Beste Weerwoorders,
Hier volgt mijn Lapland verslag deel II. Het totaal bestaat uit drie delen dus nog eentje meer na deze. Na de eerste nacht waren we ontzettend moe van de reis. Ik had de dag ervoor ’s nachts niet geslapen, we moest om half 3 ’s nachts al naar Schiphol. We werden wakker om half 10 en misten daardoor het ontbijt. Daarop gingen we naar de supermarkt en kregen we voor het eerst iets te zien van ‘downtown’ Saariselkä. Het duurde niet lang voordat we in de gaten kregen hoe klein het plekje eigenlijk is. In de supermarkt aangekomen kregen we ook in de gaten hoe duur alcohol is. Een six packje pils was al gauw 12 á 13 euro. Na het geïmproviseerde ontbijt gingen we richting het skigebiedje dat Saariselkä rijk is. Daar ben ik snel ski’s gaan huren. Het was bewolkt en het vroor rond het middaguur 12 tot 14 graden. Ik kwam er al heel snel achter dat skiën in de Alpen heel anders is dan skiën in Lapland. Om te skiën is strenge tot zeer strenge vorst niet de meest ideale omstandigheid. Ik moest soms flink afremmen omdat de kou gewoon pijn deed aan mijn gezicht. Ik heb zelden zulke kou gevoeld. Die dag bleef het bewolkt en het bleef streng vriezen. We deden ons tegoed die avond aan een heerlijke vegetarische pasta met geitenkaas en een donker biertje. We gingen vroeg naar bed en stonden de volgende morgen vroeg op. Die ochtend was het nog bewolkt maar het klaarde al snel breed op. Achteraf bleek dat deze dag in Saariselkä de meest fotogenieke werd. Het weerbeeld in de week dat wij er waren was namelijk behoorlijk wisselvallig en door de bank genomen vrij bewolkt. Dit had alles te maken met de afwezigheid van hogedruk boven noord Scandinavië destijds. Toch was er op 20 en 21 februari (zie kaartje) toch wat hogedruk impulsen zichtbaar. Die hogedruk zal verantwoordelijk geweest zijn voor de zonnige condities van die dag. Deze hogedruk zou de dagen erna snel verdwijnen en plaats maken voor enerzijds lagedruk vanaf Spitsbergen en anderzijds de ontwikkeling van een diep laag bij IJsland. Dit laag trok over zuid en midden Scandinavië en zorgde dat het in grote delen van Lapland geleidelijk bewolkt werd. Toch bleef het overdag streng vriezen in Saariselkä ondanks de opwarmende bovenluchten. Er is in de week dat wij er waren zeker 10 tot 15 centimeter bijgevallen. Het verse pak maakte het natuurlijk nóg sfeervoller.
Hier de weerkaart van de tweede dag in het hoge noorden. De derde dag is de dag dat we te voet de Kaunispää opliepen. Rond 10 uur ’s morgens klaarde het breed op. De sfeervolle foto’s die ik in deel I met jullie deelde zijn die dag geschoten. Het was een perfect moment die ochtend. Precies toen we hoger op gingen klaarde het op en kregen we de vergezichten over de heuvels goed te zien. Het was machtig mooi om te zien hoe in de verte de zon al volop scheen terwijl het boven ons hoofd nog bewolkt was. Lapland in zijn volste glorie
. Toen brak ook bij ons de zon goed door. Ik kon er steeds niet over uit hoe wonderschoon de omgeving was. Mijn vrouw wist ook niet wat ze zag. Zij was vooral reizen naar tropische en woestijnoorden gewend, nooit eerder zag ze de oogverblindende schoonheid van het hoge noorden, en ondergetekende ook niet. Die dag in februari was een perfecte dag voor ons gebleken. We hebben in de avond nog een Noorderlichtwandeling ondernomen maar helaas was de activiteit erg laag. De volgende morgen hoorden we dat er wel wat Noorderlicht was gezien maar toen sliepen wij al. We waren niet happy om te vernemen dat het Noorderlicht zich had afgespeeld terwijl wij ervan lagen te dromen in bed. We hadden ons voorgenomen om geen enkele kans op Noorderlicht nog te laten schieten en op te blijven indien nodig. De volgende morgen hadden we een auto gehuurd. We wilden namelijk ook heel graag wat van de omgeving verkennen. Een auto bleek een ideaal vervoersmiddel om Fins Lapland tijdelijk in te ruilen voor het ruige Noors Finnmark.
De route die we aflegden.
De auto waar we mee reden. Dit was op de parkeerplek in de plaats Utsjoki, de noordelijkste gemeente van de Europese Unie!
