Reisverslag Fins Lapland en Noors Finnmark deel I (foto's!)
Bericht van: Wim (Lomm) , 27-02-2017 19:56
Beste Weerwoorders,
Afgelopen zondag jongstleden ben ik teruggekeerd van een onvergetelijke Lapland-ervaring. Voor aanvang hebben enkele Weerwoorders die ervaring hadden met Lapland al aangegeven dat een reis naar Lapland je als winterliefhebber ‘verpest’ achterlaat. De simpele reden is dat het winterspektakel waar je in Lapland op getrakteerd wordt van een andere orde is vergeleken wat mogelijk is in eigen land. Eenmaal teruggekomen moet ik die mensen 100 procent gelijk geven. Ik ben officieel verpest vanaf heden
Toch ben ik eerder dankbaar dan rouwig om dat feit. Wat ik allemaal heb gezien en gedaan in Lapland is iets waar je als winterliefhebber jaren op kan teren. De honger naar winterweer blijft altijd bestaan maar de ergste honger is nu gestild. Na 20 matige tot slechte Nederlandse winters was deze reis een ware verademing. Ik kan iedere Weerwoorder die een kloppend winterhart van harte aanraden om naar Lapland af te reizen. Uiteraard moet je een beetje geluk hebben want de klimaatverandering gaat juist sneller in de wonderschone noordelijke regio’s van de Aarde. Dat geluk heb ik gehad. De gehele periode dat ik in Saariselkä was is het te koud voor de tijd van het jaar geweest. Na een vrij zachte winter werd het precies kouder toen ik samen met mijn toen nog winterhatende ega richting Ivalo vloog. Zij deed het voor mij en ik verzekerde haar dat ze voor het einde van de week ook 'om' zou zijn. En dat was ze!
In de eerste instantie landde wij in Kittilä. Daar was het bewolkt bij -22 graden. Ik wilde natuurlijk heel graag het vliegtuig uit maar moest geduld hebben aangezien we verder zouden vliegen naar Ivalo. Tijdens de zeer korte vlucht van Kittilä naar Ivalo klaarde het breed op. In Ivalo was het stralend zonnig weer. Dit ook bij -22 graden. Nog geen week ervoor dooide het er 6 graden maar nu stond de diepvries wijd open! Wat heb ik een geluk dacht ik bij mezelf. En dat had ik. De zuurpruim Wim uit Volendam krijgt zijn zin, het moet niet gekker worden! Ik stond echt te springen om het vliegtuig uit te gaan. En daar was het magische moment, we stapten het vliegtuig uit (er was geen slurf maar een trap dus we stonden gelijk in de buitenlucht). Prompt werd ik bevangen door een zeer schone en bitterkoude vrieslucht. Mijn wederhelft zei na een halve minuut dat ze het eigenlijk wel mee vond vallen met de kou. Na 3 minuten lopen realiseerde zij zich dat dat toch ietwat tegenviel zonder thermo-ondergoed aan
Ik was meteen verkocht bij hetgeen ik zag en voelde. Een langgekoesterde wens kwam eindelijk uit. Sprakeloos aanschouwde ik de besneeuwde heuvels en de prachtige taiga van Noord Finland terwijl ik bij iedere inademing mijn neusharen voelde bevriezen. Ik moest toen gelijk denken aan de enige keer dat ik eerder een dergelijke temperatuur meemaakte en mijn neus van binnen bevroor. Dit was in de magische februari nacht in 2012 toen het ook -22 graden in Volendam werd. Precies vijf jaar later kreeg ik het opnieuw te verduren, en wel vrijwillig!
Eenmaal de spullen verzameld werden we per bus van Ivalo naar Saariselkä gebracht, een ritje van 25 minuten. Dit ritje was gelijk pure magie. Ik keek mijn ogen uit en had nooit gerealiseerd hoe prachtig Lapland in werkelijkheid is. In het hotel aangekomen was de buitentemperatuur nog amper gestegen. Dat was makkelijk af te lezen aan de talloze thermometers die in het plekje geïnstalleerd staan. We hebben eerst genoten van een lekkere pizza belegd met gerookt rendiervlees. Ja, je moet alles proberen toch? Het was verrukkelijk. Daarna brachten we als de wiedeweerga onze spullen naar onze accommodatie om vervolgens het bos te verkennen dat direct gelegen lag aan onze slaapplaats. Het kind kwam goed in me naar boven en ik sprong gelijk de sneeuw in en liet me volledig onderdompelen door de aan elkaar geplakte ijskristallen. De sneeuw kwam in alle hoeken en gaten en ik had het meteen ijzig koud. Maar van enthousiasme voelde ik die koude amper. Ik kwam op sommige plaatsen tot mijn middel in de sneeuw te staan. De maagdelijke witte sneeuwtapijten zijn een lust voor het oog. Waar komt toch die neiging vandaan om daar in te willen springen en de maagdelijkheid ervan weg te nemen? Dat blijft een mysterie. Net als een kind dat een zandkasteel niet overeind kan laten staan en het instinctief kapot wil maken. Gedurende de week werd ik gelukkig steeds beter in het heel laten van onaangetaste sneeuwtapijten, maar het ging niet vanzelf! En het werd me vergeven want er lag zoveel sneeuw dat er geen haan naar kraaide. Bovendien zou er later die week weer een vers en dik pak bijvallen De wandeling was geweldig en we verkenden gelijk even de Aurorapolka, een huisje vanwaar je het Noorderlicht kon waarnemen en ook warm kon blijven. Op de vraag of wij het Noorderlicht hebben gezien moet ik positief reageren. We hebben het gezien, en wel de laatste nacht van onze reis! En niet slechts een beetje maar all the way! De kers op de al niet te versmaden ijstaart! Daar later natuurlijk meer over.
