Beste Weerwoorders,
Hier alweer het laatste deel van dit verslag!
Tijdens onze vakantie begonnen we in toenemende mate te hopen op het Noorderlicht. Vaak viel ons al op dat als er bewolkt weer voorspeld was ’s nachts het toch verrassend vaak helder werd. Deze keer bleef het echter enkele dagen achtereen behoorlijk bewolkt. Er viel regelmatig sneeuw en de temperatuur lag overdag ongeveer net zo laag als ’s nachts, rond -12 tot -15. De dagelijkse gang was ver te zoeken. Toch treurden wij er niet om, winter is winter. We merkten duidelijk dat we niet meer die typische bevriezingsverschijnselen in de neus ervoeren tijdens het inademen. Ik begon dit al vrij snel te missen en hoopte naar het eind van de week toe op een vrije val wat temperatuur betreft tijdens een heldere nacht. Mijn vrouw ging zich plotseling voor het eerst in mijn (en haar) leven in één keer interesseren voor het weer. Ze verkwanselde dagelijks meer tijd aan het checken van de weersverwachting dan ondergetekende, die al vrij ver heen te noemen is wanneer het aan komt op weerkaarten checken. Dit allemaal omdat zij per se dat Noorderlicht wilde zien. En voor Noorderlicht heb je nu eenmaal helder weer nodig, dus dien je het weer regelmatig te checken. Ik kon mij dit heel goed voorstellen en heb me geen moment geërgerd aan haar kersverse, doch zeer tijdelijke, weerkaart-kijk-hobby. Ik hoopte dat het weervirus over zou slaan maar ik wist natuurlijk wel dat dat zo niet werkt
. Ik checkte de weerkaarten natuurlijk ook zeer regelmatig en zag het vrij somber in qua bewolking de rest van de week vanwege constante aanvoer van lagedrukgebieden. Toch werden de weerkaarten gedurende het naderbij komen van de zaterdag op de zondag steeds gunstiger. Op een gegeven moment leek het zelfs volledig helder te gaan worden met een temperatuur die volgens de Finse weerdiensten kon gaan dalen tot -24 graden! Ik wist natuurlijk allang dat tijdens dergelijke heldere condities de temperaturen nog verder onderuit kunnen gaan. Hier hoopte ik – als extreem weerliefhebber – natuurlijk ook op. Om de bewolkte periode te overbruggen ondernamen we nog wat leuke activiteiten. Zo lieten we ons per slee vervoeren door rendieren, deden we een sneeuwscooter tour en lieten we ons idem per slee vervoeren door Alaskaanse husky’s. Al deze activiteiten werden ondernomen bij bewolkte en sneeuwrijke condities bij veelal strenge tot zeer strenge vorst.
Het midden van de week was dus minder fotogeniek dan het begin van de week. Hier zou naar het einde van de week echter snel verandering in komen. Tijdens de husky tocht (die op een zaterdag was, zondag gingen we weg) was er sprake van matige tot zware sneeuwval in combinatie met een stevige wind. De sneeuw was deze keer een ware spelbreker. Toch lieten we ons niet gek maken en genoten met volle teugen van de husky tocht. Precies vijf minuten nadat de Husky tocht ten einde was gekomen klaarde het in één keer rap op. Dit zat ook al in de verwachtingen. In vijf tot tien minuten tijd veranderde de lucht van geheel bewolkt bij matige tot zware sneeuw tot een zeer heldere blauwe lucht. Ik heb een opklaringsgebied nog nooit zo snel terrein zien winnen waar ik ook geweest ben in mijn leven. Ik aanschouwde op de terugweg naar Saariselkä hoe prachtig het land was wanneer de zon scheen. Dit voelde écht als een cadeautje na een toch wel vrij bewolkte week. Alle signalen op Noorderlicht stonden nu op groen. De lucht zou helder gaan worden, de KP index was goed en we hadden al een leuke plek in gedachte om te gaan het Noorderlicht te gaan ‘chasen’. Op de top van de Kaunispää met de benenwagen!