Die dag was het weer bewolkt. Het vroor de hele dag streng tot zeer streng. Vanuit Saariselkä reden we via Ivalo-Inari richting het grensplaatsje Utsjoki. Terwijl we verder naar het noorden reden begon op een gegeven moment de omgeving te veranderen. Het winterwonderlandschap maakte steeds meer plaats voor een ruig en toendra-achtig landschap. De taiga zone doorkruisten wij en we belandden al snel in de toendra zone. Het was een zeer fascinerende en bijna angstaanjagende omgeving. Bij Utsjoki maakten we een stop en van daaruit trokken we de grens over en gingen reden we eerst een aantal kilometers parallel aan de Fins-Noorse grens. Daarna gingen we nóg verder in noordelijke richting naar Tana (zie kaartje hierboven). We wilden zo snel mogelijk de Barentszzee bereiken. Na een twintigtal kilometers ten noorden van Tana besloten we om om te keren en de route in oostelijke richting te vervolgen. We bereikten daarna de Barentszzee. Dit was natuurlijk enorm kicken! Zo ver noordelijk gaan dat je de barre Barentszzee mag aanschouwen. Terwijl we de weg langs de baai vervolgden begon de wind in sterke mate toe te nemen. Het vroor nog altijd 11 graden en op een bepaald punt bereikten we een windkracht die Volendam ook niet vreemd is (maar bij andere temperaturen) ; 7 BFT. We maakten een stop om en stapten voordat we weer het binnenland in zouden rijden uit om dit moment vast te leggen. De windchill was dodelijk en ik hield het geen vijf minuten buiten uit. Snel weer de auto in! Er vormden zich flinke sneeuwduinen om de wegen en dat was best gevaarlijk. Op zee hing al geruime tijd een zeer donkere sneeuwlucht. Even later begon het inderdaad flink te sneeuwen. Het zicht verminderde sterk en het was bar en boos buiten. Ik heb me meermaals verbaasd over het feit dat de Saami het al duizenden jaren hebben uitgehouden in het hoge noorden. Voor het eerst maakten we ons een beetje zorgen of we de terugkomst wel voor het donker zouden halen. Toen we richting Vagge reden stopte de sneeuw echter snel. We kregen een prachtige rit langs de Russisch – Noorse grens. Wat opmerkelijk was, was dat de vegetatie precies weer begon te veranderen toen we de grens overstaken richting Finland. De kale en ruige bergen zonder noemenswaardige begroeiing maakten weer plaats voor de aaneengesloten rijen van magisch besneeuwde naaldbomen. Op onze reis reden we langs honderden meren, sommigen groot, anderen klein maar allemaal bevroren en voorzien van een dikke laag sneeuw boven het ijs. Soms kwamen we op een afstand van 30 kilometer geen enkele tegenligger tegen. Nu viel goed te zien hoe dun bevolkt dat Finse noorden eigenlijk is. Het werd langzaam maar zeker donker en de 610 kilometer begon mij enigszins te vermoeien. Ik heb nooit een dergelijke tocht ondernomen over besneeuwde wegen en dus was ik gedurende de hele dag flink geconcentreerd. Uiteindelijk zijn we heel thuis gekomen van een legendarische rit (en onderweg verscheidene gekantelde vrachtwagens tegengekomen nabij Inari-Ivalo). Deze ‘expeditie’ mocht niet ontbreken. Die avond hebben we in de noordelijkste Irish Pub ‘‘O’poro’’ ter wereld lekker uitgerust en een paar pinten genomen a la 7 euro per pint. Deze dag was wederom zeer geslaagd. Het enige jammere was dat de zon op geen enkel moment doorgebroken was. Ik kan me voorstellen dat het Noorse landschap een hele andere indruk achterlaat bij zonnige condities. Maar ik rouwde er geen moment om omdat het heel normaal is dat het in dat soort contreien bewolkt, winderig en sneeuwerig is! Dit hoorde er gewoon bij. Die nacht daalde de temperatuur tot zo’n 17 á 18 graden onder nul bij opklarende condities. Er was in Saariselkä ook flink wat sneeuw gevallen en we genoten ’s avonds nog van een wandeling op een van de vele sneeuwpaden. Hieronder de foto’s tot dusver. Binnenkort deel III, met daarin het wondere Noorderlicht!
Helemaal onder de weerkaart van de zonnige 21 februari, op deze dag scheen de zon een groot deel van de dag uitbundig met bijhorende mooie foto's.
