijgen een eervolle vermelding op het standbeeld van Douwe. De vrienden keren voldaan naar huis en vertellen hun ganse verhaal op hun favoriete weerforum weerwoord!!
Quote selectie