Die avond gingen we om zeven uur ’s avonds te voet richting de Kaunispää. Deze wandeling duurde ongeveer anderhalf uur. We hadden buiten onze gewone kleding ook een overall aan. Die zouden we nodig hebben ook aangezien het een zeer koude nacht beloofde te worden. Een markant feitje wat betreft temperatuur is dat die zaterdag de enige dag was dat de temperatuur boven de -10 is uitgekomen (-6 om precies te zijn) maar later in de avond en nacht wel de diepste daling zou gaan doormaken van de hele week. In de avond vroor het al ruim 17 graden. Gedurende onze wandeling naar de top bleef de temperatuur dalen. Terwijl wij lopend de berg op gingen werden we links en rechts van alle kanten ingehaald door auto’s en autobussen met geïnteresseerden die ook het Noorderlicht wilde zien maar niet teveel moeite wilde nemen. Er zaten opvallend veel Aziaten tussen. Op de Kaunispää zagen wij op een gegeven moment een vage witte band aan de horizon (kijkend in, ja wel, noordelijke richting). Dít moest het zijn! En ja hoor, langzaam maar zeker werd de band helderder en helderder. Toen het rond een uur of half negen weer voorbij leek gingen we met een tevreden gevoel weer naar beneden. We werden halverwege door een paar Nederlanders die een auto hadden gehuurd teruggebracht. De aardige mensen boden ons namelijk een lift aan. Terwijl we op een gegeven moment in Saariselkä waren voelde ik mijn voeten niet meer. Dit ondanks drie lagen sokken en goede winterschoenen. Ik moest echt even andere schoenen aantrekken en mijn voeten opwarmen. Hier kwam ik echter maar mondjesmaat aan toe aangezien het rond een uur of negen écht los ging met het Noorderlicht. Er kwamen een paar dolle Chinese meisjes aanlopen en vroegen ons waar ze het beste foto’s konden maken. Dit moment was nog vóórdat het begon. Wij legden uit dat ze het beste naar een donkere plek konden gaan omdat het Noorderlicht vanuit Saariselkä moeilijk tot niet te zien is doordat er teveel licht aanwezig is. Dit bleek een misvatting wat letterlijk 1 minuut later zagen we, staande midden in Saariselkä, in één keer een zeer fel groen en dansend Noorderlicht aan de horizon! De Chinese dames huilden letterlijk van geluk en deden spontaan een vreugdedansje. Wij waren ook zeer enthousiast. Ik wisselde snel schoenen, nam een fles goede drank vanuit NL mee en haastte me naar het Aurorapolka.
Aldaar kregen we een waar schouwspel te zien waarbij het Noorderlicht steeds verder naar het zuiden kroop en het op een gegeven moment pal boven ons hoofd scheen. Dit magische fenomeen hield enkele uren aan. Wij ervoeren dit als een waar geschenk en gaven onze vakantie een 10+. Als klap op de vuurpijl daalde de temperatuur ook tot een waanzinnige -31 graden! Het temperatuurskaartje heb ik bewaard, zie hieronder. De volgende morgen was kraakhelder. Zelden heb ik een lucht gezien die er zo blauw uitzag. Zelden heb ik een morgen meegemaakt die zo koud was. En zelden heb ik Chinezen ontmoet die zo gezellig waren! We gingen rond de klok van 10:00 naar Ivalo terug en genoten van de terugvlucht waarbij we vanuit de lucht een groot deel van Zweden zagen (zie foto). Al met al was het een reis om nooit te vergeten. Lapland heeft ons hart gestolen. Mijn winterhart is sneller gaan kloppen en ik heb me stellig voorgenomen om snel wéér een dergelijk oord te bezoeken. Nu mag van mij de lente beginnen, ik ben qua winterverlangen volledig opgeladen en kan zeker weer een aantal Nederlandse kwakkelwinters aan. Al krijgen wij in NL een strenge winter, dan is dat voor Lapse begrippen nog steeds een kwakkelwinter. Nederland kan nooit tippen aan Lapland, in welk opzicht dan ook. De rust, de mensen, het klimaat, de omgeving ALLES. Ik zou zonder problemen voor langere tijd naar Lapland kunnen vertrekken. Toch voelde het in NL tijdens de landing ook weer als thuiskomen ondanks de welbekende grijze lucht. Het is en blijft toch je thuis. Ondanks dat ik van mijn land houd zal ik het op een dag verlaten voor verre oorden. Dat is mijn (onze) droom. Totdat die droom gerealiseerd is breng ik onderwijl andere dromen in vervulling, en Lapland was er één van. Deze droom is uitgekomen, en hoe!
Hier een foto van het rappe opklaringsgebied dat binnen de kortste keren voor zeer helder weer zorgde op de zaterdag voordat we weggingen.
Last but not least: het temperatuurskaartje van de nacht van zaterdag op zondag!
Hier alweer het laatste deel van dit verslag!