Hier volgt mijn Lapland verslag deel II. Het totaal bestaat uit drie delen dus nog eentje meer na deze. Na de eerste nacht waren we ontzettend moe van de reis. Ik had de dag ervoor ’s nachts niet geslapen, we moest om half 3 ’s nachts al naar Schiphol. We werden wakker om half 10 en misten daardoor het ontbijt. Daarop gingen we naar de supermarkt en kregen we voor het eerst iets te zien van ‘downtown’ Saariselkä. Het duurde niet lang voordat we in de gaten kregen hoe klein het plekje eigenlijk is. In de supermarkt aangekomen kregen we ook in de gaten hoe duur alcohol is. Een six packje pils was al gauw 12 á 13 euro. Na het geïmproviseerde ontbijt gingen we richting het skigebiedje dat Saariselkä rijk is. Daar ben ik snel ski’s gaan huren. Het was bewolkt en het vroor rond het middaguur 12 tot 14 graden. Ik kwam er al heel snel achter dat skiën in de Alpen heel anders is dan skiën in Lapland. Om te skiën is strenge tot zeer strenge vorst niet de meest ideale omstandigheid. Ik moest soms flink afremmen omdat de kou gewoon pijn deed aan mijn gezicht. Ik heb zelden zulke kou gevoeld. Die dag bleef het bewolkt en het bleef streng vriezen. We deden ons tegoed die avond aan een heerlijke vegetarische pasta met geitenkaas en een donker biertje. We gingen vroeg naar bed en stonden de volgende morgen vroeg op. Die ochtend was het nog bewolkt maar het klaarde al snel breed op. Achteraf bleek dat deze dag in Saariselkä de meest fotogenieke werd. Het weerbeeld in de week dat wij er waren was namelijk behoorlijk wisselvallig en door de bank genomen vrij bewolkt. Dit had alles te maken met de afwezigheid van hogedruk boven noord Scandinavië destijds. Toch was er op 20 en 21 februari (zie kaartje) toch wat hogedruk impulsen zichtbaar. Die hogedruk zal verantwoordelijk geweest zijn voor de zonnige condities van die dag. Deze hogedruk zou de dagen erna snel verdwijnen en plaats maken voor enerzijds lagedruk vanaf Spitsbergen en anderzijds de ontwikkeling van een diep laag bij IJsland. Dit laag trok over zuid en midden Scandinavië en zorgde dat het in grote delen van Lapland geleidelijk bewolkt werd. Toch bleef het overdag streng vriezen in Saariselkä ondanks de opwarmende bovenluchten. Er is in de week dat wij er waren zeker 10 tot 15 centimeter bijgevallen. Het verse pak maakte het natuurlijk nóg sfeervoller.
Hier de weerkaart van de tweede dag in het hoge noorden. De derde dag is de dag dat we te voet de Kaunispää opliepen. Rond 10 uur ’s morgens klaarde het breed op. De sfeervolle foto’s die ik in deel I met jullie deelde zijn die dag geschoten. Het was een perfect moment die ochtend. Precies toen we hoger op gingen klaarde het op en kregen we de vergezichten over de heuvels goed te zien. Het was machtig mooi om te zien hoe in de verte de zon al volop scheen terwijl het boven ons hoofd nog bewolkt was. Lapland in zijn volste glorie
. Toen brak ook bij ons de zon goed door. Ik kon er steeds niet over uit hoe wonderschoon de omgeving was. Mijn vrouw wist ook niet wat ze zag. Zij was vooral reizen naar tropische en woestijnoorden gewend, nooit eerder zag ze de oogverblindende schoonheid van het hoge noorden, en ondergetekende ook niet. Die dag in februari was een perfecte dag voor ons gebleken. We hebben in de avond nog een Noorderlichtwandeling ondernomen maar helaas was de activiteit erg laag. De volgende morgen hoorden we dat er wel wat Noorderlicht was gezien maar toen sliepen wij al. We waren niet happy om te vernemen dat het Noorderlicht zich had afgespeeld terwijl wij ervan lagen te dromen in bed. We hadden ons voorgenomen om geen enkele kans op Noorderlicht nog te laten schieten en op te blijven indien nodig. De volgende morgen hadden we een auto gehuurd. We wilden namelijk ook heel graag wat van de omgeving verkennen. Een auto bleek een ideaal vervoersmiddel om Fins Lapland tijdelijk in te ruilen voor het ruige Noors Finnmark. De route die we aflegden.
De auto waar we mee reden. Dit was op de parkeerplek in de plaats Utsjoki, de noordelijkste gemeente van de Europese Unie!