Tijdens de wandeling hebben we meteen foto’s geschoten maar vooral met onze telefoons. Op dag twee gingen we ook met onze betere camera's in de weer. Hieronder zie je de resultaten daarvan. Ik hoop zo niet alleen een waardig verslag af te leveren maar ook medeforummers te enthousiasmeren om deze reis te gaan ondernemen. Na een enkele uren durende wandeling hebben we de dag afgesloten met een welverdiend maal. De temperatuur is die dag rond de - 17 á -18 blijven steken. De nacht erop zou opnieuw de -20 aangeraakt worden. Wat een weelde, wat een weelde! Deel II van dit reisverslag volgt weldra! Hieronder de eerste foto’s genomen in de omgeving van de Kaunispää Huippu, oftewel de top van de heuvel Kaunispää nabij Saariselkä (430 meter als ik het me goed herinner). Wat meteen opviel was dat de bomen niet volledig ingepakt waren in de sneeuw. Dit kwam volgens de locals door een storm die een week ervoor de meeste sneeuw van de bomen had geblazen. Die karakteristieke ingesneeuwde bomen hebben wij dus helaas niet gezien en konden we zodoende ook niet fotograferen. Maar om nou te zeggen dat we dat echt hebben gemist, nee hoor, het was mooi zat ! Geniet ervan.
Afgelopen zondag jongstleden ben ik teruggekeerd van een onvergetelijke Lapland-ervaring. Voor aanvang hebben enkele Weerwoorders die ervaring hadden met Lapland al aangegeven dat een reis naar Lapland je als winterliefhebber ‘verpest’ achterlaat. De simpele reden is dat het winterspektakel waar je in Lapland op getrakteerd wordt van een andere orde is vergeleken wat mogelijk is in eigen land. Eenmaal teruggekomen moet ik die mensen 100 procent gelijk geven. Ik ben officieel verpest vanaf heden
Toch ben ik eerder dankbaar dan rouwig om dat feit. Wat ik allemaal heb gezien en gedaan in Lapland is iets waar je als winterliefhebber jaren op kan teren. De honger naar winterweer blijft altijd bestaan maar de ergste honger is nu gestild. Na 20 matige tot slechte Nederlandse winters was deze reis een ware verademing. Ik kan iedere Weerwoorder die een kloppend winterhart van harte aanraden om naar Lapland af te reizen. Uiteraard moet je een beetje geluk hebben want de klimaatverandering gaat juist sneller in de wonderschone noordelijke regio’s van de Aarde. Dat geluk heb ik gehad. De gehele periode dat ik in Saariselkä was is het te koud voor de tijd van het jaar geweest. Na een vrij zachte winter werd het precies kouder toen ik samen met mijn toen nog winterhatende ega richting Ivalo vloog. Zij deed het voor mij en ik verzekerde haar dat ze voor het einde van de week ook 'om' zou zijn. En dat was ze! In de eerste instantie landde wij in Kittilä. Daar was het bewolkt bij -22 graden. Ik wilde natuurlijk heel graag het vliegtuig uit maar moest geduld hebben aangezien we verder zouden vliegen naar Ivalo. Tijdens de zeer korte vlucht van Kittilä naar Ivalo klaarde het breed op. In Ivalo was het stralend zonnig weer. Dit ook bij -22 graden. Nog geen week ervoor dooide het er 6 graden maar nu stond de diepvries wijd open! Wat heb ik een geluk dacht ik bij mezelf. En dat had ik. De zuurpruim Wim uit Volendam krijgt zijn zin, het moet niet gekker worden! Ik stond echt te springen om het vliegtuig uit te gaan. En daar was het magische moment, we stapten het vliegtuig uit (er was geen slurf maar een trap dus we stonden gelijk in de buitenlucht). Prompt werd ik bevangen door een zeer schone en bitterkoude vrieslucht. Mijn wederhelft zei na een halve minuut dat ze het eigenlijk wel mee vond vallen met de kou. Na 3 minuten lopen realiseerde zij zich dat dat toch ietwat tegenviel zonder thermo-ondergoed aan