Tijdens onze vakantie begonnen we in toenemende mate te hopen op het Noorderlicht. Vaak viel ons al op dat als er bewolkt weer voorspeld was ’s nachts het toch verrassend vaak helder werd. Deze keer bleef het echter enkele dagen achtereen behoorlijk bewolkt. Er viel regelmatig sneeuw en de temperatuur lag overdag ongeveer net zo laag als ’s nachts, rond -12 tot -15. De dagelijkse gang was ver te zoeken. Toch treurden wij er niet om, winter is winter. We merkten duidelijk dat we niet meer die typische bevriezingsverschijnselen in de neus ervoeren tijdens het inademen. Ik begon dit al vrij snel te missen en hoopte naar het eind van de week toe op een vrije val wat temperatuur betreft tijdens een heldere nacht. Mijn vrouw ging zich plotseling voor het eerst in mijn (en haar) leven in één keer interesseren voor het weer. Ze verkwanselde dagelijks meer tijd aan het checken van de weersverwachting dan ondergetekende, die al vrij ver heen te noemen is wanneer het aan komt op weerkaarten checken. Dit allemaal omdat zij per se dat Noorderlicht wilde zien. En voor Noorderlicht heb je nu eenmaal helder weer nodig, dus dien je het weer regelmatig te checken. Ik kon mij dit heel goed voorstellen en heb me geen moment geërgerd aan haar kersverse, doch zeer tijdelijke, weerkaart-kijk-hobby. Ik hoopte dat het weervirus over zou slaan maar ik wist natuurlijk wel dat dat zo niet werkt
. Ik checkte de weerkaarten natuurlijk ook zeer regelmatig en zag het vrij somber in qua bewolking de rest van de week vanwege constante aanvoer van lagedrukgebieden. Toch werden de weerkaarten gedurende het naderbij komen van de zaterdag op de zondag steeds gunstiger. Op een gegeven moment leek het zelfs volledig helder te gaan worden met een temperatuur die volgens de Finse weerdiensten kon gaan dalen tot -24 graden! Ik wist natuurlijk allang dat tijdens dergelijke heldere condities de temperaturen nog verder onderuit kunnen gaan. Hier hoopte ik – als extreem weerliefhebber – natuurlijk ook op. Om de bewolkte periode te overbruggen ondernamen we nog wat leuke activiteiten. Zo lieten we ons per slee vervoeren door rendieren, deden we een sneeuwscooter tour en lieten we ons idem per slee vervoeren door Alaskaanse husky’s. Al deze activiteiten werden ondernomen bij bewolkte en sneeuwrijke condities bij veelal strenge tot zeer strenge vorst. Het midden van de week was dus minder fotogeniek dan het begin van de week. Hier zou naar het einde van de week echter snel verandering in komen. Tijdens de husky tocht (die op een zaterdag was, zondag gingen we weg) was er sprake van matige tot zware sneeuwval in combinatie met een stevige wind. De sneeuw was deze keer een ware spelbreker. Toch lieten we ons niet gek maken en genoten met volle teugen van de husky tocht. Precies vijf minuten nadat de Husky tocht ten einde was gekomen klaarde het in één keer rap op. Dit zat ook al in de verwachtingen. In vijf tot tien minuten tijd veranderde de lucht van geheel bewolkt bij matige tot zware sneeuw tot een zeer heldere blauwe lucht. Ik heb een opklaringsgebied nog nooit zo snel terrein zien winnen waar ik ook geweest ben in mijn leven. Ik aanschouwde op de terugweg naar Saariselkä hoe prachtig het land was wanneer de zon scheen. Dit voelde écht als een cadeautje na een toch wel vrij bewolkte week. Alle signalen op Noorderlicht stonden nu op groen. De lucht zou helder gaan worden, de KP index was goed en we hadden al een leuke plek in gedachte om te gaan het Noorderlicht te gaan ‘chasen’. Op de top van de Kaunispää met de benenwagen!