Die dag was het weer bewolkt. Het vroor de hele dag streng tot zeer streng. Vanuit Saariselkä reden we via Ivalo-Inari richting het grensplaatsje Utsjoki. Terwijl we verder naar het noorden reden begon op een gegeven moment de omgeving te veranderen. Het winterwonderlandschap maakte steeds meer plaats voor een ruig en toendra-achtig landschap. De taiga zone doorkruisten wij en we belandden al snel in de toendra zone. Het was een zeer fascinerende en bijna angstaanjagende omgeving. Bij Utsjoki maakten we een stop en van daaruit trokken we de grens over en gingen reden we eerst een aantal kilometers parallel aan de Fins-Noorse grens. Daarna gingen we nóg verder in noordelijke richting naar Tana (zie kaartje hierboven). We wilden zo snel mogelijk de Barentszzee bereiken. Na een twintigtal kilometers ten noorden van Tana besloten we om om te keren en de route in oostelijke richting te vervolgen. We bereikten daarna de Barentszzee. Dit was natuurlijk enorm kicken! Zo ver noordelijk gaan dat je de barre Barentszzee mag aanschouwen. Terwijl we de weg langs de baai vervolgden begon de wind in sterke mate toe te nemen. Het vroor nog altijd 11 graden en op een bepaald punt bereikten we een windkracht die Volendam ook niet vreemd is (maar bij andere temperaturen) ; 7 BFT. We maakten een stop om en stapten voordat we weer het binnenland in zouden rijden uit om dit moment vast te leggen. De windchill was dodelijk en ik hield het geen vijf minuten buiten uit. Snel weer de auto in! Er vormden zich flinke sneeuwduinen om de wegen en dat was best gevaarlijk. Op zee hing al geruime tijd een zeer donkere sneeuwlucht. Even later begon het inderdaad flink te sneeuwen. Het zicht verminderde sterk en het was bar en boos buiten. Ik heb me meermaals verbaasd over het feit dat de Saami het al duizenden jaren hebben uitgehouden in het hoge noorden. Voor het eerst maakten we ons een beetje zorgen of we de terugkomst wel voor het donker zouden halen. Toen we richting Vagge reden stopte de sneeuw echter snel. We kregen een prachtige rit langs de Russisch – Noorse grens. Wat opmerkelijk was, was dat de vegetatie precies weer begon te veranderen toen we de grens overstaken richting Finland. De kale en ruige bergen zonder noemenswaardige begroeiing maakten weer plaats voor de aaneengesloten rijen van magisch besneeuwde naaldbomen. Op onze reis reden we langs honderden meren, sommigen groot, anderen klein maar allemaal bevroren en voorzien van een dikke laag sneeuw boven het ijs. Soms kwamen we op een afstand van 30 kilometer geen enkele tegenligger tegen. Nu viel goed te zien hoe dun bevolkt dat Finse noorden eigenlijk is. Het werd langzaam maar zeker donker en de 610 kilometer begon mij enigszins te vermoeien. Ik heb nooit een dergelijke tocht ondernomen over besneeuwde wegen en dus was ik gedurende de hele dag flink geconcentreerd. Uiteindelijk zijn we heel thuis gekomen van een legendarische rit (en onderweg verscheidene gekantelde vrachtwagens tegengekomen nabij Inari-Ivalo). Deze ‘expeditie’ mocht niet ontbreken. Die avond hebben we in de noordelijkste Irish Pub ‘‘O’poro’’ ter wereld lekker uitgerust en een paar pinten genomen a la 7 euro per pint. Deze dag was wederom zeer geslaagd. Het enige jammere was dat de zon op geen enkel moment doorgebroken was. Ik kan me voorstellen dat het Noorse landschap een hele andere indruk achterlaat bij zonnige condities. Maar ik rouwde er geen moment om omdat het heel normaal is dat het in dat soort contreien bewolkt, winderig en sneeuwerig is! Dit hoorde er gewoon bij. Die nacht daalde de temperatuur tot zo’n 17 á 18 graden onder nul bij opklarende condities. Er was in Saariselkä ook flink wat sneeuw gevallen en we genoten ’s avonds nog van een wandeling op een van de vele sneeuwpaden. Hieronder de foto’s tot dusver. Binnenkort deel III, met daarin het wondere Noorderlicht!
Helemaal onder de weerkaart van de zonnige 21 februari, op deze dag scheen de zon een groot deel van de dag uitbundig met bijhorende mooie foto's.
Bericht laatst bijgewerkt: 03-03-2017 15:06
''Temper is what gets most of us into trouble. Pride is what keeps us there “ - Mark Twain