Was de winter voor mij als kind van Mull of Kintyre. Wat ik me veel meer herinner is de enorme sneeuwval in april toen. Magisch.
Op school zongen we een liedje die ochtend (ik was 8):
Witte vlokjes zweven door de stille straat
Heel de winterwereld krijgt een wit gewaad
Wolken groeien samen, heel de lucht is grijs
Op het raam staan bloemen, maar die zijn van ijs
Voor mijn venster kan ik dromen
Alles wordt een schilderij
Door een laan van witte bomen
Rijdt een arreslee voorbij
Wit besneeuwde mensen lopen langs ons huis
Niemand is graag buiten, ieder is graag thuis
Buitelende meeuwen vliegen boven 't land,
Iemand maakt een sneeuwman, bezem in de hand
En ik zie in mijn gedachten,
Eskimo zijn iglo staan,
En het rendier staat te wachten,
Om de toendra in te gaan.
Heerlijk kun je spelen, kou maakt niet veel uit.
Fijn een baantje glijden, sneeuwbal op je snuit.
Dan gezellig eten, honger tot en met.
Tintelende vingers, lekker fris naar bed.
Dan droom ik van bloemengeuren, van de lente van de zon.
Van veel mooie, bonte kleuren, op de rand van mijn balkon.
Ik weet nog heel erg goed dat ik die dag ook naar de lucht keek om de meeuwen te zien en dat was zo!
Verder klopt de tekst afgezien van dromen over de lente (bah) met hoe ik me voelde. Heerlijk buitnegespeeld, baaantje gemaakt en glijden. De jeugd is een heerlijke dromerige tijd!
Zoiets herinner ik me.we hadden zo'n alcohol thermometer en ik keek er steeds op als ik weer even terugkwam van het buitenspelen en ik vond dat echt magisch: die thermo wees zo lekker 0,0 C aan (aflezen!).
Mijn zus moest fietsrijbewijs halen, maar toen ze een kilometer gefietst hadden zo stond in de schoolkrant later, was er geen doorkomen meer aan. Het werd afgelast. Ik denk dat er toen zeker 10-15 cm sneeuwdek lag. De dooi kwam in de nacht. Ik hoorde het water van het dak af lopen....
Op school zongen we een liedje die ochtend (ik was 8):
Witte vlokjes zweven door de stille straat
Heel de winterwereld krijgt een wit gewaad
Wolken groeien samen, heel de lucht is grijs
Op het raam staan bloemen, maar die zijn van ijs
Voor mijn venster kan ik dromen
Alles wordt een schilderij
Door een laan van witte bomen
Rijdt een arreslee voorbij
Wit besneeuwde mensen lopen langs ons huis
Niemand is graag buiten, ieder is graag thuis
Buitelende meeuwen vliegen boven 't land,
Iemand maakt een sneeuwman, bezem in de hand
En ik zie in mijn gedachten,
Eskimo zijn iglo staan,
En het rendier staat te wachten,
Om de toendra in te gaan.
Heerlijk kun je spelen, kou maakt niet veel uit.
Fijn een baantje glijden, sneeuwbal op je snuit.
Dan gezellig eten, honger tot en met.
Tintelende vingers, lekker fris naar bed.
Dan droom ik van bloemengeuren, van de lente van de zon.
Van veel mooie, bonte kleuren, op de rand van mijn balkon.
Ik weet nog heel erg goed dat ik die dag ook naar de lucht keek om de meeuwen te zien en dat was zo!
Verder klopt de tekst afgezien van dromen over de lente (bah) met hoe ik me voelde. Heerlijk buitnegespeeld, baaantje gemaakt en glijden. De jeugd is een heerlijke dromerige tijd!
Zoiets herinner ik me.we hadden zo'n alcohol thermometer en ik keek er steeds op als ik weer even terugkwam van het buitenspelen en ik vond dat echt magisch: die thermo wees zo lekker 0,0 C aan (aflezen!).
Mijn zus moest fietsrijbewijs halen, maar toen ze een kilometer gefietst hadden zo stond in de schoolkrant later, was er geen doorkomen meer aan. Het werd afgelast. Ik denk dat er toen zeker 10-15 cm sneeuwdek lag. De dooi kwam in de nacht. Ik hoorde het water van het dak af lopen....
Bericht laatst bijgewerkt: 04-02-2017 22:46