Die avond gingen we om zeven uur ’s avonds te voet richting de Kaunispää. Deze wandeling duurde ongeveer anderhalf uur. We hadden buiten onze gewone kleding ook een overall aan. Die zouden we nodig hebben ook aangezien het een zeer koude nacht beloofde te worden. Een markant feitje wat betreft temperatuur is dat die zaterdag de enige dag was dat de temperatuur boven de -10 is uitgekomen (-6 om precies te zijn) maar later in de avond en nacht wel de diepste daling zou gaan doormaken van de hele week. In de avond vroor het al ruim 17 graden. Gedurende onze wandeling naar de top bleef de temperatuur dalen. Terwijl wij lopend de berg op gingen werden we links en rechts van alle kanten ingehaald door auto’s en autobussen met geïnteresseerden die ook het Noorderlicht wilde zien maar niet teveel moeite wilde nemen. Er zaten opvallend veel Aziaten tussen. Op de Kaunispää zagen wij op een gegeven moment een vage witte band aan de horizon (kijkend in, ja wel, noordelijke richting). Dít moest het zijn! En ja hoor, langzaam maar zeker werd de band helderder en helderder. Toen het rond een uur of half negen weer voorbij leek gingen we met een tevreden gevoel weer naar beneden. We werden halverwege door een paar Nederlanders die een auto hadden gehuurd teruggebracht. De aardige mensen boden ons namelijk een lift aan. Terwijl we op een gegeven moment in Saariselkä waren voelde ik mijn voeten niet meer. Dit ondanks drie lagen sokken en goede winterschoenen. Ik moest echt even andere schoenen aantrekken en mijn voeten opwarmen. Hier kwam ik echter maar mondjesmaat aan toe aangezien het rond een uur of negen écht los ging met het Noorderlicht. Er kwamen een paar dolle Chinese meisjes aanlopen en vroegen ons waar ze het beste foto’s konden maken. Dit moment was nog vóórdat het begon. Wij legden uit dat ze het beste naar een donkere plek konden gaan omdat het Noorderlicht vanuit Saariselkä moeilijk tot niet te zien is doordat er teveel licht aanwezig is. Dit bleek een misvatting wat letterlijk 1 minuut later zagen we, staande midden in Saariselkä, in één keer een zeer fel groen en dansend Noorderlicht aan de horizon! De Chinese dames huilden letterlijk van geluk en deden spontaan een vreugdedansje. Wij waren ook zeer enthousiast. Ik wisselde snel schoenen, nam een fles goede drank vanuit NL mee en haastte me naar het Aurorapolka.
Aldaar kregen we een waar schouwspel te zien waarbij het Noorderlicht steeds verder naar het zuiden kroop en het op een gegeven moment pal boven ons hoofd scheen. Dit magische fenomeen hield enkele uren aan. Wij ervoeren dit als een waar geschenk en gaven onze vakantie een 10+. Als klap op de vuurpijl daalde de temperatuur ook tot een waanzinnige -31 graden! Het temperatuurskaartje heb ik bewaard, zie hieronder. De volgende morgen was kraakhelder. Zelden heb ik een lucht gezien die er zo blauw uitzag. Zelden heb ik een morgen meegemaakt die zo koud was. En zelden heb ik Chinezen ontmoet die zo gezellig waren! We gingen rond de klok van 10:00 naar Ivalo terug en genoten van de terugvlucht waarbij we vanuit de lucht een groot deel van Zweden zagen (zie foto). Al met al was het een reis om nooit te vergeten. Lapland heeft ons hart gestolen. Mijn winterhart is sneller gaan kloppen en ik heb me stellig voorgenomen om snel wéér een dergelijk oord te bezoeken. Nu mag van mij de lente beginnen, ik ben qua winterverlangen volledig opgeladen en kan zeker weer een aantal Nederlandse kwakkelwinters aan. Al krijgen wij in NL een strenge winter, dan is dat voor Lapse begrippen nog steeds een kwakkelwinter. Nederland kan nooit tippen aan Lapland, in welk opzicht dan ook. De rust, de mensen, het klimaat, de omgeving ALLES. Ik zou zonder problemen voor langere tijd naar Lapland kunnen vertrekken. Toch voelde het in NL tijdens de landing ook weer als thuiskomen ondanks de welbekende grijze lucht. Het is en blijft toch je thuis. Ondanks dat ik van mijn land houd zal ik het op een dag verlaten voor verre oorden. Dat is mijn (onze) droom. Totdat die droom gerealiseerd is breng ik onderwijl andere dromen in vervulling, en Lapland was er één van. Deze droom is uitgekomen, en hoe!
Hier een foto van het rappe opklaringsgebied dat binnen de kortste keren voor zeer helder weer zorgde op de zaterdag voordat we weggingen.
Last but not least: het temperatuurskaartje van de nacht van zaterdag op zondag!
Bericht laatst bijgewerkt: 09-03-2017 19:14
''Temper is what gets most of us into trouble. Pride is what keeps us there “ - Mark Twain