Ik was meteen verkocht bij hetgeen ik zag en voelde. Een langgekoesterde wens kwam eindelijk uit. Sprakeloos aanschouwde ik de besneeuwde heuvels en de prachtige taiga van Noord Finland terwijl ik bij iedere inademing mijn neusharen voelde bevriezen. Ik moest toen gelijk denken aan de enige keer dat ik eerder een dergelijke temperatuur meemaakte en mijn neus van binnen bevroor. Dit was in de magische februari nacht in 2012 toen het ook -22 graden in Volendam werd. Precies vijf jaar later kreeg ik het opnieuw te verduren, en wel vrijwillig! Eenmaal de spullen verzameld werden we per bus van Ivalo naar Saariselkä gebracht, een ritje van 25 minuten. Dit ritje was gelijk pure magie. Ik keek mijn ogen uit en had nooit gerealiseerd hoe prachtig Lapland in werkelijkheid is. In het hotel aangekomen was de buitentemperatuur nog amper gestegen. Dat was makkelijk af te lezen aan de talloze thermometers die in het plekje geïnstalleerd staan. We hebben eerst genoten van een lekkere pizza belegd met gerookt rendiervlees. Ja, je moet alles proberen toch? Het was verrukkelijk. Daarna brachten we als de wiedeweerga onze spullen naar onze accommodatie om vervolgens het bos te verkennen dat direct gelegen lag aan onze slaapplaats. Het kind kwam goed in me naar boven en ik sprong gelijk de sneeuw in en liet me volledig onderdompelen door de aan elkaar geplakte ijskristallen. De sneeuw kwam in alle hoeken en gaten en ik had het meteen ijzig koud. Maar van enthousiasme voelde ik die koude amper. Ik kwam op sommige plaatsen tot mijn middel in de sneeuw te staan. De maagdelijke witte sneeuwtapijten zijn een lust voor het oog. Waar komt toch die neiging vandaan om daar in te willen springen en de maagdelijkheid ervan weg te nemen? Dat blijft een mysterie. Net als een kind dat een zandkasteel niet overeind kan laten staan en het instinctief kapot wil maken. Gedurende de week werd ik gelukkig steeds beter in het heel laten van onaangetaste sneeuwtapijten, maar het ging niet vanzelf! En het werd me vergeven want er lag zoveel sneeuw dat er geen haan naar kraaide. Bovendien zou er later die week weer een vers en dik pak bijvallen
De wandeling was geweldig en we verkenden gelijk even de Aurorapolka, een huisje vanwaar je het Noorderlicht kon waarnemen en ook warm kon blijven. Op de vraag of wij het Noorderlicht hebben gezien moet ik positief reageren. We hebben het gezien, en wel de laatste nacht van onze reis! En niet slechts een beetje maar all the way! De kers op de al niet te versmaden ijstaart! Daar later natuurlijk meer over. Tijdens de wandeling hebben we meteen foto’s geschoten maar vooral met onze telefoons. Op dag twee gingen we ook met onze betere camera's in de weer. Hieronder zie je de resultaten daarvan. Ik hoop zo niet alleen een waardig verslag af te leveren maar ook medeforummers te enthousiasmeren om deze reis te gaan ondernemen. Na een enkele uren durende wandeling hebben we de dag afgesloten met een welverdiend maal. De temperatuur is die dag rond de - 17 á -18 blijven steken. De nacht erop zou opnieuw de -20 aangeraakt worden. Wat een weelde, wat een weelde! Deel II van dit reisverslag volgt weldra! Hieronder de eerste foto’s genomen in de omgeving van de Kaunispää Huippu, oftewel de top van de heuvel Kaunispää nabij Saariselkä (430 meter als ik het me goed herinner). Wat meteen opviel was dat de bomen niet volledig ingepakt waren in de sneeuw. Dit kwam volgens de locals door een storm die een week ervoor de meeste sneeuw van de bomen had geblazen. Die karakteristieke ingesneeuwde bomen hebben wij dus helaas niet gezien en konden we zodoende ook niet fotograferen. Maar om nou te zeggen dat we dat echt hebben gemist, nee hoor, het was mooi zat
! Geniet ervan.
Bericht laatst bijgewerkt: 27-02-2017 20:13
''Temper is what gets most of us into trouble. Pride is what keeps us there “ - Mark Twain
